ทะเลเพลิง

ฟีนิกซ์และมังกรเพลิงคำรามใส่กัน ก่อนจะโบยบินขึ้นไปเหนือเมืองหงอู่

ร่างของฟีนิกซ์และมังกรเพลิงปะทะกันจนเกิดทะเลเพลิงขนาดใหญ่

ด้วยการปรากฏทะเลเพลิง ทำให้ผู้คนหวาดกลัว

ร่างของพวกเขาสั่นเทาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

ไม่นาน ฝนเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนก็หล่นลงมาจากทะเลเพลิง

เสียงสายฝนเพลิง ดังไปทั่วเมืองหงอู่

เมื่อฝนเพลิงตกกระทบกับสิ่งใด สิ่งนั้นก็จะละลายไปในทันที

ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือน ท้องถนน หรือแม้แต่ผู้คนก็ตาม

เสียงกรี๊ดร้องจำนวนมากดังออกมาจากทั่วสารทิศ

“ร้อน!! ข้ากำลังจะละลายแล้ว”

“ฝนเพลิง แม้แต่บ้านเรือนก็หลอมละลาย ไม่มีที่ให้หลบแล้ว!! ใครก็ได้ช่วยด้วย ข้ายังไม่อยากตาย”

“อ๊ากกกก!!!ภัยพิบัติ เมืองหงอู่จบสิ้นแล้ว ตระกูลอู่ไปยั่วยุตัวตนแบบไหนกัน”

ผ่านไปเพียง10นาที หลังจากฝนเพลิงตกลงสู่ด้านล่าง ผู้คนจำนวนเกินครึ่งต่างหายไปจากเมืองหงอู่ทันที

ผู้ที่เหลือรอดต่างเป็นผู้ที่มีการบ่มเพาะระดับก่อเกิดขึ้น

แต่แม้พวกเขาจะรอด สภาพของพวกเขาก็แทบไม่ต่างจากตายไปแล้ว

เพียงไม่นาน เมืองหงอู่ทั้งเมืองก็แทบจะกลายเป็นเมืองร้างทันที

บ้านเรือน ผู้คน ไม่ว่าสิ่งใดก็หลอมละลายเหลือเพียงเศษซากเท่านั้น

อู่คังเซียงจ้องมองไปยังเมืองหงอู่ที่แทบไม่เหลือผู้คนอยู่แล้ว สีหน้าโกรธเกี้ยวก็ปรากฏขึ้นมาในทันที

“ฉูเสวี่ยชิง!!! ผู้บริสุทธิ์เหล่านี้หาได้เกี่ยวข้องไม่ เหตุใดเจ้าต้องสังหารพวกเขาด้วย”

ฉูเสวี่ยชิงกล่าว “ผู้บริสุทธิ์? ผู้ที่มาอาศัยอยู่ในเมืองของเจ้า หาได้มีความบริสุทธิ์ดังที่เจ้ากล่าวไม่”

“เมืองภายใต้เมืองหงอู่ ต่างก็ถูกพวกเจ้าปล้นชิงสิ่งของมีค่า ถูกสังหารโดยไร้เหตุผล ถูกกดขี่ข่มเหงอย่างไม่ยุติธรรม สิ่งเหล่านี้ควรพูดว่าบริสุทธิ์อีกรึ?”

อู่คังเซียงเคร่งขรึม “เรื่องนั้นมันไม่ได้เกี่ยวกับเจ้า!!”

ฉูเสวี่ยชิงกล่าว “เกี่ยวไม่เกี่ยวข้าไม่สน ในเมื่อพวกเจ้ากล้าทำ ก็ควรที่จะกล้ายอมรับผลลัพธ์ที่ตามมา และผลลัพธ์ที่พวกเจ้าได้ก็คือความตาย ความตายที่มาจากเศษซากของที่พวกเจ้าหลงเหลือ เศษซากที่พวกเจ้าไม่สังหารให้สิ้น”

“เศษซากที่จะทำลายพวกเจ้าในวันนี้และจะลบตระกูลอู่และเมืองหงอู่ออกจากหน้าประวัติศาสตร์ของต้าฮวง!!”

“เศษซากนั้นก็คือข้า ฉูเสวี่ยชิง!!!”

อุ่คังเซียงกลอกตา กล่าวขึ้นด้วยความโกรธ“โอหัง!!”หอกในมือของเขาพุ่งตรงมาทางฉูเสวี่ยชิงอย่างรวดเร็ว

ฉูเสวี่ยชิงหลบ และกล่าวขึ้น “อีกอย่าง เพลิงพวกนี้ก็เป็นฝีมือของเจ้าเห็นเช่น เจ้าจะมาโทษข้าเพียงผู้เดียวได้อย่างไร”ก่อนจะฟันดาบไปทางอู่คังเซียง

อู่คังเซียงหลบปราณดาบ และจ้องมองไปยังฉูเสวี่ยชิงด้วยสีหน้าเครียดแค้น

ไม่นาน ร่างของทั้ง2ก็หายไป กลายเป็นริ้วแสงพุ่งชนกัน

สายตาหลายสิบคู่ จับจ้องไปยังริ้วแสงด้วยความหวาดกลัว

ผู้คนเหล่านี้ ก็คือผู้อาวุโสของตระกูลอู่และยังเป็นมหาอำนาจระดับญาณทิพย์

ฝนเพลิงพวกนี้ไม่อาจทำอันตรายต่อพวกเขาได้

แต่ถึงฝนเพลิงจะมิอาจทำอะไรพวกเขาได้ พวกเขาก็ไม่ประมาท

และยังคงสร้างปราณขึ้นมาห่อหุ้มตัวของตน

“การต่อสู้นี้มันน่ากลัวเกินไป”ผู้อาวุโสคนหนึ่งคนกล่าวด้วยสีหน้าซีดเซียว

ผู้อาวุโสอีกคนพยักหน้า “แม้ฝนเพลิงจะทำร้ายพวกเราไม่ได้ แต่มันไม่ใช่กลับคลื่นพลังปราณที่ตกกระทบกัน เพียงแค่คลื่นก็สามารถทำให้ปราณของข้าสั่นสะท้าน นี้นะรึผู้ที่อยู่ในขอบเขตจองจำ ช่างน่าหวาดหวั่นจริงๆ”ฝ่ามือของเขากางออก และพยายามประคองปราณของตนไม่ให้แตกสลาย

ผู้อาวุโสที่เหลือก็แทบไม่แตกต่างกัน

ไม่นาน แสงแตกจากบางอย่างก็ดังขึ้น

เสียงแตกนี้ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจาก เสียงแตกของปราณที่ห่อหุ้มร่างกายของพวกเขาไว้

จากหนึ่ง เป็นสอง

จนกระทั่งปราณที่ห่อหุ้มผู้อาวุโสทั้งหมดแตกสลายออก

ร่างของพวกเขากระเด็นไปคนละทิศละทาง

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกระอักเลือด จ้องมองไปยังการต่อสู้ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ “จบสิ้นแล้ว ชีวิตของข้าจบสิ้นเพียงแค่นี้เองรึ”

ถึงพวกเขาจะอยากหนี แต่มันก็เป็นไปไม่ได้

ด้วยการที่มีโดมแก้วแห่งการจองจำ ทำให้โอกาสหนีของพวกเขาเหลือ0

หลังจากผ่านมาได้สักพัก เกาะลอยฟ้าทั้ง5ก็ร่วงหล่นสู่พื้นด้านล่าง

เมื่อมันตกลงมา เกาะทั้งเกาะก็หลอมละลายหายไปในทันที

มันไม่หลงเหลือสิ่งใดอยู่เลย แม้แต่ตัวเกาะเองก็ตาม

ฉูเสวี่ยชิงหลบหอกของอู่คังเซียง ก่อนจะฟันดาบไปด้านข้าง

อู่คังเซียงก็ไม่รอช้า รีบหลบทันที

ปราณกระบี่และปราณหอกพุ่งเข้าหาโดมแก้วแห่งการจองจำก่อนจะสลายหายไปในเวลาต่อมา

อู่คังเซียงหยุดลง “ข้าเล่นมามากพอแล้ว ตายซะ”หอกของเขาปลดปล่อยเพลิงออกมา

เปลวเพลิงนี้รุนแรงกว่าครั้งไหนๆเสียอีก

“หอกเพลิงสวรรค์!!”

ฉูเสวี่ยชิงก็ไม่รอช้า ปลดปล่อยกระบวนท่าดาบของตนทันที

“ดาบเพลิงสถิตฟีนิกซ์ ฟินิกซ์ทำลาย!!”

เปลวเพลิงและฟีนิกซ์พุ่งตรงมาหากันอย่างรวดเร็ว

เมื่อมันปะทะกัน คลื่นปราณก็กวาดไปทั่วทุกสารทิศ

ผู้อาวุโสทั้งหมด จ้องมองไปยังคลื่นพลังที่ค่อยๆกวาดมาทางตน

และเริ่มยอมรับชะตากรรมที่จะมาถึง

ไม่นาน คลื่นปราณก็สลายหายไปหลังจากมันห่างออกไปถึง20ลี้

ร่างของอู่คังเซียงปรากฏขึ้น จ้องมองไปยังฉูเสวี่ยชิงด้วยสายตาหวาดหวั่น

“เป็นไปได้อย่างไร? เจ้ามิได้บาดเจ็บเลยรึ”

สภาพของเขาแตกต่างจากฉูเสวี่ยชิง เขาในตอนนี้เรียกได้ว่าสาหัสสากรรจ์

แต่สำหรับฉูเสวี่ยชิง นางไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย