นายน้อยกล้ากินเผ่ามังกร!

“นี่…..”

ดวงตาของเฉินเต้าหมิงเต็มไปด้วยอารมณ์ต่างๆเมื่อมองไปยังถ้วยชาที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า

เมื่อเทียบกับชารู้แจ้งแล้ว ชาอมตะชนิดนี้ดีไม่แพ้กันเลย ชาทุกถ้วยที่ได้จากนายน้อยถือเป็นโชคลาภสูงสุด

"ขอบคุณ นายน้อย!" เฉิน เต้าหมิง กล่าวขอบคุณ

“พี่เฉิน มันเป็นแค่ถ้วยชาเดียว ไม่คุ้มค่าให้กล่าวถึง มาดื่มกันต่อเถอะ!” ซุนห่าวกล่าว

“ขอรับนายน้อย!” เฉินเต้าหมิงไม่กล้าดื่มมากเกินไป เขาจิบเบาๆและลิ้มรสมันอย่างระมัดระวัง

ซุนห่าวสังเกตุทุกการเคลื่อนไหวของเฉินเต้าหมิงได้อย่างชัดเจน “ดูเหมือนว่าพี่เฉินจะชอบชาของข้ามาก!”

ซุนห่าวพยักหน้าอย่างลับๆก่อนจะยืนขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไปในห้อง

ครู่ต่อมา ซุนห่าวก็เดินออกมาพร้อมกับถือชาหลายถุงอยู่ในมือ

หลังจากเฉินเต้าหมิงดื่มหมดแล้ว ซุนห่าวก็กล่าวขึ้น “พี่เฉิน อร่อยหรือไม่?”

อร่อยหรือไม่?

นี่คือชาอมตะ

มันคือชาอมตะที่สามารถเสริมสร้างกายเนื้อได้! นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้เงินซื้อได้!

ต้องถามถึงความอร่อยด้วยหรือ!

“นายน้อย มันอร่อยมาก!” เฉินเต้าหมิงพยักหน้า

"ท่านชอบมันไหม?" ซุนห่าวพูดด้วยรอยยิ้ม

"ข้าชอบมัน!" เฉินเต้าหมิงพยักหน้า

“ในเมื่อท่านชอบ พี่เฉินก็เอากลับไปดื่มสักเล็กน้อย!” หลังจากพูดจบ ซุนห่าวก็ยื่นชาสามถุงให้เฉินเต้าหมิง

หนังศีรษะของเฉินเต้าหมิงชาอย่างฉับพลัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

หลังจากที่เขาเปิดถุงดูภายในอย่างประหม่า ในใจของเฉินเต้าหมิงก็เต็มไปด้วยความตกใจ

“นี่ … นี่คือชารู้แจ้ง แถมยังมีหลายพันใบอยู่ในนี้ บรรพบุรุษของข้า!”

“นี่คือชาวิญญาณสูงสุด และนี่คือชาอมตะ! พวกมันมีหลายพันใบ!”

เพียงแค่ชาใบเดียวก็นับว่าเป็นสมบัติล้ำค่าไป เขาจะกล้าดีถึงขนาดเอามันไปมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?

“นายน้อย นี่ … นี่ …” หัวใจของเฉินเต้าหมิงเต้นอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่สามารถสงบใจลงได้แม้จะหายใจเข้าลึกๆอยู่นาน

ชาเหล่านี้ทำลายมุมมองความคิดของเขาโดยสิ้นเชิง มันเป็นสิ่งที่ยากจะจินตนาการถึงเป็นอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้น?" ซุนห่าวกล่าว

“นายน้อย ข้ารับไม่ได้!” เฉินเต้าหมิงกล่าวอย่างประหม่า ความแข็งแกร่งของเขาเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอที่จะปกป้องสมบัติที่ล้ำค่าเช่นนี้

เมื่อได้สมบัติล้ำค่ามากมายอย่างนี้ในคราวเดียว ถ้าหากเรื่องนี้ถูกแพร่กระจายออกไป เขาจะต้องถูกฆ่าตายกลายเป็นเถ้าอย่างแน่นอน

"ทำไม? ท่านดูถูกของที่ข้าให้หรือ?” ร่องรอยแห่งความโกรธปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซุนห่าว

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ร่างกายของเฉินเต้าหมิงก็สั่นเทา

นายน้อยโกรธ เป็นไปได้ไหมที่เขามอบชานี้ให้ข้าโดยมีความหมายที่ลึกซึ้งบางอย่าง?

อา มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน! ข้าไม่รู้ว่านายน้อยหมายถึงอะไร? ข้าต้องคิดเกี่ยวกับมันให้หนัก ถ้าเป็นตามที่คิด ข้าจะต้องรับชานี้ไว้

เฉินเต้าหมิงคิดกับตัวเองพร้อมรับชามาไว้ในมือ “ข้าไม่ได้ดูถูก แต่ชาเหล่านี้นั้นล้ำค่ามากเกินไป!” เฉินเต้าหมิงกล่าว

“พี่เฉิน อย่าปฏิเสธ!” ซุนห่าวกล่าว

“เช่นนั้นข้าก็ต้องขอขอบพระคุณ นายน้อย!” หลังจากที่เฉินเต้าหมิงพูดจบ เขาก็ใส่ชาสามถุงลงในแหวนมิติ

“ติ๊ง แต้มอวยพร +300!”

เสียงจากระบบดังขึ้น

ดวงตาของซุนห่าวเป็นประกายหลังจากได้ยิน

วิเศษมาก! ข้าได้รับแต้มอวยพรมากมายหลังจากให้ถึงชาสองสามถุง เยี่ยมมาก!

ตอนนี้ยอดรวมแต้มอวยพรมาถึง 8400

หวังว่าวันนี้ข้าจะมีแต้มอวยพรเกิน 10,000

“ข้าจะให้อะไรแม่นางสองคนนั้นในภายหลัง”

“ดูเหมือนพวกนางจะชอบเรื่องการประดิษฐ์ตัวอักษรและการภาพวาด! ดังนั้นข้าจะให้ภาพประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดแก่พวกนาง!” เมื่อคิดเช่นนี้ ซุนห่าวจึงตัดสินใจได้อย่างเงียบๆ

ไม่นานอาหารก็พร้อมทานแล้ว ทั้งห้าคนนั่งลง มีเครื่องเคียงหกจานอยู่บนโต๊ะ ผักกาดผัด มันฝรั่งหั่นฝอย เต้าหู้มาโฝ … ไม่มีจานเนื้อ

อย่างไรก็ตาม เฉินเต้าหมิงดวงตาของหญิงสาวทั้งสองเห็นอาหารเหล่านี้ ดวงตาของทั้งสามก็เต็มไปด้วยแสงประหลาด

เพียงแค่ได้กลิ่นเพียงอย่างเดียว ท้องของพวกเขาก็เริ่มร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

พวกเขาไม่ต้องชิมอาหารพวกนี้ก็รู้ว่าพวกมันเป็นยาวิเศษขั้นสูง ตามธรรมชาติแล้ว ยาาวิเศษขั้นสูงนั้นหาได้ยาก

เมื่อยาวิเศษโตขึ้น โดยทั่วไปแล้วมันจะมีลักษณะเป็นรูปร่างต่างๆ ของเช่นนี้มักจะดึงดูดผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนให้ต่อสู้แย่งชิงมัน

ผู้ยิ่งใหญ่จะชนะแล้วได้มันไป ผู้อ่อนแอจะตายลงอย่างน่าสมเพชหรือไม่ก็ทำได้แค่มองเป็นไปที่ผู้ชนะด้วยความอิจฉาเพียงเท่านั้น

แต่ที่บ้านของนายน้อย สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่อาหารธรรมดาที่ได้กินในทุกๆมื้อ

ใครจะสามารถเปรียบเทียบกับนายน้อยได้ในโลกนี้?

“หรูเหม่ย เอาปลาไหลที่เหลือไปตุ๋นแล้วใช่หรือไม่? ช่วยไปเอามาให้ทีได้ไหม!”

“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยรีบตอบกลับก่อนจะลุกเดินจากไป

“แม่นางหลิวหยาน แม่นางอี้หลิง พี่เฉิน คราวนี้ข้าไปจับปลาไหลตัวใหญ่มาได้ ถึงจะเหลืออยู่ครึ่งนึง แต่มันก็ยังพอให้เรากินกันได้ทุกคน!” ซุนห่าวกล่าว

ปลาไหล?

นายน้อยชอบกินอาหารธรรมดาแบบนี้จริงๆหรือ?

หลังจากกินยาวิเศษเหล่านี้แล้ว พวกเขายังจะสามารถกินอาหารธรรมดาอย่างอื่นได้อีกหรือ?

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้านายน้อย พวกเขาต้องกินอย่างน้อยสักคำสองคำ!

“ขอบคุณมาก นายน้อย!”

ครู่ต่อมา หวงหรูเหม่ยก็ถือหม้อใบขนาดใหญ่มาวางลงบนโต๊ะ

เมื่อนางเปิดฝา ไอน้ำจากซุปร้อนๆที่กำลังเดือดก็พรวยพุ่งออกมา กลิ่นหอมเฉพาะตัวพุ่งเข้าจมูกของทุกคน ทั้งสามตั้งหน้าตั้งตารอให้ไอน้ำระเหยไป

“เปรี๊ยง!” ราวกับสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าผ่าเข้าใส่ศีรษะของทั้งสามคน

หลัวหลิวหยานมองไปที่หัวปลาไหลในหม้อใบใหญ่ด้วยความตกตะลึง

นี่คือ…..นี่คือปลาไหลหรือ? นี่มันมังกรน้ำชัดๆ! ทั่วภูมิภาคตะวันตกมีมังกรน้ำเช่นนี้อยู่ที่เดียวก็คือทะเลสาบมังกรวิญญาณ

มังกรน้ำผู้แข็งแกร่งไล่กวาดล้างนิกายระดับแปดทุกๆเดือน แต่ถึงกระนั้น มังกรน้ำตนนี้ก็ยังใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย

แม้แต่วิหารเทพก็ยังไม่กล้าที่จะไปกำจัดมัน เพราะมังกรน้ำที่ดุร้ายตัวนี้เป็นสมาชิกตระกูลสาขาของเผ่าพันธุ์มังกรโบราณ! แม้ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะอาละวาดและแสดงอำนาจไปทั่วโลก แต่เผ่ามนุษย์ที่แข็งแกร่งก็ยังเกรงกลัวต่อความโกรธของเผ่ามังกร

เป็นไปได้ไหมที่มังกรในหม้อนี้คือมังกรน้ำร้ายตัวนั้น?

นายน้อยกล้ากินมังกร?

เมื่อคิดเรื่องนี้ ทั้งสามคนก็ตัวสั่น อากาศรอบๆกลายเป็นเย็นลงอย่างฉับพลัน

ในโลกปัจจุบัน ยังมีใครอีกบ้างที่มีความกล้าหาญเท่านายน้อย?

“นายน้อย ท่านจับปลาไหลตัวนี้มาจากทะเลสาบมังกรวิญญาณหรือ?” หลัวหลิวหยานถาม

“หือ แม่นางหลิวหยาน เจ้ารู้ได้อย่างไร” ความประหลาดปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของซุนห่าว

“ฟู่ … ” หลัวหลิวหยานและอีกสองคนหายใจเข้าลึก ๆ

ใช่จริงๆด้วย! นายน้อยจับมังกรน้ำตัวนั้นมาจริงๆด้วย!

“พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจ กินเถอะ!" เสียงของซุนห่าวเรียกสติของทั้งสามคน

เมื่อเห็นซุนห่าวขยับตะเกียบ คนอื่นๆก็เริ่มขยับตาม

หลัวหลิวหยานคีบเนื้อมังกรขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ตะเกียบในมือของนางสั่นเล็กน้อย มังกรน้ำได้กลายเป็นชิ้นเนื้อบนตะเกียบของนาง ความรู้สึกนี้ราวกับว่านางกำลังอยู่ในความฝันที่เหนือจินตนาการ

เมื่อนางคีบมันเข้าไปในปาก

หอม!

กลิ่นหอมละมุนพุ่งเข้ามาเต็มช่องปากของนาง ลมหายใจต่อมา ต่อมรับรสบนลิ้นของนางก็ตื่นขึ้น เนื้อของมังกรละลายอยู่ในปากของนาง ทั้งพลังอมตะและพลังวิญญาณพุ่งไปทั่วร่างกายของนาง

หลัวหลิวหยานรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังของนางเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา

“ตูม!” ประตูที่ปิดกั้นขอบเขตของนางอยู่ระเบิดออกทันที ในเวลานี้นางได้บรรลุถึงขอบเขตมหายานแล้ว ด้วยเนื้อมังกรเพียงคำเดียว ความแข็งแกร่งของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

หลัวหลิวหยานไม่เกรงใจอีกต่อไป นางเริ่มกินอย่างเงียบๆ

ไม่มีใครในห้าคนพูดออกมา ทุกคนกินอาหารอย่างจริงจัง ซุนห่าวเองก็ไม่เต็มใจที่จะทำลายบรรยากาศการทานอาหารในตอนนี้ รอยยิ้มที่ไร้ความกังวลปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

เป็นผู้ฝึกตนมันยังยังไงล่ะ? ไม่กินอาหารของปุถุชนคนธรรมดาหรือ?

ฮ่าๆ นั่นเป็นเพราะว่ามันไม่อร่อยนะสิ! ต่อหน้าอาหารของข้า ทุกคนก็กินอย่างเชื่อฟังไม่ใช่หรือ?

ติ๊ง แต้มอวยพร +5

ติ๊ง แต้มอวยพร +5

……

เสียงเตือนเช่นนี้ดังขึ้นเป็นครั้งคราว

หลังจากที่ซุนห่าวได้ยินเสียง เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก

หลังจากนั้นไม่นาน

“ขอบเขตมหายานขั้นสมบรูณ์!” ใบหน้าของหลัวหลิวหยานมีร่องรอยของความเสียใจ หากย้อนเวลากลับไปในวันที่นางได้รับเชิญให้มารับประทานอาหารเย็นกับนายน้อย

นางคิด: ถ้าข้าตัดสินใจทานในวันนั้น ข้าอาจจะไปถึงขอบเขตข้ามผ่านภัยพิบัติแล้ว!

การไปถึงขอบเขตนี้ ในภูมิภาคตะวันตกทั้งหมด จัดได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดแล้ว!

น่าเสียดาย!

เมื่อมองไปที่โต๊ะอาหารที่เหลือเพียงแค่ซุปอยู่นิดหน่อย หลัวหลิวหยานก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างเงียบๆ

“ต๊ากก … ”

ตอนนั้นเอง

เสียงไก่ร้องก็ดังขึ้น ไก่ฟ้าสีทองร้องคำรามอยู่ข้างๆซุนห่าว

เมื่อหลัวหลิวหยานเงยหน้าขึ้นมอง รูม่านตาของนางหดตัวลงอย่างรวดเร็ว

ไก่ฟ้าสีทองสวยงามเช่นนี้เลยหรือ?

ไม่! ไม่ใช่! นี่คือเทพหลวนเก้าสวรรค์!

พระเจ้า! เทพหลวนเก้าสวรรค์เป็นสัตว์เลี้ยงของนายน้อย!

นี้ ….. เป็นไปได้ยังไง? สัตว์ในตำนานเช่นนี้ยอมถูกใครเลี้ยงด้วยหรือ?

สัตว์ในตำนานแบบนี้ยอมทำท่าทางให้เจ้าของของมันพอใจเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง?

เกิดอะไรขึ้น?

ในตอนนี้ มุมมองความคิดของหลัวหลิวหยานถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง