เหวินหยิน

หลังจากที่ตรวจดูอาการของภรรยาของเหวินซ่งหนานหลินเทียนก็พบว่าพลังชีวิตในร่างกายของเธอนั้นเกือบที่จะแห้งเหือดไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายของเธอราวกับต้นไม้ที่สูญเสียพลังชีวิตไปแล้วก็มิปาน!

คาดว่าวิญญาณเร่ร่อนน่าจะดูดพลังชีวิตของเธอไปเยอะพอสมควรจึงทำให้เธอต้องตกอยู่ในอาการเช่นนี้ ถ้าเกิดว่าปล่อยให้มันดูดพลังชีวิตของเธอนานไปกว่านี้มีหวังภรรยาของเหวินซ่งหนานคงจะไม่รอดแน่นอน!

หลินเทียนยื่นมือของตัวเองออกมาจากนั้นก็วางลงไปบนศรีษะของภรรยาของเหวินซ่งหนาน หลังจากนั้นไม่นานพลังงานสีเขียวก็เปล่งประกายออกมาจากมือของเขาอย่างช้าๆ

"กฏเกณฑ์แห่งชีวิตช่างมีประโยชน์จริงๆ"หลินเทียนกล่าวกับตัวเองเบาๆในขณะที่พลีงชรวิตของภรรยาของเหวินซ่งหนานค่อยๆถูกเติมเต็มเข้ามาในร่างกาย

ในระหว่างที่หลินเทียนกำลังเพิ่งพลังชีวิตให้กับภรรยาของเหวินซ่งหนานอยู่นั้น

ด้านนอกห้อง

เหวินซ่งหนานกำลังเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องของภรรยาด้วยความกระวนกระวาย ในเวลานี้หัวใจของเจาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นเเละลุ้นระทึกว่าหลินเทียนจะสามารถช่วยภรรยาของตนเองได้หรือไม่

หลังจากที่เขาไปหาหมอมาแล้วทั่วโลก ไม่มีใครที่สามารถรักษาภรรยาของเขาให้หายได้เลย ตอนนี้เขาแค่หวังพึ่งหลินเทียนเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าขนาดหมอเทวดาหลินคนนี้ยังรักษาไม่ได้เขาก็คงจะหมดหวังในการรักษาภรรยาของเขาแล้ว

สุดท้ายเขาก็คงจะต้องกลับไปสิ้นอย่างเหมือนเดิม

"คุณเหวินคุณไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก ผมเชื่อว่าหลินเทียนเขาจะต้องรักษาภรรยาของคุณได้แน่นอน!"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาหลังจากที่เห็นท่าทางกระวนกระวายจนเกินไปของเหวินซ่งหนาน

ถึงแม้ว่าตัวเขาจะเข้าใจพฤติกรรมของเหวินซ่งหนานว่าที่กำลังทำอยู่นั้นเป็นเพราะเป็นห่วงภรรยา แต่เขาก็ไม่อยากให้เหวินซ่งหนานเครียดจนเกินไป เพราะดูจากอายุของเหวินซ่งหนานแล้วการเครียดมากเกินไปนั้นอาจทำให้เกิดอันตรายต่อเขาได้

"คุณเหลียงคุณคิดว่าหมอเทวดาจะรักษาภรรยาของผมได้งั้นหรอครับ? อะไรที่ทำให้คุณมั่นใจแบบนั้นครับ?"เหวินซ่งหนานถามออกมาขณะที่เขามองไปที่เหลียงเหว่ยด้วยดวงตาที่ค่อนสดใส พูดตามตรงเขาก็ไม่มั่นใจในตัวของหลินเทียนมากนัก ที่เขาขอร้องหลินเทียนเพราะว่าเขาไม่อยากที่จะทิ้งความหวังแม้ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่ก็ตามที

"ผมไม่รู้หรอกว่าอะไรที่ทำให้ผมมั่นใจในตัวเขา แต่ว่าจากการกระทำต่างๆที่ผ่านมาตั้งแต่ที่ผมได้พบเขา เขาให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขามสำหรับผม ในเมื่อเขาบอกว่าสามารถรักษาได้ผมก็เชื่อว่าเขานั้นสามารถรักษาได้ครับ"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาพร้อมกับมองไปที่ประตูอย่างล้ำลึก

ไม่ผิดจากที่เขากล่าวหลินเทียนนั้นให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขามมากสำหรับเขา ถึงแม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาหลินเทียนจะไม่แสดงออกอะไรมากมายนัก แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าหลินเทียนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา ตลอดเวลาเวลาที่ได้อยู่กับเขาเหลี่ยงเหว่ยรู้สึกมาตลอดว่าอีกฝ่ายเหมือนจะกำลังซ่อนหรือปิดบังอะไรบางอย่างอยู่

"เป็นอย่างงั้นหรอ"เหวินซ่งหนานมองไปที่เหลียงเหว่ย

"ใช่แล้ว เพราะฉะนั้นคุณควรผ่อนคลายอย่าให้ตัวเองเครียดมากเกินไป" เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาด้วยความหวังดี

.......

เหวินซ่งหนานและเหลียงเหว่ยกำลังพูดคุยเรื่องราวต่างๆสัพเพเหระ เพื่อรอหลินเทียนรักษาเสร็จ ในระหว่างนั้นเองจู่ๆก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาด้านหลังของพวกเขา

ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาเบาๆว่า"พ่อ พ่อมาทำอะไรข้างนอกคะ"

เหวินซ่งหนานเเละเหลียงเหว่ยได้ยินเสียงหญิงสาวพวกเขาก็หันไปมองทันที เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวเหลียงเหว่ยก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความแปลกใจออกมา จากนั้นเขาก็กล่าวออกมาว่า"อาจารย์เหวิน!"

เหวินหยินตอนแรกความสนใจทั้งหมดของเธอไปที่พ่อของเธอคนเดียวไม่ได้สนใจคนข้างๆเลย หลังจากที่เธอมองไปที่เหลียงเหว่ยเธอก็จำเขาได้ในทันที"เหลียงเหว่ยเธอมาทำอะไรที่นี่?!"

ไม่แปลกที่เธอจะจำเหลียงเหว่ยได้เพราะกลุ่มพวกเหลียงเหว่ยนั้นชอบนอนในห้องขณะที่เธอกำลังสอนอยู่ตลอด กลุ่มนักเรียนแบบนี้เธอจำมันได้เป็นอย่างดีเพราะเธอจะได้คิดบัญชีในตอนสุดท้าย

"เอ้า นี่รู้จักกันอย่างงั้นหรอ?"เหวินซ่งหนานถามออกมาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนรู้จักกัน

"เขาเป็นนักศึกษาที่มหาลัยของหนูค่ะ"เหวินหยินหันมากล่าวกับพ่อของเธอ

"อย่างงั้นหรอ แบบนี้ก็ดีพ่อจะได้ไม่ต้องแนะนำให้รู้จักแล้ว"เหวินซ่งหนานกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้ม

"ว่าเเต่พ่อรู้จักกับเขาได้ยังไงกันค่ะ แล้วนายทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่? วันนี้นายไม่ได้เข้าเรียนใช่ไหม?"เหวินหยินกล่าวถามทั้งสองคนออกมาด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างสงสัยและจริงจัง

เธอรู้สึกแปลกใจมากที่ทุ้งสองคนนี้รู้จักกันได้ยังไง

"เอ่อ...ผมมาเยี่ยมเจิ้งฟานนะครับ พอดีว่าเขาได้รับบาดเจ็บนิดหน่อยครับ"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมา

"อ่า! แล้วเป็นอะไรมากไหม? อาการสาหัสหรือเหล่า?!"เธอกล่าวถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เธอรู้จักเจิ้งฟานเป็นอย่างดีเพราะว่าเจิ้งฟานนั้นเป็นแกนนำที่ชอบหลับในคาบของเธอตลอด

"ไม่เป็นไรมากครับ แค่บาดเจ็บนิดหน่อย"

"แบบนั้นก็ดี "เหวินหยินได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเบาๆหลังจากนั้นเธอก็หันหน้าไปที่พ่อของเธอ"แล้วพ่อล่ะรู้จักกับเหลียงเหว่ยได้ยังไงคะ"

"เรื่องนั้น..พวกเรารู้จักกันโดนบังเอิญน่ะ"

"แบบนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหนูขอตัวไปเยี่ยมแม่ก่อนน่ะนะคะ"เหวินหยินหล่าวออกมา จากนั้นเธอก็เตรียมตัวที่จะเปิดประตูเข้าในห้อง แต่ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปนั้นจู่ๆเหวินซ่งหนานก็ได้รั้งเธเอาไว้

"เดี๋ยวก่อน!!! ตอนนี้ลูกยังเข้าไปข้างในไม่ได้"เหวินซ่งหนานกล่าวกับลูกสาวจองตุวเองด้วยใงหน้าที่ค่อนข้างจริงจัง ตอนนี้หลินเทียนกำลังรักษาอยู่ดังนั้นเขาไม่อยากให้ลูกสาวเข้าไปกวน

ได้ยินคำพูดพ่อของเธอ เหวินหยินก็แสดงใบหน้างงงวยออกมา เธอกล่าวถาม"เข้าไปไม่ได้? ทำไมหรอค่ะ?"

เธอไม่เข้าใจทำไมเธอถึงเข้าไปไม่ได้ปกติเธอก็เข้าไปเยี่ยมแม่ได้ตลอดไม่ใช่หรอ หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?!

"ตอนนี้หมอเทวดากำลังรักษาแม่ของลูกอยู่ เขาไม่อยากให้ใครเข้าไปรบกวนในตอนที่เขากำลังรักษา!"