อาจารย์ในจินตนาการ

ขอบคุณอาจารย์ของข้า?

ล้อเล่นหรือเปล่า?

ข้าไปมีอาจารย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

หรือว่าจะจำคนผิด

ถ้างั้นลองถามก่อนดีกว่า

"อาจารย์?"

ซุนห่าวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่าทางที่ลึกลับ “แล้วเจ้ารู้จักชื่ออาจารย์ของข้ารึเปล่า?”

"นี่….."

การแสดงออกของเฉินเต้าหมิงเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ เม็ดเหงื่อเริ่มไหลออกมาจากหน้าผากของเขา

เขาจะรู้ได้ยังไง!

“นายน้อย ข้าไม่รู้” เฉินเต้าหมิงตอบอย่างตรงไปตรงมา

“แล้วเจ้าเคยเห็นอาจารย์ของข้ามาก่อนรึเปล่า?” ซุนห่าวถามต่อ

“นายน้อย ข้าไม่เคยเห็นอาจารย์ของท่านมาก่อน” เฉินเต้าหมิงกล่าวตอบ

“ถ้าเจ้าไม่เคยเห็นและไม่รู้จักชื่อของเขา แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าอาจารย์ของข้าช่วยเจ้าไว้” ซุนห่าวถามอีกครั้ง

“นายน้อย เมื่อกี้ตอนที่ข้าอยู่ที่เชิงเขา เขาช่วยข้าตัดหัวหุ่นเชิด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ปรากฏตัวออกมา แต่ข้าก็อดตกตะลึงกับวิธีการที่เขาลงมือไม่ได้!”

“เรื่องนี่ข้าสามารถยืนยันได้!” เฉินเต้าหมิงพูดอย่างกระตือรือร้น

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ซุนห่าวก็พยักหน้าอย่างลับๆ

ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนผ่านทางมาและช่วยชีวิตเด็กคนนี้ไว้

และตอนนั้นเองเขาก็บังเอิญได้ยินเสียงกู่ฉินจากที่แห่งนี้

หากเป็นกรณีนี้ อาจารย์ที่เขาพูดก็เป็นแค่ตัวตนในจินตนาการเท่านั้นเอง!

เมื่อคิดได้แบบนี้

"อา…." ซุนห่าวถอนหายใจออกมา

“นายน้อย ท่านถอนหายใจทำไม?” เฉินเต้าหมิงถาม

“ตั้งแต่ที่อาจารย์ของข้าช่วยท่านไว้ มันก็นับเป็นโชคชะตา เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิ ดื่มไปด้วยคุยกันไปด้วยน่าจะดีกว่า!” ซุนห่าวพูดเชิญ ดังคำกล่าวที่ว่า 'เมื่อได้รับการยกย่องจากใครสักคน มันยากที่จะพูดหักหน้าพวกเขา'

ในระหว่างที่ไปดื่มชากัน เป็นไปไม่ได้ที่ซุนห่าวจะสร้างอาจารย์ที่มีอำนาจมาหลอกเขา แต่ถ้าซุนห่าวแต่งเรื่องที่ฟังดูน่าเชื่อถือขึ้นมาสักเรื่อง บางทีเฉินเต้าหมิงอาจจะยอมทำอะไรให้เขาก็ได้

ซุนห่าวยิ้มขึ้นอย่างลึกลับเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

“นายน้อย นี่… ได้หรือ?!”

“ไม่ต้องสุภาพแล้วพี่เฉิน เข้ามาเถอะ!” ภายใต้คำเชิญของซุนห่าว ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในลานบ้าน สระน้ำที่ลานด้านหน้าเต็มไปด้วยใบบัวเขียวขจี ดอกบัวนั้นบางและงดงาม

“นี่คือเดือนมีนาคม แต่กลับมีดอกบัวได้ยังไงกัน!”

“มันเป็นไปได้อย่างไร?” เฉินเต้าหมิงรู้สึกประหลาดใจเมื่อมองไปที่สระบัวแห่งนี้

ซุนห่าวสังเกตุความความประหลาดใจของเฉินเต้าหมิงได้อย่างชัดเจน มันทำให้มุมปากของเขายกขึ้นยิ้มเล็กน้อย สีหน้าของความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างอดไม่ได้

เทคนิคการเพาะปลูกของเขาได้มาถึงขอบเขตสูงสุดแล้ว สระดอกบัวนี้จะบานตลอดทั้งปีไม่มีเหี่ยวเฉา

ในไม่ช้าทั้งสองก็เดินมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ หลังคาอยู่สูงขึ้นไปถึงสามสิบเมตร สถานที่แห่งนี้ราวกับวิหารสวรรค์บนโลกมนุษย์

ทุกผู้คนจะต้องตกตะลึงเมื่อมองดูมัน ต้นซากุระสีชมพูสองต้นส่งกลิ่นหอมที่ด้านซ้ายของทางเดินห้องโถง รอบๆประดับไปด้วยดอกบัว สร้างเป็นทัศนียภาพอันเป็นเอกลักษณ์ มีศาลาใต้ต้นซากุระซึ่งมีโต๊ะน้ำชาและเก้าอี้ตั้งไว้อยู่

ซุนห่าวเดินเข้าไปในศาลาพร้อมกับเฉินเต้าหมิง “พี่เฉิน เชิญนั่ง!”

“ขอบคุณมาก นายน้อย!” เฉินเต้าหมิงนั่งลงอย่างประหม่าพร้อมกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขามองไปที่ห้องโถงและถอนสายตาออกมาอย่างรวดเร็ว ห้องโถงแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างยอดเยี่ยมราวกับห้องโถงของเซียนอมตะ มันเหมือนกับจะทำให้ใครก็ตามที่ยืนอยู่เบื้องหน้าต้องรู้สึกต่ำต้อยออย่างอดไม่ได้

“พี่เฉินรอสักครู่!”

ถัดมา ซุนห่าวก็เริ่มแสดงศิลปะการชงชาของเขา ก่อนอื่นก็ล้างมือ อุ่นหม้อ ล้างใบชา แล้วต้ม ในกระบวนการทั้งหมด ทักษะของเขาเต็มไปด้วยความสง่างาม ถ้ามันเกิดขึ้นในชีวิตก่อนของเขา ผู้เชี่ยวชาญเรื่องชาคงจะต้องตกตะลึงเป็นแน่

ขณะที่เขากำลังชงชาอยู่นั้น ซุนห่าวก็พูดขึ้นมา

“พี่เฉิน ในเมื่อท่านต้องชะตาเข้ากับอาจารย์แล้ว ข้าก็จะขอบอกความจริงบางอย่างกับท่าน!”

“แต่ทว่า ท่านห้ามบอกเรื่องนี้กับคนอื่นเป็นอันขาด!” ซุนห่าวพูดออกมาอย่างจริงจัง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินเต้าหมิงก็ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว เขานำมือมาประกบกันก่อนจะโค้งคำนับ “ไม่ต้องกังวล นายน้อย ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไม่พูดให้คนอื่นฟังแม้สักครึ่งคำ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเต้าหมิง ซุนห่าวก็แอบพยักหน้าอย่างเงียบๆ

ถ้าเขาบอกเรื่องนี้กับอาจารย์ของเขา อาจารย์จะบอกเพื่อนของเขา … ยิ่งเขาถ่ายทอดเรื่องนี้ให้ใครฟังมากขึ้นเท่าไร มันก็จะยิ่งอันตรายกับตัวซุนห่าวมากขึ้นเท่านั้น

“อาจารย์ของข้านามว่าทงเทียน เขาถูกยกย่องให้เป็นผู้นำแห่งสวรรค์(ทงเทียน)!” ซุนห่าวกล่าว

“อาจารย์ทงเทียน?”

หัวใจของเฉินเต้าหมิงสั่นสะท้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพขณะที่พูดชื่อนี้ออกมา

แค่ได้ยินชื่อก็รู้ว่าตัวตนของคนๆนี้จะต้องพิเศษขนาดไหน

และข้ากลับไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้ยิ่งใหญ่คนนี้โดยไม่คาดคิด

โชคดีมาก!

เฉินเต้าหมิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเมื่อมองไปที่ซุนห่าว เขาพูดด้วยความเคารพ “ขอบคุณที่บอกให้ข้าทราบ! นายน้อยทราบหรือไม่ว่าตอนนี้ผู้อาวุโสทงเทียนอยู่ที่ไหน?"

“ท่านอาจารย์เดินทางไปทั่วโลก แม้จะเป็นข้าเองก็ไม่ค่อยได้พบกับท่านอาจารย์บ่อยนัก! เขาเพิ่งจะจากไปวันนี้เอง” ซุนห่าวกล่าว

เฉินเต้าหมิงพยักหน้าอย่างเงียบๆ ร่องรอยของความผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“พี่เฉิน อย่าบอกผู้อื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ มิฉะนั้นมันอาจจะทำให้อาจารย์ไม่ชอบใจได้ ข้าเองก็แอบกลัวอยู่เหมือนกัน…” ซุนห่าวกล่าวอย่างเคร่งเครียด

เฉินเต้าหมิงเต็มไปด้วยความตกใจก่อนจะรีบกำหมัดไว้แน่น “ไม่ต้องกังวล นายน้อย!”

“มา … มาดื่มชากันเถอะ!”

ซุนห่าวนำถ้วยน้ำชามาวางไว้ตรงหน้าของเฉินเต้าหมิง

"ขอบคุณนายน้อย!"

เฉินเต้าหมิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากเมื่อพูดถึงการดื่มชา เมื่อพูดถึงการปลูกฝังให้เป็นอมตะ เหล่าผู้ฝึกตนจะไม่มีความปรารถนาทางโลกอีกต่อไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาของมนุษย์ธรรมดา แถมเขายังไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานแล้วด้วย

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถละเลยความหวังดีของซุนห่าวได้ เนื่องจากต้องไว้หน้าของซุนห่าวไว้บ้าง เขาจึงหยิบถ้วยชาขึ้นมาก่อนจะจิบเบาๆ

“บูม!” เสียงดังขึ้นข้างในศีรษะของเฉินเต้าหมิงราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง มันน่าตกใจมากจนทำให้เขาตื่นตระหนกอยู่พักหนึ่ง

“นี่ … นี่ … ” เขาพูดออกมาด้วยตื่นเต้นและตกใจในเวลาเดียวกัน เขาเพียงแค่จิบชาไปนิดเดียว แต่มันกลับทำให้เกิดพลังงานทางจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งอย่างมากกระจายไปทั่วร่างกายของเขา

ดูราวกับว่าพลังนี้จะแยกร่างของเขาออกจากกัน เฉินเต้าหมิงบังคับตัวเองให้จิตใจของเขาสงบลงอย่างรวดเร็วและเริ่มนำพลังงานพวกนี้วิ่งไปทั่วร่าง ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเต็มก่อนที่เขาจะนำพลังวิญญาณทั้งหมดไปยังตันเถียน

“ฟิ้ว….”

ตันเถียนของเขาขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ความแข็งแกร่งของเขาจากขั้นเริ่มต้นของขอบเขตสร้างรากฐานไปสู่ขั้นกลางของขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว

หัวใจของเฉินเต้าหมิงกระวนกระวายและไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน เขาเกือบจะทำให้พลังงานในตัวระเบิดออกมาเพราะความตื่นเต้นแล้ว มันน่ากลัวจริงๆ!

“บ้ามาก นี่… ทำไมถึงมีปราณที่แข็งแกร่งเช่นนี้ นี่คือชาชนิดใดกัน?”

“เพียงจิบเดียวก็เทียบเท่ากับศิลาจิตวิญญาณระดับต่ำร้อยก้อน! ปัญหาคือ มันสามารถดูดซับได้ดีกว่าศิลาจิตวิญญาณนับพันเท่า!”

“ถ้าชาจิตวิญญาณถ้วยนี้ถูกเปิดเผยออกสู่โลกภายนอก มันจะต้องทำให้เกิดพายุนองเลือดขึ้นอย่างแน่นอน!”

ยิ่งคิดหัวใจของเฉินเต้าหมิงก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น

“ไม่สิ ถ้านายน้อยเป็นมนุษย์ธรรมดา เขาจะสามารถดื่มชาแบบนี้ได้อย่างไร?” เมื่อเฉินเต้าหมิงเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาก็เห็นว่าซุนห่าวกำลังรินชาให้ตัวเองเป็นถ้วยที่สองแล้ว แถมยังยกขึ้นดื่มหมดในคราวเดียวด้วย

“อึก … รสชาติดีมาก!” เมื่อเห็นฉากนี้ ภายในหัวใจของเฉินเต้าหมิงก็กลายเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาแอบเช็ดเหงื่อเย็นๆที่หน้าผากออกเบาๆ

นายน้อยจะเป็นมนุษย์ธรมมดาได้ยังกัน? เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญไร้เปรียบ ขนาดพลังจิตที่เข้มข้นเช่นนี้ยังถูกเขาดื่มไปอย่างง่ายดาย!

ความแข็งแกร่งเช่นนี้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในขอบเขตก่อตั้งวิญญาณ ไม่สิ อย่างน้อยก็ต้องขอบเขตสวรรค์อมตะ โชคดีที่ข้าแสดงทัศนคติให้เกียรติเขา ถ้าข้าทำให้นายน้อยรู้สึกรำคาญขึ้นมาละก็ นายน้อยคงตบข้าตายกลายเป็นผงธุลีเป็นแน่

แค่คิดมันก็ทำให้เขากลัวจนขนหัวลุกแล้ว

“ไม่ต้องเกรงใจ ดื่มอีกสิ!" ซุนห่าวกล่าว

“ขอครับ นายน้อย!” หลังจากได้สติกลับมา เฉินเต้าหมิงก็หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาและจิบเบาๆอีกครั้ง

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠