คราวนี้เจ้าเป็นฝ่ายชนะ!
“บูม!” เสียงระเบิดดังขึ้น
พระพุทธรูปทองคำระเบิดกลายเป็นแสงสีทองก่อนจะถูกปราณทมิฬกลืนหายไป
“ถูกทำลาย?”
“แม้แต่ปรมาจารย์หมิงจือก็ยังใช่คู่ต่อสู้?”
“น่ากลัวจริงๆ!”
“ขุนพลแห่งเทพปีศาจโบราณแข็งแกร่งเกินไป!”
เมื่อหลัวหลิวหยานและคนอื่นๆมองดูฉากนี้ สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“คลื่นน……”
ทันใดนั้น ท่ามกลางพลังปราณสีดำ แสงสีเลือดสองดวงก็จ้องตรงไปที่หลัวหลิวหยานและคนอื่นๆ
การมองนี้เป็นเหมือนกับการจ้องมองของความตาย
หนังศีรษะของทั้งห้าด้านชา เส้นผมของพวกเขาลุกชันขึ้น
ร่างกายของพวกเขาราวกับกำลังจมลงไปในนรก ตัวของทั้งห้าสั่นไหวรุนแรงอย่างควบคุมไม่ได้
เพียงแค่ปีศาจแห่งภัยแล้งมองมาที่พวกเขาเพียงครั้งเดียว มันก็ทำให้ทั้งห้ารู้สึกว่าการขยับนิ้วก็เป็นเรื่องยากมากแล้ว
นี่เป็นการดำรงอยู่ของตัวตนที่ไม่สามารถจัดการได้
จะทำอย่างไรดี?
“บูม! บูม……”
ปีศาจแห่งภัยแล้งก้าวเดินไปหาพวกเขาทีละก้าว ทุกย่างก้าวสั่นสะเทือนพื้นดิน คลื่นกระแทกกระจายออกไปอย่างต่อเนื่อง
“บูม ……” ร่างกายของพวกเขาส่ายไปมาท่ามกลางซากปรักหักพัง
หากพวกเขาเป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในขอบเขตสวรรค์ธรรมดาๆ พวกเขาจะต้องถูกคลื่นกระแทกนี้ซัดให้กลายเป็นชิ้นๆไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม
ในตอนนี้พวกเขามีอาการบาดเจ็บที่ได้รับมาจากการต่อสู้กับเล่ยซางก่อนหน้านี้
“วูปป ……” ท้องฟ้าสั่นสะท้าน
ปีศาจภัยแล้งวาดมือขนาดมหึมาไปบนท้องฟ้า ภายใต้มือใหญ่ มันมีแรงกดดันที่เหมือนกับทั้งจักวาลกำลังกดทับลงมา แรงกดนี้มีพลังที่สามารถทำลายล้างได้ทุกสิ่ง
พื้นดินดูเหมือนจะไม่สามารถรับแรงกดดันนี้ได้อีกต่อไป มันเริ่มพังทลายลงอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่มือใหญ่กำลังจะกดทับคนทั้งห้า
ตอนนั้นเอง
“ดังนั้น ปรัชญาปารมิตาจึงเป็นคาถาอันยิ่งใหญ่ เป็นคาถาที่เจิดจ้ายิ่งใหญ่ เป็นคาถาสูงสุด ……”
อักษรสีทองบินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เหนือศีรษะของหลัวหลิวหยาน อักษรสีทองเหล่านี้เริ่มรวมกันอย่างรวดเร็วก่อนจะก่อตัวเป็นพระพุทธรูปทองคำสูงร้อยเมตร พระพุทธรูปทองคำพับพระหัตถ์แล้วท่องพระวจนะออกมา
ยิ่งหนิงหมิงจือท่องพระสูตรเร็วขึ้นเท่าไหร่ พระพุทธรูปทองคำก็ยิ่งใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วมากขึ้นเท่านั้น
ภายในพริบตามันก็กลายเป็นพระพุทธรูปทองคำสูงสองร้อยเมตร
“อึ่มมม……”
บนท้องฟ้ารอบๆร่างของพระพุทธรูปทองคำมีอักษรสีทองบินและเต้นรำไปมา
“ฟึบ ……”
อักษรสีทองเริ่มควบแน่นกลายเป็นหัตถ์ทองคำก่อนจะเล็งไปที่มือใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้าของปีศาจแห่งภัยแล้งและพุ่งโจมตีออกไป
“บูม ……”
ร่างของปีศาจแห่งภัยแล้งถูกพลักถอยหลังแล้วล้มลงบนพื้น
“ตูม……” ภูเขาและแม่น้ำสั่นสะเทือน
หลัวหลิวหยานและคนอื่นๆรีบบินขึ้นไปบนฟ้า ในที่สุด แรงกระแทกที่พื้นก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง แรงกระแทกนี้ทำให้ทั้งห้ารู้สึกเวียนหัวเป็นอย่างมาก
“โฮกก……”
ปีศาจแห่งภัยแล้งพยายามที่จะยืนขึ้นพร้อมกับเปล่งเสียงคำราม
ดวงตาของมันจ้องมองไปที่พระพุทธรูปทองคำแล้วคำรามออกมาด้วยความโกรธ
“เจ้าลาหัวโล้น!”
หลังจากกล่าวจบ ปีศาจแห่งภัยแล้งก็ดึงโซ่เหล็กที่พันอยู่บนร่างกายของมันก่อนจะเล็งไปที่พระพุทธรูปทองคำแล้วฟาดโซ่เหล็กขนาดมหึมาออกไป
“บูม ……” อากาศระเบิดออกเป็นคลื่นอันไร้ที่สิ้นสุน ท้องฟ้าราวกับกำลังจะแยกออกจากกันในขณะที่เสียงระเบิดดังขึ้น
ที่ด้านหน้าของพระพุทธรูปทองคำ หัตถ์ทองคำได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งเพื่อขวางกั้นการโจมตีของปีศาจแห่งภัยแล้ง
“ปัง……”
โซ่เหล็กสีดำขนาดยักษ์ทำลายหัตถ์ทองคำได้อย่างง่ายดาย จากนั้นมันก็พุ่งเข้าโจมตีไปที่พระพุทธรูปทองคำอย่างรวดเร็ว
ส่วนบนของพระพุทธรูปทองถูกทำลายหายไป อักษรสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนสลายหายไปในทันที
อักษรสีทองที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งเริ่มบินไปมาอย่างรวดเร็วก่อนจะควบแน่นเป็นพระพุทธรูปทองคำสูงร้อยเมตรอีกครั้ง
“เจ้าลาหัวโล้นบัดซบ”
ปีศาจภัยแล้งหันกลับมาแล้วจ้องไปที่หนิงหมิงจือด้วยดวงตาสีแดงฉานทั้งสองข้าง
ตอนนั้นเอง
ร่างกายของหนิงหมิงจือราวกับถูกจองจำอยู่ในขุมนรก แม้แต่การจะสวดมนต์ก็ยังทำได้ยาก
“จบแล้ว……จบสิ้นแล้ว!”
ดวงตาของหนิงหมิงจือเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเมื่อเห็นว่าปีศาจแห่งภัยแล้งกำลังเข้ามาใกล้เขาทีละนิด
ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
โม่ซานมองดูฉากนี้ด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา
“เป็นเทพเซียนร้อยเล่ห์แล้วไง?”
“คำนวณทุกอย่างได้อย่างงั้นหรือ?”
“มีอำนาจสูงสุด?”
“โง่เขลา!”
“ในสายตาของข้า เทพเซียนร้อยเล่ห์เป็นแค่เศษขยะเพียงเท่านั้น!”
"ตาย!" ใบหน้าของโม่ซานเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาเมื่อมองดูฉากนี้
ไกลออกไป
โม่ฮันมองดูฉากนี้และส่ายหัวอย่างลับๆ
“เทพเซียนร้อยเล่ห์อ่อนแอมากขนาดนี้เลย? ถ้าข้ารู้ ข้าคงไม่ต้องใช้ปีศาจแห่งภัยแล้งแล้วลงมือเองดีกว่า!”
“หืม ร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ข้าไม่ต้องการ ปีศาจแห่งภัยแล้งทำลายมันซะ!” โม่ฮันกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา
ด้วยเสียงนี้ สีหน้าของปีศาจแห่งความภัยแล้งก็เปลี่ยนไป มันยื่นมือใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้าออกแล้วโจมตีไปที่หนิงหมิงจือ
ปีศาจแห่งภัยแล้งเพิกเฉยต่อการโจมตีของพระพุทธรูปทองคำที่อยู่ด้านหลังโดยสิ้นเชิง
ในตอนนี้ ปีศาจภัยแล้งกำลังจะโจมตีหนิงหมิงจือให้ตาย
ฉับพลันนั้น
“ความว่างเปล่าคือตัวข้า ตัวข้าก็คือความว่างเปล่า……”
เสียงสวดมนต์ที่เต็มไปด้วยเต๋าอันลึกลับก็ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า ตัวอักษรสีทองศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนบินไปทั่วท้องฟ้าแล้วห้อมล้อมหนิงหมิงจือไว้
ในเวลาเดียวกัน
ฝ่ามือยักษ์ของปีศาจภัยแล้งก็ตกลงบนหัวของหนิงหมิงจือ
“บูม ……”
ร่างของปีศาจภัยแล้งกระเด็นถอยหลังออกไปกระแทกพื้น
“อื้มม……”
อักษรสีทองศักดิ์สิทธิ์ที่ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าพุ่งเข้าไปในร่างของพระพุทธรูปทองคำอย่างรวดเร็ว
พระพุทธรูปทองคำเติบโตอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจมันก็มีขนาดเพิ่มขึ้นเป็นสองพันเมตร
บริเวณรอบๆทั้งท้องฟ้าและพื้นดินเปล่งแสงสีทองระยิบระยับออกมา พระพุทธรูปทองคำตนนี้สูงส่งราวกับเทพสวรรค์ผู้ทรงเปิดเส้นทางของสวรรค์และโลก
“ลาหัวโล้นน่ารังเกียจ!”
เมื่อปีศาจภัยแห่งแล้งเห็นฉากนี้ มันก็คำรามด้วยความโกรธก่อนจะคว้าโซ่มาไว้ในมือแล้วฟาดไปที่พระพุทธรูปทองคำ
“ฟับ……” เสียงทะลุผ่านอากาศดังก้องกังวาน
โซ่เหล็กพุ่งไปข้างหน้าและกระแทกไปที่นิ้วของพระพุทธรูปทองคำ
“ติ๊ง ……” เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น
พระพุทรูปทองคำใช้นิ้วสองนิ้วบีบโซ่เหล็กเอาไว้เบา ๆ
“รนหาที่ตาย!”
ปีศาจแห่งภัยแล้งคำรามด้วยความโกรธ แขนที่เหี่ยวแห้งของมันพองขึ้นอย่างฉับพลัน พลังกล้ามเนื้อระเบิดขึ้นไปทั่วแขนของมัน
มันออกกำลังดึงโซ่อย่างแรง โซ่ถูกดึงจนตึงแล้วส่งเสียงออกมาราวกับว่ามันกำลังจะขาดออกจากกัน
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าปีศาจแห่งภัยแล้งจะใช้พละกำลังทั้งหมดแล้ว มันก็ยังไม่สามารถดึงโซ่กลับมาได้
“เจ้ามีพรหมลิขิตกับพระพุทธ ฟังคำตรัสของท่านเถิด!”
ใบหน้าพระพุทธรูปทองคำไม่เปลี่ยน หลังจากกล่าวจบพระพุทธรูปทองคำก็บีบสองนิ้วเข้าเบาๆ
“บูม!” เสียงระเบิดดังขึ้น โซ่เหล็กแตกเป็นชิ้นๆแล้วหายไป
“บูม ……” ปีศาจภัยแล้งเสียหลักล้มลงอีกครั้ง หลังจากที่มันลุกขึ้นมาแล้ว ตรงจุดที่มันล้มลงไปก็ได้กลายเป็นทะเลสาบอีกแห่ง
“เจ้าโล้น……”
ปีศาจแห่งภัยแล้งยังกล่าวไม่ทันจบ
พระพุทธรูปทองคำเปิดปากออกก่อนจะมีตัวอักษรสีทองมากมายลอยออกมาจากปาก อักษรสีทองเหล่านี้บินเข้าไปปกคลุมปีศาจแห่งภัยแล้งอย่างรวดเร็ว
“อา ……” ปีศาจภัยแล้งล้มลงกับพื้นและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พลังปราณทมิฬบนร่างกายของมันเริ่มสลายไปอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน ตัวอักษรสีทองศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ก็บินไปรอบๆตัวโม่ฮันและโม่ซาน
“อ้าา ……” โม่ซานล้มลงกับพื้นและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“ไอเทพเซียนมากเล่ห์ เจ้าลาหัวโล้นน่าตาย หยุดซะ หยุด!”
พลังปราณทมิฬในร่างกายของโม่ซานเริ่มหายไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ฉึบ……” ร่างกายของโม่ซานเริ่มละลายแล้วกลายเป็นแอ่งโคลนสีดำอย่างรวดเร็ว ควันสีขาวผสมกับกลิ่นเหม็นทะลักออกมาจากร่างกายของเขาแล้วกระจายไปทั่ว
ภายในชั่วพริบตา โม่ซานก็เหลือเพียงแค่โครงกระดูกยืนแข็งอยู่กลางอากาศอย่างเงียบๆ หลังจากลมพัดมา โครงกระดูกเหล่านี้ก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง
จากชีวิตสู่ความตาย ใช้เวลาเพียงแค่ชั่วลมหายใจ
“อ๊าาา ……” ห่างออกไป โม่ฮันก็ล้มลงกับพื้นและกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน
พลังปราณทมิฬในร่างกายของเขาเริ่มสลายไปอย่างรวดเร็ว
หากพลังปราณทมิฬของเขาสลายไปจนหมด มันก็คือช่วงเวลาที่ร่างกายของเขาจะละลายและตายลงอย่างน่าอนาถ
“เจ้าเซียนร้อยเล่ห์ คราวนี้เจ้าเป็นฝ่ายชนะ!”
“ถ้าได้เจอกันอีก ข้าจะทำให้เจ้าต้องพบกับความตาย!”
หลังจากกล่าวจบ ใบหน้าของโม่ฮันก็เผยสีหน้าแห่งความเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ออกมา
ตอนนี้เขาหยิบแผ่นยันต์ที่ห่อไว้ด้วยปราณสีดำออกมาแล้วบีบมันเบา ๆ
“ฟึบ ……” แผ่นยันต์ถูกไฟสีดำเผาไหม้อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น ร่างที่ดูเหมือนวิญญาณสีดำก็ได้ก่อตัวขึ้น
อักษรสีทองศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังโจมตีโม่ฮันอยู่ก็เปลี่ยนเป้าหมายอย่างฉับพลันแล้วโจมตีใส่ร่างนั้นแทน
“อืม……” ร่างที่แท้จริงของโม่ฮันค่อยๆหายไปจากที่เดิม