ความสิ้นหวังไม่รู้จบ

ขวานตกไปอยู่ในมือของเซี่ยซา

“นี่คือสิ่งที่ทำร้ายเจ้า?” เซี่ยซามองตรวจสอบขวานขึ้นลง แต่เขาก็พบว่ามันไม่ได้มีความพิเศษใดๆ ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ขวานนี่ก็ต้องเป็นขวานธรรมดาแน่นอน

“พี่ชา อย่าประมาทมันเด็ดขาด! เจ้าหนูนั้นใช้ขวานสร้างการโจมตีอันน่ากลัวออกมาได้!”

“การโจมตีอันน่ากลัว!? อย่าโง่ไปหน่อยเลย …” ทันทีที่คำพูดของเซี่ยซาสิ้นสุดลง ใบหน้าของ เขาก็เปลี่ยนไป เขาพบว่าขวานนั้นดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แถมยังไม่สามารถปล่อยมือจากขวานได้อีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ขวานยังกินพลังปราณของเขาไปเรื่อยๆอีกด้วย

“บ้าเอ๊ย นี่มันอะไรกัน!” เซี่ยซาพยายามจะกำจัดขวานออกไปด้วยวิธีต่างๆ เขาดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง

แต่ทว่ามันก็ไร้ประโยชน์ ขวานที่อยู่ในมือของเซี่ยซาเริ่มร้อนขึ้นแล้วจนเกิดเป็นไฟลุกไปทั่วแขน

"อ๊าาาา!" เซี่ยซาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เขาคำรามก่อนจะตัดแขนของตัวเองทิ้ง

“ตุบ…” แขนและขวานของเขาตกลงกับพื้น

“จื่อ…”

เสียงของแขนที่โดนเผาดังขึ้น

แขนของเซี่ยซาเริ่มไหม้ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในที่สุดมันก็กลายเป็นสีดำเกรี้ยม หลังจากสายลมพัดมาก็พัดเอาเถ้าดำลอยออกไปจนไม่เหลือสิ่งใดไว้เลย

ตัวขวานมีแสงสว่างจางๆเปล่งออกมา

“ให้ตายเถอะ ขวานหักๆนี้กินพลังของข้าไปสองส่วน!”

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้!” เซี่ยจุนกวาดสายตาไปมองยังผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ

“ชู่ … ” หมอกโลหิตที่อยู่ใกล้ๆพุ่งเข้าหาผู้ฝึกตนอย่างรวดเร็ว เมื่อผู้ฝึกตนคนอื่นๆเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขารีบวิ่งหนีกันอย่างบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะได้วิ่งออกไป หมอกโลหิตก็เข้ามาปกคลุมร่างกายของพวกเขาไว้แล้ว

“อ๊าก … ” เสียงกรีดร้องดังขึ้นสูงทะลุท้องฟ้า ผิวหนังบนร่างกายของพวกเขาเริ่มเน่าเปื่อย เลือดในร่างกายของพวกเขาพุ่งออกมาอย่างน่ากลัว เลือดเหล่านี้ผสานเข้ากับหมอกโลหิตที่อยู่รอบๆจนไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้

ปราณโลหิตเหล่านี้บินไปยังเซี่ยซาก่อนจะรวมเข้ากับร่างกายของเขา แขนที่ขาดไปของเขางอกออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"อา!" เสียงกรีดร้องดังออกมา ผู้บ่มเพาะถูกหมอกโลหิตกลืนกินไปอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ ผู้ฝึกตนหลายร้อยคนตายอย่างทรมาน

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆกลัวมากจนล้มลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง

“ตอนแรกก็หุ่นเชิดมนุษย์ จากนั้นก็ปีศาจโลหิตอีก จะให้เรารอดไปได้อย่างไร?”

“ใครจะสามารถช่วยเราได้?”

“ข้าไม่อยากตาย พระเจ้า ช่วยพวกเราด้วย!” ผู้บ่มเพาะหลายคนคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความสิ้นหวัง

แต่สิ่งที่พวกเขาทำนั้นไร้ประโยชน์

"อ๊ากก!" เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่หยุด

เฉินเต้าหมิงมองไปที่เซี่ยซา เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“ให้ตายสิ บัดซบ!”

“กล้าที่จะแย่งชิงสมบัติที่นายน้อยมอบให้ข้า เจ้าต้องตาย!” เฉินเต้าหมิงกัดฟันคำราม

“โอม … ” ขวานดูเหมือนกับจะได้ยินเสียงเรียกของเขา ขวานสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะบินกลับไปหาเฉินเต้าหมิง พลังปราณพุ่งออกมาจากขวานไหลไปยังแขนผ่านเส้นลมปราณไปยังตันเถียนของเขา

พลังที่ไหลเข้ามาใหม่สามารถทำให้เฉินเต้าหมิงสามารถกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง

"ตาย!" เฉินเต้าหมิงทุ่มกำลังทั้งหมดไปในขวานอีกครั้งแล้วฟันมันออกไปสุดแรง

“ฮึ่ม…” ท้องฟ้ากลายเป็นมืดมิดอีกครั้ง แสงสีขาวตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อเซี่ยจุนเห็นสิ่งนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเตือน “พี่ซา ระวัง!”

“นี่ … มันเป็นไปไม่ได้!” เซี่ยซาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนอย่างฉับพลัน แสงสีขาวนี้มีพลังมากขึ้นเป็นสองเท่าจากครั้งก่อน

“บ้าจริง!” เซี่ยซาคำราม เขาระดมพลังปราณโลหิตอย่างบ้าคลั่ง ปราณโลหิตถูกสร้างเป็นมือโลหิตขนาดใหญ่

มือโลหิตพุ่งออกไปคว้าแสงสีขาวไว้

“จื่อ…” ควันดำพวยพุ่งออกมา มือโลหิตสลายหายไปในพริบตา

“ย๊าาา!!” เซี่ยซาคำราม เขาใช้หมอกเลือดต้านทานแสงสีขาวอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละ ในที่สุดเขาก็กำจัดแสงสีขาวออกไปได้

"ไม่ดีแล้ว!" เมื่อเห็นว่าการโจมตีของเขาถูกป้องกันอีกครั้ง เฉินเต้าหมิงล้มลงนั่งบนพื้นอย่างหมดหนทาง

“บัดซบ บัดซบ!”

“ข้าสูญเสียพลังไปสามส่วนแล้ว วันนี้เจ้าจะต้องตาย!” เซี่ยซามองไปที่เฉินเต้าหมิงพร้อมกับกล่าวอย่างโกรธแค้น

“พี่ซา ให้ข้าทำให้มันเป็นหุ่นเชิดมนุษย์ วิธีนี้ดีกว่าการฆ่ามันทิ้ง!” ตอนนั้นเอง เซี่ยจุนก็รีบกล่าวหยุด

"ดี!" เซี่ยซาพยักหน้า สายตาของเขาจับจ้องไปยังผู้ฝึกตนรอบๆอีกครั้ง

“ถ้างั้นพวกเจ้าทั้งหมดก็กลายมาเป็นพลังของข้าซะ!”

“การเป็นหนึ่งเดียวกับข้าคือความภาคภูมิใจสูงสุดของพวกเจ้า!” หลังจากที่เขาพูดเช่นนั้น เซี่ยซาก็โบกมือขวาของเขาอย่างแรง

หมอกเลือดพลุ่งพล่านไปห่อหุ้มผู้ฝึกตนอย่างรวดเร็ว

“โว้ว … ” ใครก็ตามที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกนี้จะมีเลือดไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เลือดเหล่านี้ลอยขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะปะปนกันจนแยกไม่ออก

“ไม่ อย่า!”

"ช่วยด้วย!"

“ข้าฝึกฝนอย่างหนักมาตลอดชีวิต พระเจ้า โปรดปล่อยข้าไปเถอะ!”

"อ๊าาา!" เสียงร้องยังคงดังขึ้นไม่รู้จบ ฉากทั้งหมดเหมือนกับนรกบนดิน มันน่ากลัวเป็นอย่างมาก ผู้ฝึกตนล้มลงไปที่ละคนเช่นเดียวกับตอนที่ชาวนากำลังตัดข้าวสาลี

เมื่อหลิวรั่วเห็นฉากนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงการที่จะเข้าไปช่วยผู้ฝึกตนเลย เขาทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความตกใจ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง

“เกิดบ้าอะไรขึ้น? เผ่าพันธุ์ชั่วร้ายพวกนี้ร่วมมือกับเผ่าปีศาจเพื่อจัดการกับเมืองเล็กๆอย่างเจียงหยางอย่างงั้นหรือ?!”

“พวกมันจะฆ่าผู้คนทั้งเมืองเจียงหยางเลยหรือ?”

“จะทำอย่างไร? ใครก็ได้ช่วยเราด้วย!” หลิวรั่วพึมพำกับตัวเองแล้วเริ่มอธิษฐาน

หลังจากผ่านไปไม่นาน ผู้ฝึกตนเหลือน้อยกว่าแปดพันคน ผู้ฝึกฝนอย่างน้อยสองพันคนเสียชีวิตในมือของเซี่ยซา

"อ๊าาา!" ผู้ฝึกตนจำนวนมากกรีดร้องดังขึ้นต่อเนื่อง

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

“พลังปราณเลือดช่างแข็งแกร่งอะไรเช่นนี้ ดีมาก! หากเป็นเช่นนี้ ข้าจะไม่เพียงแต่ฟื้นตัวเท่านั้น แต่ยังจะก้าวหน้าไปอีกขั้นด้วย!” เซี่ยซาเงยหน้าขึ้นหัวเราะเหมือนกับคนบ้า

ตอนนั้นเอง

“เจ้าปีศาจโลหิต กล้ามากที่มารุกรานเผ่ามนุษย์ เจ้าอยากตายมากนักใช่ไหม!” เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากท้องฟ้า จากนั้นร่างสองร่างก็ค่อยๆลอยลงมาจากท้องฟ้า คนสองคนนี้คือหลัวหลิวหยานและซูอี้หลิง พวกนางยืนอยู่ในอากาศพลางจ้องมองไปที่เซี่ยซาอย่างเย็นชา

“ขอบเขตสัมผัสแห่งความว่างเปล่าขั้นสมบูรณ์!?” เซี่ยซามองไปที่หลัวหลิวหยานด้วยท่าทางหวาดกลัว แต่ไม่นานนักเขาก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

เซี่ยซายิ้มพลางกล่าว “ตุ๊กตาตัวเมียสองตัว พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อเป็นอาหารของพวกเราหรือไง?”

"ฮึ!" หลัวหลิวหยานพ่นลมอย่างเย็นชา มือขวาของนางสั่นเล็กน้อย มันเต็มไปด้วยอำนาจอันลึกลับ

“วู้ …” อากาศสั่นสะเทือน เลือดรอบตัวของเซี่ยซาระเหยกลายเป็นความว่างเปล่าภายในพริบตาก่อนที่เขาจะถูกพลักให้บินออกไปอย่างรุนแรง

“อัก … ” เซี่ยซาพ่นเลือดออกมา เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

"มันเป็นไปได้ยังไงกัน?" เซี่ยซาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“เทพธิดามาช่วยพวกเราแล้ว เยี่ยมเลย!”

“พวกนางมาจากวังทะเลสาบหยก!”

“อะไรกัน นี้คือพลังของวังทะเลสาบหยกที่เป็นนิกายระดับเจ็ดงั้นหรือ?

“พวกนางอยู่ที่นี่แล้ว! พวกเรารอดแล้ว!”

“ขอบคุณท่านเทพธิดาที่ช่วยชีวิตพวกเรา!” ผู้ฝึกตนทุกคนคุกต่างเข่าลงและก้มศีรษะให้กับผู้หญิงทั้งสองคน

“อืม ลุกขึ้น พวกเจ้าทุกคนออกไปจากที่นี่ก่อน!” หลัวหลิวหยานกล่าว

"ขอรับ!" ผู้ฝึกตนลุกขึ้นทีละคนแล้วเริ่มหนีกันออกไป

เฉินเต้าหมิงพยายามลุกขึ้นแล้วเดินตามฝูงชนออกไป

“กล่าวตามตรง ข้าจะให้เวลาเจ้าได้แสดง!”

หลัวหลิวหยานยืนอยู่ต่อหน้าเซี่ยซาก่อนจะพูดอย่างเย็นชา

“ด้วยพวกเจ้าเพียงลำพัง แต่กลับต้องการจะฆ่าอย่างงั้นหรือ?” เซี่ยซาหัวเราะขึ้น

“ท่านอาจารย์ อย่ายืนดูอยู่อีกเลย เผยตัวออกมาเถอะ! มิฉะนั้น ท่านจะไม่ได้เห็นศิษย์คนนี้อีกเลย” เซี่ยซาตะโกน