อสูรโลหิตปรากฏตัว

“บูม! บูม … ” เซี่ยจุนกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

“แค่ก…” เขาพยายามลุกขึ้นยืนก่อนจะพ่นเลือดออกมาจากปาก เขามองไปที่เฉินเต้าหมิงด้วยรอยยิ้มที่น่าเศร้า

“เป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนขอบเขตตัวอ่อนวิญญาณแต่กลับต้อนข้าได้ถึงขั้นนี้ แม้ว่าเจ้าจะตาย เจ้าก็สามารถหัวเราะได้อย่างภาคภูมิใจในโลกนี้!”

“ออกมา เจ้าหุ่นทมิฬ!” เซี่ยจุโบกมือขวาของเขาก่อนที่กระแสน้ำวนมิติจะปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขา

หุ่นเชิดทมิฬที่มีตาสีแดงโลหิตเดินออกมาจากกระแสน้ำวน เกราะสีดำติดอยู่ที่ผิวหนังทั่วทั้งร่างของมัน

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เกราะสีดำนี้เติบโตขึ้นบนร่างกาย มันเปล่งประกายแวววาวราวกับโลหะ

“หุ่นเชิดทมิฬ หยุดเขา!” เซี่ยจุนตะโกนก่อนจะชี้มือขวาไปที่เฉินเต้าหมิง

หลังจากได้รับคำสั่ง

“กึก…” เสียงกระทบกันของกระดูกดังขึ้น หัวของหุ่นเชิดทมิฬหมุนเป็นวงกลม

“ซิ่ว … ” แสงสีแดงสองดวงที่น่าทึ่งจ้องมองไปที่เฉินเต้าหมิง

“บูม! บูม … ” หุ่นเชิดทมิฬเหยียบลงบนพื้นทำให้ฝุ่นกระจายออกไปทุกๆที่

มันรีบพุ่งไปที่เฉินเต้าหมิงอย่างรวดเร็ว

“ฮึ่ม มาเลย มาฆ่ากัน!” เฉินเต้าหมิงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา ดาบยาวในมือสั่นไหว รัศมีดาบที่มองไม่เห็นควบแน่นขึ้นมาต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

เฉินเต้าหมิงหุ่นเชิดทมิฬเริ่มต่อสู้กัน

“เป๊ง! เป๊ง! เป๊ง!” เสียงการปะทะกันของโลหะดังขึ้นไปทั่วทุกที่

ร่างกายของหุ่นเชิดทมิฬเป็นเหมือนกับเพชรที่ทำลายไม่ได้ ปราณดาบที่ฟาดฟันใส่มันทิ้งไว้แค่รอยฟันตื้นๆเท่านั้น แม้แต่ผิวหนังก็ยังไม่สามารถตัดเข้าไปได้

“บูม …” เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในใจกลางการต่อสู้ พื้นดินกระจุยออกเป็นครั้งคราว ทำให้ฝุ่นเริ่มเข้าปกคลุมพื้นที่

ภายใต้หมอกสีดำ ผู้ฝึกตนคนอื่นๆไม่สามารถแม้แต่จะมองการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ทัน ในแต่ละการปะทะนั้นทิ้งไว้เพียงแค่เสียงแห่งความสยดสยอง

ราชาหลิวรั่วที่ซ่อนตัวอยู่ที่มุม เขาใช้มือเช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลออกจากหน้าผากของเขาอย่างต่อเนื่อง

“นี่ … นี่ยังนับเป็นการโจมตีของผู้ฝึกตนขอบเขตตัวอ่อนวิญญาณอยู่อีกหรือ? ข้าเกรงว่าความแข็งแกร่งมันจะเท่ากับขอบเขตสัมผัสแห่งความว่างเปล่าขั้นสมบูรณ์แล้ว!”

“ช่างน่ากลัว โชคดีที่ข้าอยู่ไกล!” ราชาหลิวรั่วพึมพำกับตัวเอง เข้าพับมือพลางอธิษฐานต่อ

ทันใดนั้น

“บูม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น

เฉินเต้าหมิงและร่างของหุ่นเชิดทมิฬลอยถอยหลังไปในเวลาเดียวกัน

ที่มุมปากของเฉินเต้าหมิงมีเลือดไหลออกมา เขามองไปที่หุ่นเชิดทมิฬ พร้อมกับจิตวิญญาณการต่อสู้ของเขาที่ลุกโซนขึ้น

"ดีมาก!" ดวงตาของเฉินเต้าหมิงเป็นประกาย เขาหยิบขวานที่หักครึ่งออกมาจากแหวนมิติอย่างช้าๆ

ทันทีที่อาวุธวิญญาณชิ้นนี้ถูกหยิบออกมา

เซี่ยจุนก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

อะไรกัน? ขวานหรือ? แถมยังหักครึ่ง?

“เจ้าหนู อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะใช้ขวานเล่มนี้จัดการกับหุ่นเชิดทมิฬของข้า” เซี่ยจุนเยาะเย้ย

เฉินเต้าหมิงไม่ตอบ เขามองไปที่หุ่นเชิดทมิฬก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นยิ้มเล็กน้อย “เมื่อข้าโจมตีครั้งต่อไป มันก็จบแล้ว!”

“หือ จบแล้วหรือ? เจ้าต่างหากคือคนที่ต้องจบ!”

“หุ่นเชิดทมิฬหยุดเขาเพื่อข้า ข้าจะกลั่นมันให้มันเป็นหุ่นเชิดมนุษย์!” เซี่ยจุนตะโกนเสียงดัง

“บูม!”

หุ่นเชิดทมิฬพุ่งเข้าหาเฉินเต้าหมิงอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่า … ” เฉินเต้าหมิงยิ้มออกมาอย่างเย็นชา เขาโบกขวานในมือเบา ๆ

“โอม…”

ทัดใดนั้นท้องฟ้าก็เปลี่ยนสี แสงทั้งหมดได้หายไปในตอนนี้ ในหมอกทมิฬที่ไม่มีที่สิ้นสุดมีแสงสีขาวส่องประกายออกมา แสงสีขาวดูธรรมดามาก

“ฉึก…” เสียงที่ดังขึ้นนี้ราวกับกำลังจะบิดเบือนพื้นที่ ในเวลานี้แสงสีขาวนั้นส่องออกไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

ทุกคนก็ต้องตกตะลึง เพราะหมอกทมิฬรอบๆได้หายไปแล้ว

มีเพียงเฉินเต้าหมิงเท่านั้นที่ยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน หุ่นเชิดทมิฬยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา

“ปัง …” ร่างของหุ่นเชิดสีดำค่อยๆแยกออกจากกัน รอยแยกเริ่มจากกึ่งกลางคิ้วของหุ่นเชิด มันถูกผ่าครึ่งก่อนจะล้มลงกับพื้น

เพียงการโจมตีเดียวก็ทำให้หุ่นเชิดทมิฬตายได้แล้ว!

“นี่มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!” เซี่ยจุนส่ายหัวไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อเหตุการณ์ที่ปรากฏตรงหน้า เขารู้ดีว่าหุ่นเชิดสีดำนั้นแข็งแกร่งเพียงใด

แม้ว่าจะเป็นอาวุธวิญญาณระดับกลาง มันก็ยังไม่สามารถให้ร่างกายของหุ่นเชิดมีแผลได้

ไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนขอบเขตตัวอ่อนวิญญาณเลย แม้แต่ผู้ที่อยู่ในขอบเขตสัมผัสแห่งความว่างเปล่า หรือแม้แต่ตัวตนที่แข็งแกร่งในขอบเขตสวรรค์ก็ยังไม่สามารถทำลายหุ่นเชิดสีดำได้ในเวลาอันสั้น

หุ่นที่แข็งแกร่งที่สุดของข้าตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

ไม่!

เสียงร้องอย่างไม่เต็มใจดังขึ้น

“เด็กคนนี้ต้องตาย! เจ้าต้องตายเพื่อข้า!” ดวงตาของเซี่ยจุนกลายเป็นสีแดงเลือด เขามองไปที่เฉินเต้าหมิงพร้อมกัดฟันแน่น

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ข้าจะเรียกหุ่นเชิดมา ดูว่าเจ้าจะจัดการกับพวกมันได้อย่างไร!” เซี่ยจุนเยาะเย้ยออกมา แต่ใบหน้าของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเตรียมจะเรียกหุ่นเชิดกลับมา

เขารู้สึกได้ว่าหุ่นเชิดของเขากำลังตายลงอย่างรวดเร็ว

“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้!” เซี่ยจุนส่ายหัวไปมา ร่างกายของหุ่นเชิดทุกตัวแทบจะเรียกได้ว่าเป็นอมตะ

จะมีกลุ่มผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งขนาดฆ่าหุ่นเชิดของข้าในเมืองเล็กๆอย่างเจียงหยางได้อย่างไร? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

เป็นไปได้ไหมว่าข่าวที่เขาจะโจมตีเมืองเจียงหยางรั่วไหลออกไปจนทำให้คนจากวิหารเทพฆ่าลงมือฆ่าหุ่นเชิดของเขา?

ไม่มีทาง! เซี่ยจุนส่ายหัวด้วยความขมขื่น ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าครึ่งมนุษย์ของเขา เมื่อมองขึ้นไป เขาเห็นเฉินเต้าหมิงมายืนอยู่เบื้องหน้าแล้วคว้าเอาขวดหยกไป

เฉินเต้าหมิงยกขวานขึ้นมาชี้ไปที่เซี่ยจุน “เป็นความผิดเจ้าที่กล้ามาขโมยของของนายน้อย เจ้ามีคำพูดสุดท้ายหรือไม่?”

“เจ้าต้องการที่จะฆ่าข้า?” เซี่ยจุนยิ้มเย็น

“ดูเหมือนว่านั้นจะเป็นคำกล่าวสุดท้ายของเจ้า ถ้างั้นก็ไปลงนรกซะ!” หลังจากพูดจบ เฉินเต้าหมิงก็ง้างขวานขึ้นแล้วฟันไปที่เซี่ยจุน

“โอม…” พลังนี้ทำให้ทั้งสวรรค์และโลกตกอยู่ในความโกลาหล ท้องฟ้าที่แจ่มใสก็กลับไปมืดมิดอีกครั้ง เวลารอบๆราวกับกำลังหยุดนิ่ง แสงสีขาวจุดหนึ่งค่อยๆตกลงมาจากท้องฟ้าและพุ่งเข้าหาเซี่ยจุน

เมื่อเห็นฉากนี้ หนังศีรษะของเซี่ยจุนก็ชา ความหนาวเย็นไม่รู้จบไหลเข้าไปทั่วร่างกายของเขา

“ช่วยข้าด้วย เซี่ยซา!” เซี่ยจุนตะโกนประโยคนี้ออกมาด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด

ตอนนั้นเอง

“ฟู่…” สวรรค์และโลกก็เปลี่ยนสี เมฆพายุเข้าปกคลุมไปทุกหนทุกแห่ง—พลังอันไร้ที่สิ้นสุดปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า

ในชั่วพริบตา เวทีการแข่งขันทั้งหมดก็ถูกห่อหุ้มไว้อย่างสมบูรณ์

“โอม…”

แสงสีขาวเข้าฟาดฟันกับหมอกโลหิตทำให้เกิดระลอกคลื่นจากการปะทะ

หมอกโลหิตถูกแผดเผาจนเป็นควันดำ อย่างไรก็ตาม หมอกโลหิตยังพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง มันเผชิญหน้ากับแสงสีขาวอย่างไม่เกรงกลัว

ในที่สุด แสงสีขาวก็เริ่มสลายหายไป เหลือไว้เพียงหมอกโลหิตที่หนาแน่นด้วยสีแดงเข้มน่าสะพรึงกลัว หมอกโลหิตควบแน่นอย่างรวดเร็วก่อนจะกลายเป็นรูปลักษณ์ของชายผู้หนึ่ง

เขาคือปีศาจโลหิต เซี่ยซา

“ฟึบ … ” วิญญาณชั่วร้ายพุ่งออกมาทั่วร่างกายของเขา ใครที่ได้สัมผัสจะต้องตัวสั่นสะท้านราวกับตกนรกทั้งเป็น

“เจ้ามันไร้ประโยชน์จริงๆ ไม่ละอายใจหรือที่ได้รับบาดเจ็บจากเด็กน้อยที่ยังอยู่แค่ขอบเขตตัวอ่อนวิญญาณ!” เซี่ยซากล่าว

“พี่ซา เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา!”

“เจ้าต้องระวังขวานในมือเขา!” เซี่ยจุนกล่าว

“ขวาน?” เซี่ยซายิ้มเล็กน้อยพลางจ้องไปที่เฉินเต้าหมิง

การจ้องมองนั้นเหมือนกับการจ้องมองมาจากนรก แผ่นหลังของเฉินเต้าหมิงเต็มไปด้วยความหนาวเย็น เขามองไปที่เซี่ยซาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

“จะทำอย่างไรดี? การโจมตีทั้งสองครั้งได้กินพลังของข้าจนถึงขีดจำกัดแล้ว!”

“ไม่คาดคิดเลยว่า ปีศาจโลหิตตนนี้จะสามารถป้องกันการโจมตีของข้าได้อย่างง่ายดาย!”

“ชักจะลำบากแล้วสิ”

ความคิดของเฉินเต้าหมิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้คิดที่จะต่อสู้กับเซี่ยซาอีกต่อไป

“โอม…”

เซี่ยซาเริ่มโบกมือขวาของเขา ทำให้ขนาดในมือของเฉินเต้าหมิงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ฟึบ…” ท้ายที่สุด ขวานก็หมุนบินเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ก่อนจะไปตกอยู่ในมือของเซี่ยซา