ไม่ได้มาจากโลกนี้
เกราะออร่าของวิญญาณเร่ร่อนค่อยๆ ปรากฏรอยแตกร้าวออกมาทีละเล็กทีละน้อย เกิดเสียงดัง 'แกร็ก!'เบาๆ อย่างต่อเนื่อง
เมื่อเห็นเช่นนั้นวิญญาณเร่ร่อนก็อดไม่ได้ที่จะเผยความตกใจออกมา ใบหน้าของเขาอดไม่ได้ที่จะเเสดงความตกตะลึง
จะเป็นไปได้ยังไงทำไมเเสงสีเงินของเด็กน้อยระดับควบแน่นลมปราณถึงกับสามารถสร้างความเสียหายให้กับเขาที่เป็นถึงผู้บ่มเพาะระดับปฐพีได้ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นร่างวิญญาณก็เถอะแต่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากร่างมนุษย์มากนัก เขาเพียงแค่ไม่มีพลังกายเพียงเท่านั้นเเต่พลังปราณของเขายังคงเหลืออยู่!
วิญญาณเร่ร่อนมองไปยังหลินเทียนอย่างพิจารณา
ในระหว่างที่เขากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นั้นจู่ๆ เสียงๆ หนึ่งก็ได้ดังขึ้นมา
ตู้ม!!
ในเวลานั้นเองออร่าเกราะที่คอยปกคลุมวิญญาณเร่ร่อนก็ได้แตกสลายลงในที่สุด
แต่ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่มือแสงสีเงินของหลินเทียนก็ไม่ได้สลายไปตามด้วยมันยังคงมุ่งหน้ามาทางตัววิญญาณเร่ร่อน
เห็นมือแสงสีเงินกำลังมุ่งตรงมาที่ตัวเองวิญญาณเร่ร่อนก็ตื่นตระหนกทันที มันพยายามขยับร่างวิญญาณของมันเพื่อที่จะหนีให้พ้นจากการจับกุมจากมือแสงสีเงินนี้
แต่ทว่ามันไม่เป็นผลเนื่องจากมือแสงสีเงินของหลินเทียนนี้รวดเร็วเป็นอย่างมากและอีกทั้งวิญญาณเร่ร่อนก็ไม่ทันได้เตรียมตัว
"อ๊ากกก!!! ปล่อยข้า ปล่อย!!!"
ในที่สุดวิญญาณเร่ร่อนก็ถูกจับกุมด้วยมือแสงสีเงินของหลินเทียน
หลินเทียนมองไปที่วิญญาณเร่ร่อนที่กำลังตะเกียกตะกายพยายามจะหลุดพ้นจากการจับกุมของเขาด้วยความสงบ จากนั้นเขาก็กล่าวกับตัวเองเบาๆ"วิชาแสงสีเงินนี้ทรงพลังกว่าที่คิดซะอีกแฮะ ไม่คิดว่าจะสามารถจับกุมวิญญาณระดับปฐพีได้ด้วยพลังปราณระดับควบแน่นลมปราณ ถึงแม้พลังปราณของฉันจะแข็งแกร่งคนอื่นก็ตามเถอะ แต่นี่ค่อนข้างเหลือเชื่อเล็กน้อย"
"ไอ้เจ้าเด็กน้อยปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!!!"วิญญาณเร่ร่อนตะเกียกตะกายพร้อมกับตะโกนออกมาด้วยความโมโห เจ้าเด็กน้อยระดับควบแน่นลมปราณกล้าดียังไงมาจับเขาผู้นี้
ตัวเขานั้นเคยเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่มาก่อน ระดับควบแน่นลมปราณสำหรับเขาแล้วมีค่าต่ำกว่ามดด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้เขากำลังถูกเด็กที่มีค่าต่ำกว่ามดมาควบคุม แบบนี้จะทำให้เขารับได้ได้ยังไง
"แกควรหุบปากแล้วมาตอบคำถามของฉันดีดีซะ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างกับแกทั้งวันน่ะ"หลินเทียนเบื่อที่จะฟังคำพูดของวิญญาณเร่ร่อนเขากล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
กล่าวตามตรงเขาไม่ชอบพวกวิญญาณเร่ร่อนที่คอยจ้องจะสิงผู้คนอย่างเดียว การกระทำของพวกมันนั้นพรากชีวิตของคนไปกี่คนแล้วก็ไม่ทราบ
ที่หลินเทียนยังปล่อยให้วิญญาณเร่ร่อนตนนี้มีโอกาศแหกปากได้นั้นเป็นเพราะว่าเขาต้องการที่จะรู้อะไรบางอย่างจากปากของวิญญาณเร่ร่อนตนนี้
ซึ่งอันที่จริงหลินเทียนก็สามารถที่จะอ่านความทรงจำของวิญญาณเร่ร่อนตนนี้ได้แต่เขาไม่ทำ เหตุผลที่เขาไม่ทำนั้นเป็นเพราะว่าโอกาศที่ข้อมูลในหัวของมันจะสูญสลายนั้นมีสูงมากเนื่องจากการอ่านความทรงจำสำหรับวิญญาณเร่ร่อนนั้นถือเป็นการโจมตีอย่างหนึ่ง
วิญญาณเร่ร่อนได้ยินคำพูดของหลินเทียนมันก็ได้หยุดการการทำของตัวเองลงจากนั้นมันก็หันหน้ามองไปที่หลินเทียน มันพยายามทำตัวหยิ่งยโสและกล่าวออกมา"เจ้าหนูกล้าดียังไงถึงมาสั่งข้า เจ้าไม่รู้อย่างงั้นว่าข้าผู้นี้เป็นใคร เหอะฝันไปเถอะข้าจะไม่ตอบคำถามอะไรของเจ้าหรอก" ในขณะที่กล่าวจบมันก็ทำท่าเยาะเย้ยไปที่หลินเทียน
หลินเทียนไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของวิญญาณเร่ร่อนเขากล่าวถามออกมา"เจ้าแน่ใจอย่างงั้นหรอ?"
"เหอะ เด็กหนุ่มอย่างเจ้าทำได้แค่จับตัวข้าเท่าแหละ ทางที่ดีข้าว่าปล่อยตัวข้าไปดีกว่าและจากนั้นพวกเราก็ต่างคนต่า-อ๊ากก!!!"ยังไม่ทันที่วิญญาณเร่ร่อนจะทันได้กล่าวจบจู่ๆ มันก็ได้ร้องเสียงดังลั่นออกมา
ในขณะนี้มือแสงสีเงินที่กำลังจับกุมตัวของวิญญาณเร่ร่อนอยู่ก็ได้บีบร่างของวิญญาณเร่ร่อนอย่างช้าๆ ซึ่งการกระทำนี้ก็ทำให้วิญญาณเร่ร่อนร้องออกมาอย่างโหยหวน
"ที่นี้เจ้าจะยอมตอบคำถามของข้าได้หรือยัง?"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่วิญญาณเร่ร่อนที่กำลังร้องออกมาอย่างโหยหวน
"ไม่!!! อ้ากกก!!! ไม่น่ะ!!!.."
"ข้า...ยอมแล้ว ข้ายอมแล้วปล่อยข้าไปเถอะ อ๊ากก!!! "วิญญาณเร่ร่อนกล่าวมาอย่างโหยหวน เขายอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองลง ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังเขาได้จริงๆ แน่
อุตส่าห์มีชีวิตได้อีกครั้งเขาไม่อยากที่จะดับสูญหายไปตลอดกาล
หลังจากได้ยินคำยอมแพ้ของวิญญาณเร่ร่อนหลินเทียนก็เลิกทรมานมัน เขาคลายมือแสงสีเงินออกแต่ก็ไม่ได้คลายจนหมดเขายังคงจับตัววิญญาณเร่ร่อนอยู่ "ตอบมาทำไมเเกถึงได้มาสิงร่างของผู้หญิงคนนี้ แล้วตัวตนของแกก็ไม่น่าจะมาจากโลกนี้แกมาจากที่ไหน"หลินเทียนคำถามไปที่วิญญาณเร่ร่อน
เมื่อวิญญาณเร่ร่อนได้ยินคำถามของหลินเทียนตัวมันก็อดไม่ได้ที่จะเเสดงความตกตะลึงมองไปที่หลินเทียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ
คำถามแรกของหลินเทียนไม่มีปัญหาอะไรคำถามต่อมาต่างหากล่ะที่สร้างความตกตะลึงให้กับมัน "เจ้า...เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าไม่ใช่คนของโลกใบนี้"วิญญาณเร่ร่อนถามออกมาอย่างตื่นตระหนก เป็นอย่างที่หลินเทียนบอกมันนั้นไม่ได้มาจากโลกใบนี้แต่มันมาจากโลกอื่น แต่จะเป็นไปได้ยังกันมันสงสัยว่าหลินเทียนรู้ได้ยังไงว่ามันไม่ได้มาจากโลกนี้
"เหอะ เรื่องนั้นแกไม่จำเป็นต้องรู้เพียงแค่ตอบคำถามของฉันมาก็พอ"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับไม่พอใจเล็กน้อยที่วิญญาณเร่ร่อนตัวนี้เอาแต่ถามคำถามตน
"แล้วถ้าข้าตอบคำถามของเจ้า เจ้าจะปล่อยข้าไปใช่ไหม"วิญญาณเร่ร่อนถามออกมาในขณะที่จ้องมองไปที่หลินเทียนอย่างมีความหวัง
"เรื่องนั้นมันก็แล้วแต่ฉัน ถ้าเกิดว่าแกตอบคำถามดีดีฉันก็จะพิจารณาปล่อยแกไป แต่ถ้าแกโกหกละก็ หึหึ"
"ก็ได้ๆ ข้าจะตอบ ที่ข้าต้องมาสิงร่างของผู้หญิงคนนี้เป็นเพราะว่าข้ากำลังหลบซ่อนจากใครบางคนอยู่"
"หลบซ่อนจากใครบางคน?"หลินเทียนย่นคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย