คุณคิดว่าผมไม่มีเงินงั้นหรอ

หลินเทียนรออาหารมาถึงอย่างเงียบสงบ ระหว่างนี้เขาไม่ได้พูดอะไรกับเซียวอยูซวนเลย

"เออ..จะว่าไปแล้วฉันยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย เอ่อ..ฉันชื่อเซียวอยูซวนค่ะไม่ทราบว่าผู้มีพระคุณชื่ออะไรหรอคะ"เซียวอยูซวนเป็นคนเปิดประเด็นสนทนาขึ้นมาโดยการแนะชื่อตัวเอง

"ผมชื่อหลินเทียนครับ"หลินเทียนตอบออกมา

"คุณหลินเรื่องในคืนนั้นฉันต้องขอขอบคุณคุณเป็นอย่างมาก ถ้าไม่ได้คุณคืนนั้นไม่รู้ว่าฉันจะเป็นยังไงบ้าง"เซียวอยูซวนกล่าวออกมาพร้อมกับปรากฏความหวาดหวั่นในดวงตาของเธอ

เป็นธรรมดาที่เธอจะหวาดกลัวเมื่อเผชิญเหตุการณ์แบบนั้นเพราะว่าเธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงแม้ในโลกธุรกิจเธอจะมีชื่อว่าราชินีผู้แข็งแกร่งก็ตามแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่สามารถปกปิดสัญชาตญานของความเป็นผู้หญิงภายในตัวเธอได้

"ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย"หลินเทียนกล่าวตอบออกมาโดยไม่มีท่าทางหยิ่งยโสสำหรับเขาแล้วเรื่องที่ช่วยเซียวอยูซวนนั้นมันเรื่องเล็กน้อยจริงๆถ้าเธอไม่โทรมาหาเขา เขาก็คงจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

"มันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคุณแต่มันเป็นเรื่องที่ใหญ่สำหรับฉันค่ะ"

"ฉันว่าการเลี้ยงอาหารแค่มื้อเดียวคงจะไม่พอที่จะตอบแทนบุญคุณของคุณ"พูดจบเซียวอยูซวนก็ได้หยิบกระเป๋าถือข้างๆตัวเอง เธอล้วงหาสิ่งของบางอย่างภายในนั้น

"นี่ค่ะ"เซียวอยูซวนหยิบบัตรธนาคารแวววาวออกมาเธอยื่นมันไปให้หลินเทียน

"นี่คืออะไรครับ"แน่นอนว่าหลินเทียนรู้ว่ามันคือบัตรธนาคารแต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเซียวอยูซวนถึงต้องให้เขา

"ในนี้มีเงินอยู่50ล้านหยวนถึงแม้ว่ามันจะไม่มากแต่นี่ก็เป็นขีดสุดที่ฉันสามารถให้คุณได้แล้ว ได้โปรดคุณรับไว้ด้วยน่ะค่ะ"เซียวอยูซวนพยายามที่ส่งการ์ดไปให้กับหลินเทียน

"บัตรใบนี้เป็นสิ่งทดแทนบุญคุณที่คุณได้ช่วยฉันเอาไว้ โปรดรับมันไว้ด้วยค่ะ"เซียวอยูซวนกล่าวออกมาด้วยท่าทางแน่วแน่

หลินเทียนได้ยินว่าในบัตรมีเงินอยู่50ล้านเขาก็แปลกใจเล็กน้อย ถึงแม้เงินนี่จะไม่มากสำหรับเขาแต่สำหรับคนธรรมดามันก็เยอะพอที่จะใช้ไปชั่วชีวิตของพวกเขาเลยทีเดียว เขาไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะใจปล้ำให้เงินสำหรับเรื่องเล็กน้อยแค่นั้นตั้ง50ล้าน

"คุณเก็บไปเถอะผมไม่ต้องการ แค่คุณเลี้ยงข้าวผมแค่นี้ก็ถือว่าบุญคุณของพวกเราได้หมดกันแล้ว"ถึงแม้เงินนี้จะมากแต่ถึงอย่างไรหลินเทียนก็ไม่ได้ต้องการอยากได้มัน ความช่วยเหลือของกระทำการไปโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนอะไร

"แต่ว่า..."เซียวอยูซวนได้ยินคำพูดของหลินเทียนเธอก็อยากจะแย้งออกมา

"ไม่มีแต่ มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นคุณเก็บเงินของคุณไปเถอะ อีกอย่างคุณคิดว่าผมขาดเงินอย่างงั้นหรอ?"หลินเทียนกล่าวพร้อมกับมองไปที่เซียวอยูซวน

เซียวอยูซวนได้ยินคำพูดของหลินเทียนเธอก็เริ่มสำรวจเขาใหม่ เธอสำรวจหลินเทียนตั้งแต่หัวจรดเท้าในที่สุดเธอก็พบว่าหลินเทียนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปอย่างที่เธอคิดเอาไว้

ถึงแม้ว่าเสื้อยืดที่เขาใส่นั้นจะเป็นเสื้อยืดสีดำธรรมดาๆแต่ถ้าคนในวงการของแบรนด์เนมมาเห็นคงจะบอกได้ทันทีว่าเสื้อยืดนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่ตาเห็น

เสื้อยืดนี้เป็นเสื้อยืดที่แบรนด์ชื่อดังของต่างประเทศผลิตออกมา โดยจำนวนที่พวกเขาผลิตนั้นมีจำนวนจำกัด ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นของจำนวนจำกัดราคาของมันคงจะไม่ใช่น้อยๆ

เซียวอยูซวนเคยเห็นเสื้อยืดนี้ผ่านจอโทรศัพท์เธอไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็นตัวจริง แน่นอนว่าเธอเชื่อว่าเสื้อที่หลินเทียนใส่นั้นเป็นเสื้อตัวจริง

"ถ้างั้นฉันจะเก็บบัตรนี้เอาไว้ ถ้าคุณมีความต้องการเมื่อไหร่คุณสามารถบอกกับฉันได้เลย"เซียวอยูซวนยอมแพ้ที่จะให้เงินกับหลินเทียน แต่เธอก็ยังไม่ได้ลดความตั้งใจของตัวเอง เธอคิดว่าถ้าวันใดที่หลินเทียนต้องการเงินเธอจะให้บัตรใบนี้แก่เขา

"ได้เลย"หลินเทียนตอบกลับขณะที่เผยรอยยิ้มเล็กน้อย

หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันเรื่อยเปื่อยสักพักเพื่อรอให้อาหารมาถึง แน่นอนว่าเรื่องที่พวกเขาคุยนั้นเป็นเรื่องการใช้ชีวิตประจำวัน

หลังจากนั้นไม่นานอาหารก็ได้มาถึง พวกเขาพากันกินอาหารไปด้วยพูดคุยไปด้วย

.........

หน้าภัตตาคารอาหารชั้นฟ้า

"วันนี้ขอบคุณคุณมากที่เลี้ยงข้าวผม"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับลูบท้องที่บวมป๋องของตัวเอง

"ฉันต่างหากล่ะที่จะต้องขอบคุณคุณ ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งที่คุณช่วยฉันเอาไว้"เซียวอยูซวนกล่าวออกมาย่างจริงใจ การเลี้ยงอาหารมื้อนี้มันเทียบไม่ได้เลยกับบุญคุณที่หลินเทียนได้ช่วยเธอไว้

"ไม่เป็นไรๆ เออนี่แล้วคุณจะกลับยังไงให้ผมไปส่งไหม"หลินเทียนกล่าวถาม

"ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันขับรถมา"เซียวอยูซวนตอบพร้อมกับหยิบกุญแจขึ้นมาโชว์"งั้นฉันขอตัวก่อนน่ะค่ะ ถ้าคุณมีเรื่องอะไรให้ช่วยก็สามารถติดฉันได้"

"ได้เลยครับ"

"งั้นไปก่อนน่ะค่ะ บ้ายบาย"เซียวอยูซวนกล่าวออกมาพร้อมกับโปกมือบ้ายบายให้กับหลินเทียน

"บ๊ายบายครับ"หลินเทียนบ๊ายบายตอบ เขามองไปที่หลังที่งดงามของเซียวอยูซวนที่กำลังเดินจากไป มองไปที่หลังอันงดงานของเซียวอยูซวน หลินเทียนก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม "ผู้หญิงคนนี้มีร่างกายที่เซ็กซี่จริงๆ"พูดจบเขาก็เดินไปหารถของตัวเอง

เซียวอยูซวนได้มาถึงรถของตัวเอง เธอเปิดประตูและนั่งเขาไปภายในรถ ขณะเดียวกันเธอก็พึมพำออกมาเสียงเบา"เป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ แต่ว่าน่ะเหมือนว่าฉันจะคุ้นหน้าเขาหน่อยๆน่ะ" เธอรู้สึกว่าเหมือนเธอเคยเจอหลินเทียนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

.....

หลินเทียนได้ขับรถออกจากเขตภัตตาคารอาหารชั้นฟ้า เขากำลังขับรถบนเส้นทางเมืองเจียงไห่

ในขณะที่เขากำลังขับรถอย่างเพลินๆอยู่นั้นจู่ๆเขาก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง

หลินเทียนเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยจากนั้นก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ เขาเปลี่ยนเส้นทางขับรถ

หลินเทียนขับรถออกจากเขตตัวเมืองมุ่งหน้าไปยังสถานที่เปลี่ยวไร้ผู้คน เขาขับรถไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็พบสถานที่ที่เขาพอใจ

หลินเทียนเบรกรถลงกระทันหันจากนั้นก็นั่งสงบภายในรถรอการมาถึงของคนผู้หนึ่ง...