ล้อมรอบไปด้วยปีศาจอมตะ
“เทพสายฟ้านี้ก็จริงๆเลย ถ้าไม่ดุด่าว่ามันบ้าง มันก็ชอบส่งเสียงน่ารำคาญเช่นนี้อยู่เรื่อย!”
“หรูเหม่ย ดูสิ ท้องฟ้าปลอดโปร่งแล้ว!” ซุนห่าวชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
เมื่อคำนี้ไปถึงหูของหวงหรูเหม่ย หนังศีรษะของนางก็เริ่มชา และเหงื่อเย็นก็เริ่มไหลออกมาจากหน้าผากช้าๆ
คนที่กล้าสาปแช่งท้องฟ้าแบบนี้ กลัวว่าจะมีแต่นายน้อยเท่านั้นที่กล้าทำเช่นนี้?
"ท่านช่างน่าอัศจรรย์!" หวงหรูเหม่ยกล่าว
“อะแฮ่ม ขอบคุณ!”
ซุนห่าวโบกมือ “ทุกๆคนมักจะชอบรักแกคนที่ทำตัวอ่อนแอ! ยิ่งทำตัวอ่อนแอมากเท่าไหร่ พวกเขาก็จะยิ่งคิดรังแกมากขึ้นเท่านั้น!” ซุนห่าวกล่าว
ทันทีที่คำเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา
“บูม …” มันก็เหมือนว่ามีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นข้างๆหูของหวงหรูเหม่ย เศษเสี้ยวที่ติดอยู่ในใจของนางมากเนิ่นนานก็แตกสลายลงทันที
“คำกล่าวของนายน้อยนั้นน่าตกใจจริงๆ!”
“บางคนสมควรตาย!”
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน ข้าจะกลับไปหาพวกเขาหลังจากที่ข้าได้เรียนรู้บางอย่างจากนายน้อย!”
หวงหรูเหม่ยพึมพำกับตัวเองก่อนจะกำหมัดของนางไว้แน่นอย่างลับๆ
“นายน้อยกล่าวถูก!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“เอาล่ะ ดื่มชาต่อเถอะ!”
“เจ้าค่ะนายน้อย!”
ดื่มชา เล่นกู่ฉิน ทำอาหาร ทั้งสองคนเป็นเหมือนกับสามีภรรยากัน ฉากที่น่าอิจฉาแบบนี้เกิดขึ้นในทุกๆวัน
ช่วงกลางคืน หวงหรูเหม่ยนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงเพื่อบ่มเพาะ
ทัดใดนั้น
“วู้…” ร่างๆหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในห้องของนาง
นางเป็นผู้หญิงที่สวมชุดดอกบัวและมีหมวกดอกบัวอยู่บนหัว นางดูงดงามมากจนทำให้ผู้คนที่มองถึงขั้นลืมหายใจได้เลย
หวงหรูเหม่ยไม่รู้ว่านางปรากฏตัวที่นี่เมื่อไหร่และอย่างไร
หวงหรูเหม่ยสัมผัสถึงนางไม่ได้เลย ถ้านางไม่เต็มใจ เกรงว่าหวงหรูเหม่ยก็จะหานางไม่พบ!
ปีศาจอมตะ!
แถมไม่ใช่ปีศาจอมตะธรรมดา! ตัวตนแบบนี้ สามารถกวาดล้างภูเขาปีศาจบรรพบุรุษได้อย่างง่ายดาย!
"ผู้อาวุโส!"
หวงหรูเหม่ยลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและโค้งคำนับให้ปีศาจดอกบัว
"ไม่จำเป็น!" ปีศาจดอกบัวโบกมือของนางไปมา นางมองไปที่หวงหรูเหม่ยราวกับว่านางกำลังมองทะลุไปถึงจิตวิญญาณ
นางกล่าวต่อ “เจ้ารู้รึเปล่าว่าข้ากำลังมองหาอะไรอยู่?”
“ผู้อาวุโส โปรดสั่งสอนข้าด้วย!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“ข้าไม่กล้าสั่งสอนเจ้าหรอก อาจารย์ของข้าชื่นชอบเจ้า บางทีสักวันหนึ่งข้าอาจจะต้องเรียกเจ้าว่านายหญิงก็เป็นได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของหวงหรูเหม่ยก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “ท่านหมายถึง…”
“ใช่แล้ว ซุนห่าวเป็นอาจารย์ของที่แห่งนี้!”
“ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้ก็เพื่อบอกต่อเจ้าว่านายน้อยกำลังฝึกเส้นทางของมนุษย์ธรรมดาอยู่ เจ้าต้องไม่ทำลายมัน มิฉะนั้น หัวใจเต๋าของนายน้อยจะเกิดการเสียหาย!”
“ถ้าเจ้าทำให้หัวใจเต๋าของนายน้อยได้รับความเสียหาย ต่อให้เจ้าจะเป็นภรรยาของอาจารย์ก็ตาม สถานที่แห่งนี้ก็จะไม่ยกโทษให้เจ้าอย่างแน่นอน เข้าใจหรือไม่?” ปีศาจดอกบัวกล่าว
ดวงตาของหวงหรูเหม่ยเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เข้าใจแล้ว! ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณในตัวนายน้อย
“ผู้อาวุโส ท่านสามารถมั่นใจได้ ข้าจะไม่ไปทำลายหัวใจเต๋าของนายน้อยอย่างแน่นอน!” หวงหรูเหม่ยกล่าวสัญญา
"ดีแล้ว" หลังจากพูดจบ ปีศาจดอกบัวก็หายวับไปในทันที
แรงกดดันในร่างกายของหวงหรูเหม่ยหายไปอย่างหมดจด นางยืนอยู่ในที่เดิมไม่ขยับ เหงื่อเย็นไหลออกมาจากแผ่นหลังของนางอย่างช่วยไม่ได้
“ขนาดปีศาจอมตะก็ยังเป็นได้แค่คนรับใช้ของนายน้อยเท่านั้นหรือ?”
“เกรงว่าขอบเขตที่แท้จริงของเขาจะเหนือจินตนาการข้าไปมาก!”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หวงหรูเหม่ยก็สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ทันใดนั้น หนังศีรษะของหวงหรูเหม่ยก็ชาหลังจากคิดบางอย่างขึ้นมาได้
“ในระหว่างวัน ต้นซากุระถูกสายฟ้าผ่าใส่ แต่มันกลับไม่ได้รับความเสียหายเลย!”
“ต้นซากุระสองต้นนั้นเองก็เป็นปีศาจอมตะด้วย?”
“ต้องใช่แน่ๆ!”
เมื่อถึงจุดนี้ ร่างกายของหวงหรูเหม่ยก็สั่นอีกครั้ง รอบๆนายน้อยมีปีศาจอยู่เต็มไปหมด!
หลังจากนั้นเป็นเวลานาน หวงหรูเหม่ยก็ค่อยๆสงบใจลงได้ นางนั่งไขว่ห้างบนเตียงและเริ่มฝึกอีกครั้ง
“ฟึบ…”
บนร่างกายของนางเปล่งแสงของสายฟ้าสามสีออกมา
“อะไร …” นางลืมตาขึ้น ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ในตันเถียนของข้า มีสายฟ้าสามสีอยู่ข้างใน”
“นี่คือสิ่งที่นายน้อยมอบให้ข้าหรือเปล่า?” หวงหรูเหม่ยพึมพำ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ วิธีนี้มันเป็นไปไม่ได้เลย! เป็นไปไม่ได้!
หัวใจของหวงหรูเหม่ยเต้นแรง นางใช้เวลานานกว่าจะสงบลงก่อนจะหลับตาและฝึกฝนต่อไป
วันรุ่งขึ้น วันนี้หวงหรูเหม่ยเปลี่ยนไปใส่ชุดกระโปรงยาวสีชมพูดูงดงามเป็นอย่างมาก
“นายน้อย ข้างามหรือไม่?”
หวงหรูเหม่ยหันมาหาซุนห่าวแล้วกล่าวอย่างมีความสุขเหมือนกับสาวน้อย
"งดงามมาก!" ซุนห่าวมองไปที่หวงหรูเหม่ยและอุทาน
“นายน้อยไม่ต้องตะลึงขนาดนั้นก็ได้ ท่านไปล้างตัวก่อน!”
คราวนี้ หวงหรูเหม่ยเป็นคนเตรียมน้ำไว้ให้อาบ
ซุนห่าวมองมาที่นาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “หรูเหม่ย ขอบคุณ!”
“นายน้อย เป็นข้าต่างหากที่ควรจะขอบคุณ!”
“ท่านให้อาหารแก่ข้า ให้เสื้อผ้าแก่ข้า และไม่ได้ขับไล่ข้า!”
“เหม่ยเอ๋อรู้สึกขอบคุณท่านมาก!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“……” ซุนห่าวไม่รู้จะกล่าวตอบกลับไปอย่างไรดี ผู้หญิงตัวเล็กๆน่ารักแบบนี้ หากยากที่จะพบเจออย่างยิ่งในโลกนี้
ข้าต้องปฏิบัติต่อนางอย่างดี!
หลังจากล้างตัวแล้ว ทั้งสองคนก็มาถึงห้องอาหาร
โจ๊กข้าวหนึ่งชาม ถั่วลิสงหนึ่งจาน หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ
ซุนห่าวก็พาหวงหรูเหม่ยไปที่สวนหลังบ้าน
“นายน้อย สวนผลไม้อยู่ในสวนหลังบ้านหรือ?” หวงหรูเหม่ยถาม
“ใช่แล้ว วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้ดูคลังสมบัติของข้า!” ใบหน้าของซุนห่าวเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“แคร็ก…” ประตูหลังบ้านถูกเปิดออก สายลมพัดกลิ่นหอมเข้ามากระทบกับใบหน้า
หลังจากที่หวงหรูเหม่ยได้กลิ่น ดวงตาของนางก็เปล่งประกาย “ปราณอมตะ?”
“มีทั้งสวนผลไม้ สวนผัก สวนชาและสวนยา…”
“ไม่ต้องเกรงใจ เข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูรอบๆสวนผลไม้!” ซุนห่าวกล่าว
“อื้อ!” หวงหรูเหม่ยพยักหน้าและตามไปอย่างรวดเร็ว
“ดูสิ นี่คือต้นซากุระ” ซุนห่าวชี้ไปที่ต้นไม้และพูด
“นี่ … นี่คือผลไม้ฝ่ายวิญญาณที่ข้ากินเมื่อวานนี้!”
หวงหรูเหม่ยมองไปที่ต้นซากุระด้วยท่าทางสับสน นางมองไปบนยอดซากุระที่กำลังเบ่งบานอยู่
จากด้านบนลงล่างมีทั้งดอกไม้ ผลไม้ขนาดเล็ก ผลไม้ขนาดกลาง ผลไม้ขนาดใหญ่และเชอร์รี่สีแดงสุก ที่ด้านล่างบนของกิ่งที่นางหยิบมาก็มีดอกไม้เป็นกระจุกด้วย
เชอร์รี่ทุกลูกมีความแวววาวน่าดึงดูดราวกับกำลังยั่วยวนใจให้รีบกินมันซะ
“นายน้อย ต้นไม้ต้นนี้บานตลอดทั้งปีรึเปล่า?” หวงหรูเหม่ยถาม
"ใช่แล้ว!" ซุนห่าวกล่าวตอบกลับ
“ท่านปลูกสิ่งนี้เองเลยหรือ?” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“อื้อ” ซุนห่าวพยักหน้า
"น่าทึ่งมาก!" หวงหรูเหม่ยกล่าวอย่างจริงใจ
“แค่เคล็ดลับเล็กน้อย มันไม่มีค่าอะไรขนาดนั้นหรอก!” ซุนห่าวกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดของซุนห่าว หวงหรูเหม่ยก็ต้องตกตะลึง การปลูกผลไม้วิญญาณแล้วทำให้มันผลิตดอกออกผลได้ทั้งปี ถึงขั้นที่สามารถเก็บผลไม้สดๆได้ทุกวันกลับเป็นเพียงเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆ
เคล็ดลับนี้สามารถทำให้โลกแตกได้เลย!
ต่อมา ซุนห่าวก็พาหวงหรูเหม่ยเดินไปรอบๆสวนผลไม้ เมื่อมองไปที่ต้นไม้ หัวใจของ หวงหรูเหม่ยก็สั่นไหว ภายในหัวใจของนางผันผวนอย่างรุนแรง
ซึ่งเมื่อเห็นสวนเบื้องหลังที่อยู่ไกลออกไป หวงหรูเหม่ยก็ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก มีผลไม้มากมาย ถึงนางจะมองมันเห็นไม่ชัดนัก แต่นางสามารถบอกได้เลยว่ามันต้องวิเศษมากแน่ๆ
สิ่งหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ก็คือนายน้อยปลูกผลไม้อมตะจริงๆ! หวงหรูเหม่ยมองไปที่แผ่นหลังของซุนห่าว สีหน้าแห่งความเลื่อมใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง
“นายน้อยเก่งมากเกินไปแล้ว ข้าคู่ควรกับเขาตรงไหนกัน?” หวงหรูเหม่ยบ่นด้วยสีหน้าเศร้าๆ
“หรูเหม่ย อย่ามัวแต่ตกตะลึง สวนชาอยู่ตรงหน้าเจ้า เร็วเข้า!”
“เจ้าค่ะ นายน้อย!”
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา ทั้งสองก็มาที่สวนชา ซึ่งเมื่อเห็นฉากตรงหน้า หวงหรูเหม่ยก็ต้องแสดงท่าทางตกตะลึงออกมาอีกครั้ง