กลัวตาย
โรงเตี๊ยมเยว์จุน
ซุนห่าวปิดคัมภีร์ "พระสูตรหัวใจ" ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ หลังจากอ่านพระสูตรจบแล้ว ความรู้สึกใจสั่นก็หายไปอย่างหมดจด ทั้งร่างกายทั้งจิตใจของเขาผ่อนคลายลงอย่างมาก
ราวกับว่าระบบกำลังบังคับให้เขาสวดพระไตรปิฎกเล่มนี้!
นอกจากนี้ เขาเพิ่งได้รับคะแนนพรมากกว่า 1,200 แต้ม!
“นายน้อย อาการดีขึ้นแล้วหรือ?” หวงหรูเหม่ยมองไปที่ซุนห่าว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเคารพ
ในตอนนี้ นายน้อยได้ฆ่าขุนศึกเผ่าอสูรโลหิตด้วยการท่องพระคัมภีร์ วิธีและอำนาจเช่นนี้ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง
ยิ่งกว่านั้น เมื่อดูจากท่าทางการแสดงออกของนายน้อยแล้ว มันราวกับเขาไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย ด้วยวิธีนี้ หัวใจเต๋าของเขาเองก็จะไม่เสียหาย
วิธีการที่เขาใช้เพื่อช่วยเมืองเจียงหยางนั้นเป็นสิ่งที่นางไม่สามารถจินตนาการถึงได้เลย
“ดีขึ้นมาก! ร่างกายของข้ารู้สึกสบายมาก!” ซุนห่าวกล่าวอย่างผ่อนคลาย
"ดีจริงๆ" หวงหรูเหม่ยพยักหน้า
“หรูเหม่ย ไปกันเถอะ ไปหาร้านกัน!” ซุนห่าวกล่าว
“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยเดินตามซุนห่าวไปอย่างใกล้ชิด
“กึก!”
เสียงประตูเปิดออก
เมื่อเห็นฉากตรงหน้า ซุนห่าวก็แทบจะอาเจียนออกมา
เขาเห็นศพของผู้คนนอนเกลื่อนอยู่ตรงทางเดิน สภาพศพมีทั้งหัวขาด สมองระเบิด ลำไส้และกระเพาะอาหารไหลออก
ซุนห่าวจำได้ว่าเขารู้จักชายคนหนึ่งที่นอนคอหักอยู่บนพื้น ชายคนนี้เป็นคนที่ยกอาหารขึ้นมาส่ง
เมื่อวานเขายังสบายดีอยู่เลย แต่วันนี้เขากลับไม่มีชีวิตอยู่บนโลกแล้ว
มีหนองกระจายอยู่บนพื้นพลางส่งกลิ่นแปลกๆออกมา กลิ่นของมันทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบาย
เกิดอะไรขึ้นที่นี่? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ซุนห่าวตกตะลึง
"นายน้อย!" ตอนนั้นเอง ชายหัวล้านก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขามองไปที่ซุนห่าวด้วยความตื่นเต้น เขาคือหนิงหมิงจือ
เมื่อเห็นชายหัวล้านนี้ ซุนห่าวก็รู้สึกตัว
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เหมือนเขาจะรู้จักชายหัวโล้นคนนี้ แต่ก็นึกไม่ออก
"เจ้าคือ?" ซุนห่าวถาม
“นายน้อย ข้าคือหนิงหมิงจือ! เมื่อวานท่านให้ภาพวาดแก่ข้า!” หลังจากพูดจบ หนิงหมิงจื้อก็หยิบม้วนภาพขึ้นมาขึ้นมาเบื้องหน้าซุนห่าว
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ซุนห่าวก็นึกออกทันที ปรากฎว่าเป็นนักปราชญ์ที่เขาได้พบเมื่อวานนี้
“เข้าไปคุยกันข้างใน ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น!” ซุนห่าวต้านทานความรู้สึกไม่สบายแล้วก้าวเข้าไปในห้อง
“ขอรับ นายน้อย” หนิงหมิงจือเดินตามหลังพวกเขา
หลังจากประตูปิดลง
“ทำไมเจ้าถึงโกนหัว?” ซุนห่าวถาม
"นายน้อย คือว่า…" หนิงหมิงจือกำลังจะตอบแต่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวของเขา
“นายน้อยกำลังใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ เจ้าห้ามทำลายมันเด็ดขาด มิฉะนั้น อย่าโทษข้าที่หยาบคาย!” ในเวลานี้ เสียงของหวงหรูเหม่ยดังไปถึงหูของหนิงหมิงจือ
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หนิงหมิงจือก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาเกือบจะทำให้หัวใจเต๋าของนายน้อยเกิดความเสียหาย อันตรายจริงๆ!!
ตัวตนของนายน้อยคงจะเหนือจินตนาการเป็นแน่?
ไม่น่าแปลกใจ! ไม่น่าแปลกใจที่นายน้อยแข็งแกร่งมาก เสียงกู่ฉินเพียงอย่างเดียวก็สามารถฆ่าคนได้แล้ว! นี่หมายความว่าเขาจะต้องเป็นเซียนอมตะที่ไม่มีใครเทียบได้!
“นายน้อย ข้าได้พบความจริงบางอย่าง จึงตัดสินใจที่จะบวชเข้าทางธรรม!” หนิงหมิงจือกล่าวเช่นนี้แทน
เมื่อได้ยินคำกล่าวเหล่านี้ ซุนห่าวก็ต้องตกตะลึง คนในโลกนี้มีความคิดแปลกๆ เมื่อวานพึ่งคุยกับเขาในเรื่องกวีนิพนธ์และภาพวาด แต่วันนี้เขากลับจะกลายเป็นพระภิกษุแล้ว
คิดไม่ถึงจริงๆ คิดไม่ออกเลย!
“พี่หนิง ที่นี่มีคนตายมากมาย เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" ซุนห่าวถาม
หนิงหมิงจือไม่ได้ตอบกลับทันที เขาเหลือบมองไปที่หวงหรูเหม่ยก่อนจะเริ่มตอบ
“นายน้อย เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในเมืองเจียงหยาง!”
“อะไรใหญ่? มันคืออะไร?" ซุนห่าวถาม
“เผ่าปีศาจบุกเข้ามาในเมืองเจียงหยาง ผู้คนจำนวนมากเสียชีวิตอย่างสิ้นหวัง พวกหุ่นเชิดมนุษย์ไล่ฆ่าผู้คนทั้งเมือง” หนิงหมิงจือกล่าว
เผ่าปีศาจ? ไล่ฆ่าคน?
มันจะไม่ใจกล้าเกินไปหรือ? ในใจกลางหยางโจว-เมืองเจียงหยาง เผ่าปีศาจนี้ยังกล้าที่จะบุกมา?
แล้วที่อื่นๆล่ะ?
โลกนี้มันอันตรายเกินไป!
หัวใจของซุนห่าวสั่นไหว แต่เขาก็ไม่แสดงอะไรออกมาบนใบหน้า "หุ่นเชิดมนุษย์คืออะไร?"
“นายน้อย หุ่นเชิดมนุษย์เป็นวิธีการลับของเผ่าหุ่นเชิดที่จะลบวิญญาณของสิ่งมีชีวิตและเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นหุ่นเชิดที่ไร้สติ!
“หุ่นชนิดพวกนี้หลังจากผ่านการดัดแปลงหลายต่อหลายครั้ง เนื้อของมันก็ทรงพลังเหมือนกับเหล็กกล้า”
“แถมยังมีหุ่นเชิดที่ทรงพลังจนสามารถทำลายล้างเมืองได้ พวกมันทรงพลังอย่างมาก!” หนิงหมิงจือกล่าวเสริม
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซุนห่าวก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาทันที ร่างกายของเขาเย็นยะเยือก
หุ่นเชิดที่ทรงพลังขนาดนั้น ใครจะต้านทานได้? น่ากลัวมาก
“เผ่าพันธุ์ปีศาจโจมตีเพียงโรงแรมเยว์จุนหรือ?” ซุนห่าวถาม
“ไม่แน่นอน!”
หนิงหมิงจือส่ายหัวเล็กน้อย “นายน้อย มีร่องรอยของพวกหุ่นเชิดอยู่ทั่วเมือง เมื่อคืนนี้น่าจะมีคนหลายร้อยคนเสียชีวิต!”
“ฟู่ …” ซุนห่าวสูดหายใจเข้าลึกๆ
แล้วการรักษาความปลอดภัยล่ะ? ไม่มีการป้องกันเลยหรือ? ข้าไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้แล้ว!
“น่ากลัวจริงๆ ข้าจะไม่เปิดโรงหมอที่นี่แล้ว ควรกลับไปที่ที่ข้าอยู่เพื่อความปลอดภัยดีกว่า! ถ้าข้าเจอปีศาจเช่นนี้ อย่างน้อยข้าก็สามารถเข้าไปซ่อนในฟาร์มได้”
ฟาร์มแห่งนี้เป็นดินแดนลับ ผู้ฝึกตนทั่วไปไม่สามารถเข้าไปได้หากปราศจากความยินยอมของเขา
“ขอบคุณพี่หนิงที่บอกข้า ขอโทษด้วย ข้ามีเรื่องต้องทำ ดังนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”
เมื่อพูดอย่างนั้น ซุนห่าวก็มองไปที่หวงหรูเหม่ย “หรูเหม่ย เก็บของเถอะ กลับบ้านกัน!”
“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยพยักหน้าแล้วเริ่มเก็บของ นางใส่ทุกอย่างลงในแหวนมิติ
"นายน้อย!" เมื่อเห็นซุนห่าวกำลังจะจากไป หนิงหมิงจือก็รีบหยุดเขา
“พี่หนิง ท่านมีอะไรจะกล่าวหรือ” ซุนห่าวถาม
“ข้าขอตามท่านไปได้รึเปล่า?” หนิงหมิงจือถาม
"ตามข้า?"
ซุนห่าวขมวดคิ้วด้วยความสับสน “ท่านบอกว่าท่านจะไปบวชเป็นพระไม่ใช่หรือ แล้วจะตามข้ามาทำไม?”
“ข้าอยากได้ยินท่านท่องบทสวดมนต์” หนิงหมิงจือกล่าว
บทสวดมนต์? มีคนชอบฟังการสวดมนต์ของข้าด้วยหรือ?
ผู้ชายคนนี้ อย่าบอกนะว่าเขาอยากเป็นพระหลังจากได้ฟังบทสวดมนต์ของข้า?
ดูที่หัวเขาสิ ดูเหมือนจะเพิ่งโกนมาด้วย บางจุดยังโกนไม่เกลี้ยงเลยด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องโกนด้วยตัวเอง!
ในที่สุดก็เจอคนที่ชอบฟังบทสวดของข้า
“เอาล่ะ แต่ข้าจะไม่อยู่ในเมืองเจียงหยางแล้ว ถ้าท่านต้องการฟังก็มาที่บ้านของข้า!” ซุนห่าวกล่าว
“ขอรับ นายน้อย!” ทันทีที่เขามองขึ้นไป เขาเห็นหวงหรูเหม่ยพาซุนห่าวขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา ทั้งสองก็กลายเป็นจุดดำๆบนท้องฟ้าก่อนจะหายไปจากสายตา
ตอนนั้นเอง หนิงหมิงจือก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาตะโกนตามหลังซุนห่าว “นายน้อย ท่านอาศัยอยู่ที่ใด?”
“นายน้อยขอให้ข้าไปที่บ้านของเขา แต่กลับไม่ได้บอกว่าอยู่ที่ไหน”
“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้? หรือว่านี่คือการทดสอบ?”
“มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ เมื่อข้าพบสถานที่ที่นายน้อยอาศัยอยู่ เขาก็จะสอนข้าอย่างจริงจัง!” เมื่อคิดถึงคำที่ซุนห่าวกล่าวก่อนหน้านี้ หนิงหมิงจือก็พึมพำกับตัวเอง
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขากรองทุกประโยคของซุนห่าว เขาก็ยังไม่รู้ว่าซุนห่าวอาศัยอยู่ที่ไหน
“ข้าโง่จริงๆ นายน้อยกำลังทดสอบข้าอยู่ มันตั้งอยู่ที่ไหนกันแน่?"
“ถ้าไม่ใช่การใบ้ผ่านคำพูด งั้นก็ในภาพวาด?” มันต้องแบบนี้สิ
เมื่อคิดอย่างนั้น หนิงหมิงจือก็หยิบม้วนภาพขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง เขาตรงกลับไปที่ห้องของเขาแล้วนั่งเหมือนกับรูปปั้นไม้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็กล่าวขึ้น “เข้าใจแล้ว! ภาพวาดนี้เป็นภูเขาในเทือกเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือ?”
“วัดนี้ดูจากที่ตั้งแล้วน่าจะอยู่ทางใต้! นั่นหมายถึงตำแหน่งทางทิศใต้ของเทือกเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่?”
“เมื่อเขาให้ภาพวาดนี้แก่ข้า เขาชี้ให้ข้าเห็นทุกอย่าง!”
“ความหมายอันลึกซึ้งที่นายน้อยแฝงมาในสิ่งต่างๆทำให้ข้า หนิงหมิงจือ นั้นข้าละอายใจจริงๆ!”
“นายน้อยรอข้าด้วย ข้าจะไปหาที่พักให้ท่าน!” หลังจากพูดจบ หนิงหมิงจือก็กลับไปที่ห้องของเขาและเริ่มจัดของ