ขอโทษ

"เออ เย็นนี้แกจะต้องไปกับฉันด้วย"ในขณะที่ฉางเหวินกำลังหัวเราะอยู่นั้นจู่ๆเสียงของพ่อเขาก็ได้ดังขึ้นมา

"ผมต้องไปด้วยอย่างงั้นหรอ?"ฉางเหวินมองไปที่ฉางอันและกล่าวถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ

"เรื่องนี้แกเป็นคนก่อ ถ้าแกไม่ไปขอโทษด้วยตัวเอง เด็กหนุ่มคนนั้นต้องคิดว่าพวกเราไม่จริงใจแน่"ฉางเหวินกล่าวออกมาพร้อมกับมองลูกชายด้วยความโกรธเล็กน้อย ถ้าลูกชายของเขาไม่ก่อปัญหานี้ขึ้นมาลุงมู่ก็ไม่ต้องตาย และเขาก็ไม่ต้องมาเจอกับเรื่องปวดหัวแบบนี้

"ได้ครับพ่อ เย็นนี้ผมจะไปกับพ่อด้วย"ฉางเหวินกล่าวตอบออกมาด้วยท่าทีจนใจ เขาไม่อยากเจอหน้าหลินเทียนยิ่งต้องไปขอโทษด้วยแล้วนั้นจึงเป็นเรื่องที่เขายากที่จะทำได้

..............

หลินเทียนได้ขับรถของตัวเองมาถึงร้านอาหารเคียงฟ้า เขาฝากรถให้พนักงานเอาไปจอดส่วนตัวเขานั้นเดินเข้าด้านในร้าน

หลินเทียนเข้าไปได้ไม่นานเขาก็พบกับชายสองคน

ซึ่งหนึ่งในสองคนนี้หลินรู้จัก แน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นฉางเหวินนั้นเอง ส่วนอีกคนหลินเทียนเดาว่าน่าจะเป็นผู้นำตระกูลฉางหรือก็คือพ่อของฉางเหวินเพราะโครงหน้าของชายคนนี้กับฉางเหวินคล้ายกันเป็นอย่างมาก

หลินเทียนเดินเข้าไปหาพวกเขาทั้งสอง"สวัสดีผู้นำตระกูลฉาง"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มให้กับคนเบื้องหน้า

"สวัสดีดีคุณหลิน ยินดีที่ได้พบคุณ"ฉางอันยิ้มอย่างจริงใจกล่าวกับหลินเทียน จากนั้นเขาหน้าไปหาลูกชายตัวเองเล็กน้อยพร้อมกับสะกิดเบา "ทักทายคุณหลินสิ"

ฉางเหวินอึกอักเล็กน้อยแต่ก็กล่าวออกมา"สวัสดี"ฉางเหวินกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

หลินเทียนเหลือบมองฉางเหวินเล็กน้อยจากนั้นก็เลิกสนใจ เขาขี้เกียจที่จะมองไปที่คนแบบนี้คนที่ชอบรังแกผู้หญิงและเป็นลูกแหง่

ฉางเหวินเห็นหลินเทียนไม่ตอบรับก็อดไม่ได้ที่จะโมโหขึ้นมา เขาอุตส่าห์ทักทายดีๆแล้วแท้ๆแต่หลินเทียนกลับทำเป็นไม่สนใจ

ในใจของฉางเหวินตอนนี้ยากจะซ้อนหลินเทียนใจจะขาด ถ้าไม่ติดว่าหลินเทียนมีภูมิหลังที่เเข็งแกร่งป่านนี้หลินเทียนคงไม่มีสิทธิ์มายืนต่อหน้าของเขาแล้ว

ฉางอันเห็นสถานการณ์อึดอัดของลูกชายเขาก็ได้กล่าวขึ้นมา"คุณหลินครับก่อนอื่นผมต้องขอโทษคุณเรื่องที่ลูกชายของผมนำความเดือดร้อนมาให้คุณด้วยน่ะครับ เป็นผมเองที่ดูแลลูกชายไม่ดี เอาไว้ผมจะสั่งสอนเขาไม่ให้ไปก่อเรื่องกับคุณอีกนะครับ"ฉางฉันกล่าวออกมาพร้อมกับแสดงท่าทางที่จริงใจ

หลินเทียนเห็นอย่างนั้นเขาก็ได้กล่าวออกมา"นำความเดือดร้อนมาให้ผมหรอครับ?ไม่ทราบว่าลูกชายของคุณนำความเดือดร้อนอะไรมาให้ผม?"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับแสดงท่าทางที่สงสัย

"แหม่..คุณหลินคุณก็รู้ว่าเรื่องอะไร วันนี้ผมพาลูกชายของผมมาเพื่อขอโทษคุณโดยเฉพาะเลยนะครับ เหวินเออร์แกรีบขอโทษคุณหลินเร็ว"ฉางอันหันมาสั่งฉางเหวินด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจริงจัง

"พ่อ.."ฉางเหวินแสดงท่าทางไม่เต็มเขาเรียกพ่อตัวเองเบาๆ

"ฉันบอกให้แกขอโทษไง"ฉางอันขึ้นเสียงเล็กน้อย ทำไมไอ้ลูกชายของเขาถึงได้โง่ขนาดนี้ยอมอ่อนหน่อยก็ไม่ได้ อย่างนี้จะมีมาบริหารตระกูลฉางได้อย่างไร

ฉางเหวินไม่มีทางเลือกเขาหันหน้าไปหาหลินเทียนจากนั้นก็กล่าว"หลินเทียนฉันขอโทษ"ฉางเหวินกล่าวออกมาด้วยความรวดเร็ว

"เมื่อกี้คุณพูดอะไร?"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับทำทางแคะหูหันหน้ามองฉางเหวิน

"แก..."ฉางเหวินไม่สามารถเก็บงำความโกรธของตัวเอง เขายกมือชี้ไปที่หน้าของหลินเทียน

ฉางอันยกมือปัดมือที่กำลังชี้อยู่ของฉางเหวินจากนั้นก็กล่าว"เหวินเออร์ ขอโทษคุณหลินอีกครั้ง"

"ได้...หลินเทียนฉันต้องขอโทษนายด้วยสำหรับสิ่งที่ฉันทำลงไป หวังว่านายจะให้อภัย"ฉางเหวินกล่าวออกมาพร้อมกับกัดฟันไปด้วยในขณะที่กล่าว

"คุณหลิน ลูกชายของผมก็ได้ขอโทษคุณแล้วหวังว่าคุณจะให้อภัยเรื่องระหว่างเราขอให้จบลงเพียงแค่นี้"ฉางอันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ แต่หารู้ไม่เลยว่าภายในใจของเขาตอนนี้เตรียมฆาตโทษหลินเทียนไปเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว

"ได้ เรื่องระหว่างเราขอให้จบลงผมก็ไม่ชอบที่จะมีปัญหาเหมือนกัน"หลินเทียนกล่าวออกมา เขาพูดความจริงเขาไม่อยากมีปัญหากับคนตระกูลฉาง ที่เขาไม่อยากมีปัญหาไม่ใช่เพราะว่ากลัวตระกูลฉางแต่เป็นเพราะว่าขี้เกียจที่จะเจอเรื่องยุ่งยากถึงแม้เรื่องพวกนั้นเขาสามารถจัดการได้แต่มันก็ทำให้เขาเสียเวลาชีวิต

สู้ให้เขาย่อมประนีประนอมกับตระกูลฉางต่างคนต่างอยู่ดีกว่า ถึงอย่างไรเรื่องนี้มันก็ไม่ได้สำคัญมากสำหรับชีวิตของเขา

"ดีครับ งั้นเชิญคุณหลินไปทานอาหรกันดีกว่า ผมได้จองห้องเอาไว้แล้ว เชิญครับ"ฉางอันเชิญให้หลินเทียนไปทานอาหาร แน่นอนว่าหลินเทียนไม่ได้ปฏิเสธการเลี้ยงอาหารของฉางอัน เขาตามฉางอันเข้าไปในห้องวีไอพีห้องหนึ่ง

ทางด้านฉางเหวินเขามองตามหลังของหลินเทียน จากนั้นก็ยกยิ้มโหดเหี้ยมที่มุมปาก "เหอะ คิดว่ามันจะจบแค่นี้อย่างงั้นหรอ"

........

ประมาณ 1 ทุ่มหลินเทียนได้ทานอาหารเสร็จ เขาขับรถออกมาจากร้านอาหารเคียงจันทร์ ระหว่างขับร ถเขาก็คิดเรื่องของตระกูลฉางด้วยจากการสังเกตข องเขา เขาคิดว่าตระกูลฉางน่าจะไม่จบเพียงแค่นี้ สั งเกตจากออร่าจิตสังหารของฉางเหวินที่เขาสัมผัสได้ ถึงแม้จะบางเบาก็ตาม

แต่ถึงอย่างนั้นหลินเทียนก็ไม่ได้สนใจ ตระกูลฉางสำหรับเขามันก็แค่มดปลวกเท่านั้นจะบี้ให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้ "ภาวนาอย่าให้พวกเเกก่อเรื่องอีกแล้วกัน ไม่อย่านั้นฉันจะลบตระกูลของพวกเเกให้หายไปจากแผ่นดินนี้"

หลินเทียนกำลังคิดอะไรบางอย่างภายในหัว ในระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่นั้นจู่ๆก็ได้มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังรถของเขา จากนั้นเสียงดังนั้นก็แซงผ่านรถของเขาไป

เสียงดังนั้นปลุกให้หลินเทียนออกจากภวังค์ทันที หลินเทียนมองสิ่งที่แซงผ่านเขาไปหลังจากนั้นไม่นานก็ปรากฏรอยยิ้มสนุกสนานบนใบหน้าของเขา

สิ่งที่แซงหลินเทียนไปนั้นเป็นรถคันหนึ่งซึ่งจากที่ดูแล้วนั้นน่าจะเป็นรถรุ่นแลมโบร์กินี

หลินเทียนยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็เหยียบคันเร่งตามรถนั้นไปทันที ด้วยสายเลือดนักเเข่งรถของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้รถคันอื่นมาแซงเขาได้

หลินเทียนเหยียบคันเร่งจนมิด ในที่สุดเขาก็สามารถตามรถแลมโบร์กินีได้ทัน หลินเทียนพยายามที่จะเเซงรถแลมโบร์กีนีคันนี้ให้ได้