ชนะการแข่งขัน

ในสายตาที่เต็มไปด้วยการรอคอยมานานของทุกคน การแข่งขันรอบสุดท้ายก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว เฉินเต้าหมิงและจ้าวเสี่ยวโปยืนอยู่บนสังเวียนโดยหันหน้าเข้าหากัน

“เจ้านับว่าเป็นอัจฉริยะจริงๆ แต่ขอบเขตของเจ้าต่ำกว่าของข้า ข้าจะลดขอบเขตเพื่อต่อสู้กับเจ้า!” จ้าวเสี่ยวโปยกมือไพล่หลัง ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

“ฮ่าฮ่า…”

เฉินเต้าหมิงยิ้มขึ้นอย่างเฉยเมย “ไม่จำเป็น แม้ว่าเจ้าจะใช้พลังทั้งหมดที่มีออกมา เจ้าก็ไม่คู่ควรกับดาบของข้าอยู่ดี!”

เมื่อคำพูดของเขาถูกกล่าวออกไป บริเวณโดยรอบก็ระเบิดเสียงดังขึ้น

ใบหน้าของจ้าวเสี่ยวโปกระตุกเล็กน้อย ความโกรธของเขาอัดแน่นอยู่เต็มอก

“ฮึ่ม ในไม่ช้าเจ้าจะได้เห็นความจริง!” จ้าวเสี่ยวโปพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหว

ร่างของเขาหายไปเหมือนกับเงาผี การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ผู้ชมที่อยู่รอบๆไม่สามารถหาเขาเจอ

“ชู่ … ”

แสงดาบสว่างวาบออกมา

ใบดาบฟันไปทางเฉินเต้าหมิงอย่างรวดเร็ว

"พอดีเลย!"

เฉินเต้าหมิงยกมุมปากขึ้น ร่างของเขาสั่นไหวก่อนจะหลบออกไปจากจุดเดิม

แต่แม้ว่าเขาจะกระโดดหลบออกมาแล้ว มันก็ยังมีเงาของดาบอีกหลายเล่มตามมาฟาดฟันใส่เขาในคราวเดียว

“เติ้งเติ้ง … ” เฉินเต้าหมิงปัดดาบพวกนั้นออกไปก่อนจะถีบร่างของตัวเองออกไปไกลขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

“น่าสนใจ!” เฉินเต้าหมิงยกมุมปากขึ้นยิ้มก่อนจะพุ่งเข้าหาจ้าวเสี่ยวโป

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด เจ้ารุก ข้ารับ ทั้งสองสู้กันอย่างสูสี ผู้คนที่อยู่รอบๆเห็นได้เพียงแค่แสงดาบและเสียงระเบิดจากการปะทะกันเท่านั้น

ลมหายใจต่อมา

“บูม … ”

เสียงปะทะกันอย่างรุนแรงดังขึ้น

ร่างของทั้งสองถอยกลับอย่างรุนแรงพร้อมกัน

ร่างกายของเฉินเต้าหมิงเต็มไปด้วยบาดแผลเต็มตัว

จ้าวเสี่ยวโปมองไปที่เฉินเต้าหมิง การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย "มันเป็นไปได้ยังไงกัน? ข้าโจมตีเต็มกำลังแล้ว แต่เขากลับได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย?”

เฉินเต้าหมิงมองไปที่จ้าวเสี่ยวโปพร้อมกับยิ้ม "ข้าขอถอนคำพูด เจ้าสมควรกับดาบของข้า!”

“ก็แค่ชักดาบออกจากฝักไม่ใช่หรือไง!” จ้าวเสี่ยวโปพ่นลมหายใจและรีบวิ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว

“เจ้าควรระวังให้ดี!” เฉินเต้าหมิงกล่าวพร้อมกับทำท่าทางจะดึงดาบ

ทันใดนั้น

“ฮึ่ม…” อากาศเกิดการสั่นสะเทือนด้วยเสียงคำรามของดาบ

เสียงนี้สั่นสะเทือนไปทั้งสี่ทิศ เวทีการแข่งขันทั้งหมดสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง

“ปัง … ” กระเบื้องบนบ้านตกลงมากระแทกพื้นจนแตก อาคมที่ปกป้องเวทีอยู่สั่นอย่างต่อเนื่องราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออก เมื่อผู้พิทักษ์เห็นเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“เร็วเข้า ใส่พลังเข้าไปอีก!”

พวกเขาโอนพลังปราณลงในอาคมอย่างบ้าคลั่ง

“นี่…..เกิดอะไรขึ้น? แผ่นดินไหวหรือ?”

“มันไม่ใช่แผ่นดินไหว เฉินเต้าหมิงชักดาบออกมาแล้ว นี่คือเจตนาของดาบ!”

"พระเจ้า! เขาเข้าใจเจตนาของดาบจริงๆหรือ? นี่ … นี่มันน่ากลัว!”

ฝูงชนมองไปที่เฉินเต้าหมิงด้วยความสับสน จ้าวเสี่ยวโปหยุดเคลื่อนไหว มีเหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเขา หน้าอกของเขาดูเหมือนกับกำลังถูกกดทับด้วยหินก้อนใหญ่ มันทำให้เขาหายใจไม่สะดวก

“มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ข้า … ข้าจะแพ้ไม่ได้!” จ้าวเสี่ยวโปคำรามก่อนจะฝืนเดินเข้าหาเฉินเต้าหมิง

แต่ทว่า ยิ่งเขาก้าวไปข้างหน้ามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งถูกผลักกลับไปรุนแรงเท่านั้น ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ ความกดดันก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเช่นกัน

“ฉึก…”

ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น

ซี่โครงตรงอกของจ้าวเสี่ยวโปก็แตกออก

“ข้าจะแพ้ไม่ได้!” จ้าวเสี่ยวโปตะโกนอย่างดิ้นรน

“ฉึก …”

อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

ซี่โครงอีกซี่ก็แตก

ขณะที่เฉินเต้าหมิงดึงดาบยาวของเขาออกมา เจตนาดาบรอบตัวเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เพียงแค่ความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวเพียงอย่างเดียวก็สามารถฉีกแผ่นดินออกจากกันได้แล้ว

"ตุบ!" ร่างกายของจ้าวเสี่ยวโปโซเซไปมาก่อนจะถูกพลังอันน่ากลัวพลักออกไป

หลังจากนั้น

“ฟู่!”

ร่างกายของเขาก็ลอยออกไปเหมือนว่าวขาดสาย

“บูม!” สุดท้ายเขาก็กระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง

“จริงๆด้วย… เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ!” หลังจากพูดจบ จ้าวเสี่ยวโปก็พ่นเลือดออกมาก่อนจะเอียงศีรษะหมดสติไป

เฉินเต้าหมิงเก็บดาบเข้าฝัก

ทั่วงานเต็มไปด้วยความเงียบสงัด

เงียบจนสามารถได้ยินเสียงเข็มตกลงกับพื้น

ทุกคนจ้องมองไปที่ฉากนี้อย่างว่างเปล่า หน้าอกของพวกเขาเต็มไปด้วยความผันผวนอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าจะต้องตกตะลึงหรือว่าตกใจ หรือไม่ก็ทั้งสองอย่าง

จ้าวเสี่ยวโป พ่ายแพ้โดยที่ดาบยังถูกดึงออกมาไม่หมด?

นั่นคืออัจฉริยะในรายชื่อมังกรซ่อนเร้นอันดับที่ 98! นอกจากนี้ ขอบเขตของเขายังสูงกว่า เฉินเต้าหมิงด้วย แต่เขากลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ขัดขืน?

หรือว่าจริงๆแล้วมันจะเป็นความฝัน? ความฝัน! มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ

ถึงจะผ่านไปเนิ่นนาน ทุกคนก็ยังเรียกสติกลับมาไม่ได้

ครู่ต่อมา

“พระเจ้า เฉินเต้าหมิงเอาชนะจ้าวเสี่ยวโปได้ด้วยการใช้เพียงแค่เจตนาดาบเท่านั้นเอง? สุดยอดอัจฉริยะ!”

“เขาควรจะติดอันดับอยู่ในรายชื่อของมังกรซ่อนเร้นสิ? ทำไมถึงไม่มีบันทึกเกี่ยวกับเขา?

“ด้วยความแข็งแกร่งขนาดนี้ ข้าเกรงว่าเขาอาจจะถูกจัดให้อยู่ใน 50 อันดับแรกของรายชื่อมังกรซ่อนเร้น!”

การสนทนาที่ดุเดือดยังคงดังก้องไปทั่ว หลายคนตะโกนชื่อเฉินเต้าหมิงออกมาด้วยความกระตือรือร้น ผู้คนทั้งงานไม่สามารถสงบอารมณ์ลงได้เลย

บุคคลที่มีอำนาจหลายคนมองไปที่เฉินเต้าหมิง ดวงตาของพวกเขาเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นที่ควบคุมไม่ได้

คนที่นั่งอยู่ตรงกลางคือหลิวรั่ว รองหัวหน้าของวิหารเทพ

ใบหน้าอ้วนๆของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แต้ก็ยังแฝงไว้ด้วยความปีติยินดี

“บังเอิญจริงๆ ข้ามาเจออัจฉริยะเช่นนี้ในหยางโจว หากวิหารเทพรู้เรื่องนี้ พวกเขาจะต้องตอบแทนข้าด้วยรางวัลใหญ่อย่างแน่นอน!”

“เดิมที ข้าต้องการให้เม็ดยาซวนหลิงระดับเก้ากับจ้าวเสี่ยวโป แต่มันดันพ่ายแพ้ให้กับเฉินเต้าหมิงซะก่อน เรื่องนี้ไม่สามารถตำหนิข้าได้!”

“อัจฉริยะเช่นนี้ ข้าต้องทิ้งความประทับใจดีๆไว้ให้เขา!” หลิวรั่วคิดแล้วตัดสินใจอย่างลับๆ

กรรมการถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ผู้ชนะในการแข่งขันระหว่างนิกายก็คือ - เฉินเต้าหมิง!”

“ขอเสียงปรบมือที่อบอุ่นเพื่อแสดงความยินดีกับเฉินเต้าหมิง สำหรับการคว้าชัยชนะในครั้งนี้!”

“ในเวลาเดียวกัน ขอแสดงความยินดีกับการเลื่อนขั้นของนิกายดาบทรราชขึ้นเป็นนิกายระดับแปด!”

หลังจากประโยคนี้จบลง

“เปาะแปะ…” เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเป็นเวลานาน

หลังจากที่กรรมการโบกมือของเขาไปมา บรรยากาศรอบๆก็ค่อยๆกลับสู่ความสงบ

“ต่อไป ข้าขอเชิญท่านหลิวรั่วเพื่อมามอบรางวัลให้กับเฉินเต้าหมิง!”

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ทุกคนก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึมและเฝ้ามองดูอย่างจริงจัง

แล้วพวกเขาก็ได้เห็น…

“เป๊ง…” เสียงเสียดสีกันของเกราะ คนกลุ่มหนึ่งในชุดเกราะทองคำเดินขึ้นมาบนเวทีอย่างรวดเร็ว ใจกลางกลุ่มของผู้คุ้มกันเกราะทองคำ เขาคือหลิวรั่ว

“ท่านหลิวรั่วอยู่ที่นี่!”

“ท่านหลิวรั่ว ท่านเป็นแรงบันดาลใจของข้า!”

แม้ว่าท่านหลิวรั่วจะตัวอ้วน แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความกระตือรือร้นของทุกคน ท่านหลิวรั่วยิ้มเล็กน้อย เขาโบกมือเบาๆทำให้ผู้คนรอบๆเงียบลง

“หยางโจวเต็มไปด้วยสิ่งต่างๆ ผู้คนที่โดดเด่นและมากพรสวรรค์ก็พากันแสดงตัวออกมาอย่างต่อเนื่อง …” หลิวรั่วเปิดปากกล่าว

หลังจากที่เขาพูดอยู่พักหนึ่ง หลิวรั่วก็ให้รางวัล “สำหรับผู้ชนะ จะได้รางวัลเป็นเม็ดยาซวนหลิงระดับเก้า!”

“เฉินเต้าหมิง ขึ้นมาบนเวทีเพื่อรับรางวัล!”

เฉินเต้าหมิงเดินขึ้นไปบนเวที ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงที่บริสุทธิ์

“เฉินเต้าหมิง อายุยังน้อยแต่กลับมีความสามารถมาก ความสำเร็จในอนาคตของเขานั้นไร้ขีดจำกัด! ข้าขอถามว่าเจ้าสนใจที่จะเข้าร่วมวิหารเทพหรือไม่? ” หลิวรั่วกล่าว

“ท่านหลิวรั่ว ขอบคุณสำหรับความกรุณา ข้าต้องกลับไปหารือเรื่องนี้กับนิกาย ข้าไม่สามารถให้คำตอบท่านได้ในตอนนี้!” เฉินเต้าหมิงกล่าว

"แน่นอน! ไม่รู้ว่าคืนนี้เจ้าว่างรึเปล่า? มาดื่มฉลองกันในคฤหาสน์ของข้าเป็นอย่างไร?” หลิวรั่วกล่าว

“ขอบคุณท่านหลิวรั่ว! แต่ข้าต้องขอโทษจริงๆ วันนี้ข้ามีกิจด่วนต้องไปทำ แล้วข้าจะมาเยี่ยมท่านวันอื่น!” เฉินเต้าหมิงกล่าว

“อย่างนั้นก็ได้ แล้วข้าจะรอข่าวดี!”

เมื่อหลิวรั่วพูดจบ เขาก็ยื่นขวดหยกให้กับเฉินเต้าหมิง

เฉินเต้าหมิงหยิบขวดหยกขึ้นมาเปิดออกก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปล่งประกาย

“ในที่สุดข้าก็ได้มันใส!”

เฉินเต้าหมิงพึมพำแล้วกำลังจะเก็บเม็ดยาซวนหลิง

ตอนนั้นเอง

“ซู่ …” หมอกสีดำก็เริ่มเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ก๊ากาก่า …” เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังก้องขึ้นในหูของทุกคน เฉินเต้าหมิงมองไปที่มือขวาของเขาก่อนจะพบว่าขวดยานั้นหายไป