เปิดทางสู่การขาย

จุดรับซื้อของเก่า จ้าวซินอวี่ลูบท้องที่อิ่มจนแน่นพลางคิดถึงสีหน้าของพ่อค้าแม่ค้าคนอื่น ๆ ที่ตลาดในเช้าวันนี้ เขารู้ได้ทันทีว่า ต่อให้เขามาถึงตั้งแต่เช้าก็คงไม่พ้นถูกปฏิเสธอีก ความคิดที่วางแผนไว้แต่แรกจึงไม่มีประโยชน์

หลังเก็บกวาดอาหารที่เหลือ จ้าวซินอวี่เก็บเฮยเฟิงไว้ในมิติ แล้วจึงกะเผลกออกจากจุดรับซื้อเพื่อมองหาหมู่บ้านที่มีคนสัญจรเยอะ ๆ แต่ไม่ค่อยมีพ่อค้าแม่ค้ามาตั้งแผงขาย

ตลอดทั้งบ่าย เขาไม่รู้ว่าเดินไปไกลแค่ไหน แต่ขากลับถึงจุดรับซื้อก็พบว่ามีแผลพุพองที่ฝ่าเท้าหลายจุดแล้ว แต่ความพยายามของเขาก็ไม่สูญเปล่า เขาค้นพบหมู่บ้านหนึ่งซึ่งแทบไม่มีพ่อค้าแม่ค้ามาขายของเลย แต่ที่นั่นอยู่ค่อนข้างไกลจากจุดรับซื้อของเก่า

หลังอุ่นอาหารกลางวันที่เหลือจนร้อนและแบ่งให้เฮยเฟิงกินด้วยกันเสร็จ จ้าวซินอวี่หยิบถังพลาสติกจากลานมาแล้วตักดินใส่ลงไป จากนั้นปลูกเมล็ดผักไว้ในนั้น เขาลองนึกหาวิธีนำเอาน้ำจากมิติออกมาใช้รดผักข้างนอก

ทันทีที่คิดถึงวิธีต่าง ๆ น้ำก็ไหลซึมออกมาจากร่องนิ้วของเขา ทำให้เขายิ้มด้วยความดีใจ ก่อนรดน้ำจนดินในถังชุ่มแล้วจึงล้มตัวลงนอน

กลางดึก จ้าวซินอวี่เอากล่องเก่าหลายกล่องเข้าไปในมิติแล้วเก็บผักออกมาประมาณ 7-8 ร้อยชั่ง (ประมาณ 350-400 กิโลกรัม) เขาแทบไม่ได้พักเลย ต่อมาเขาหยิบเสื้อคลุมเก่า ๆ ขึ้นมาสวมก่อนขี่สามล้อออกจากจุดรับซื้อ

แม้เผิงเฉิงจะอยู่ทางใต้ใกล้ทะเล แต่ตอนนี้อุณหภูมิกลับติดลบสิบกว่าองศา เขาจึงไม่อาจต้านทานความหนาวเย็นได้แม้จะสวมเสื้อคลุมแล้วก็ตาม

หลังจากเดินทางเกือบสองชั่วโมง เขามาถึงหน้าหมู่บ้านเทียนอี้ฮวาเยี่ยน ถนนรอบ ๆ เงียบสงัดไร้ผู้คน เขาจอดรถในจุดที่เล็งไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนั่งซุกตัวหลบลมหนาวด้านหลังสามล้อ รอให้แสงแรกแห่งวันมาเยือน

แม้จะเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วโมงจนถึงเช้า แต่สำหรับจ้าวซินอวี่ ทุกนาทีช่างยาวนาน เขาเริ่มเข้าสู่ภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น

“หนุ่มน้อย อย่าหลับนะ ถ้าหลับจะหนาวจนไม่สบายได้”

เสียงเรียกทำให้จ้าวซินอวี่สะดุ้ง ตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นชายชราวัยหกสิบกว่าที่ทำงานเป็นคนกวาดถนนยืนอยู่ตรงหน้า

เมื่อเห็นเขาตื่น ชายชราก็เบาใจลงเล็กน้อย ก่อนหยิบขวดน้ำจากห่อเก่า ๆ บนรถขยะของเขา

“นี่ ดื่มน้ำอุ่นแก้หนาวสักหน่อย”

จ้าวซินอวี่รู้สึกซาบซึ้งมาก รับขวดน้ำมาด้วยความขอบคุณ รู้สึกถึงความร้อนที่อุ่นมือจนใจเขารู้สึกอบอุ่นขึ้น “ขอบคุณครับลุง ผมจะจิบแค่หน่อยเดียวก็พอ”

“ดื่มเถอะ ฉันเองก็ไม่ค่อยได้ดื่มเท่าไหร่ คราวหน้าหาน้ำอุ่นติดตัวไว้นะ ถึงไม่ดื่มก็ยังใช้แก้หนาวได้” ชายชราพูดอย่างอ่อนโยน ก่อนเข็นรถเก็บขยะเดินจากไป

จ้าวซินอวี่จิบไปสองสามคำ ร่างกายก็คลายความหนาวลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นเดินไปมาเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะมองตามไปเห็นชายชรากำลังทำงานอย่างตั้งใจท่ามกลางแสงไฟถนนที่ริบหรี่ จ้าวซินอวี่ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อมองไปทางทิศตะวันออก เห็นแสงสีส้มจาง ๆ เริ่มปรากฏบนฟ้า ผู้คนจากหมู่บ้านก็เริ่มออกมาเรื่อย ๆ

หลังจากจิบอีกรอบ เขาวางขวดน้ำไว้บนรถแล้วจึงเปิดผ้าใบออก ทันใดนั้นกลิ่นหอมของผักก็อบอวลไปทั่ว สองชายชราที่เดินผ่านมาหยุดเท้าและเดินเข้ามามอง

หลังมองดูผักบนรถ สองคนก็ส่ายหัวก่อนเดินจากไป ในใจพวกเขาคิดว่าผักที่ดูสวยงามขนาดนี้คงใช้ปุ๋ยเคมีและยาฆ่าแมลงไม่น้อยจึงเติบโตได้ดี

คนที่ออกมาจากหมู่บ้านอีกสิบกว่าคนล้วนเดินผ่านมาโดยไม่คิดจะซื้อ บางคนแค่เหลือบมองผักก่อนหันกลับไปโดยไม่ถามราคาเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้จ้าวซินอวี่พอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว คิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานขณะมองผู้หญิงวัยกลางคนอายุราวห้าสิบที่เดินผ่านมา เขาตัดสินใจหยิบแตงกวาหนึ่งลูกหักครึ่ง แล้วยื่นให้เธอครึ่งหนึ่ง

“คุณป้าครับ ลองชิมดูนะ ผักพวกนี้ไม่ใช้ยาฆ่าแมลงหรือปุ๋ยเคมีเลย” เขาพูดพลางกัดอีกครึ่งหนึ่งโชว์

เพียงคำแรกก็ทำให้เขาสัมผัสถึงกลิ่นหอมสดชื่นของแตงกวาทันที คุณป้ามองอย่างแปลกใจ เธอซื้อผักบ่อยแต่ไม่เคยได้กลิ่นแตงกวาหอมขนาดนี้มาก่อน

เธอหยิบขึ้นมากัดไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกาย “โอ้โห แตงกวานี่อร่อยจังเลย”

“ผักพวกนี้ไม่ใช้ปุ๋ยเคมีหรือยาฆ่าแมลงเลยนะครับ ลองชิมมะเขือเทศดูครับ” เห็นว่ามีโอกาส จ้าวซินอวี่หยิบมะเขือเทศส่งให้

คราวนี้มีคนจากหมู่บ้านออกมาเห็นว่ามีแผงขายผักอยู่หน้าหมู่บ้าน พวกเขาเข้ามามุงดูด้วยความสนใจ จ้าวซินอวี่ไม่หวงของ เขาหยิบทั้งมะเขือเทศและแตงกวาแจกให้ชิมกัน

ทุกคนแค่ได้กัดคำหนึ่งก็มองจ้าวซินอวี่ด้วยสายตาประหลาดใจ รสชาติที่อร่อยจนสะดุดใจดึงดูดพวกเขาได้ทันที

“พ่อหนุ่ม นี่ไม่ใช่ผักดัดแปลงพันธุกรรมใช่ไหม?”

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ ประเทศเราห้ามใช้ผักดัดแปลงพันธุกรรมนะครับ ผักพวกนี้เป็นพันธุ์ใหม่ ถ้ายังไม่แน่ใจจะลองซื้อน้อย ๆ ไปลองก่อนก็ได้ครับ”

“งั้นขอถั่วฝักยาวครึ่งชั่งละกัน เดี๋ยวไปลองทำกินดู บ้านฉันอยู่ตรงข้างหมู่บ้านนี่เอง” คุณป้าที่เริ่มชิมเป็นคนแรกกล่าวขึ้น

จ้าวซินอวี่ยิ้ม ยื่นถั่วฝักยาวให้ “ไม่ต้องชั่งหรอกครับ ลองกลับไปทำดู ถ้าชอบเดี๋ยววันหลังค่อยซื้อเพิ่ม ถ้าไม่อร่อยผมก็จะเก็บแผงกลับไปทันทีครับ”

คนที่มุงดูต่างแปลกใจและคิดว่าพ่อค้าผักที่ซื่อตรงเช่นนี้หายากในสมัยนี้ พวกเขารู้สึกได้ว่าชายคนนี้น่าจะไม่หลอกลวงใคร

เพียงแค่สิบห้านาทีต่อมา คุณป้ากลับมาพร้อมจานถั่วฝักยาว “อร่อยจริง ๆ ค่ะทุกคน ลองชิมดูสิ”

พอไม่มีตะเกียบ ทุกคนจึงหยิบถั่วฝักยาวมาลองชิมด้วยมือ พอได้ลองคำหนึ่ง ทุกคนก็หันกลับมาพร้อมกัน “ขอถั่วฝักยาวห้าชั่งครับ…”

คนที่มุงอยู่แต่แรกมีราวสิบคน และขณะที่จ้าวซินอวี่กำลังชั่งผัก คนจากหมู่บ้านก็ออกมาซื้อเพิ่มเรื่อย ๆ เมื่อได้ยินว่าอร่อย ทุกคนก็กรูกันเข้ามาซื้อ

เพียงครึ่งชั่วโมง ผักทั้งเจ็ดถึงแปดร้อยชั่งขายหมดเกลี้ยง โดยที่ยังมีอีกหลายคนที่ไม่ได้ซื้อ

คนที่ซื้อได้ก็เดินกลับไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนคนที่ซื้อไม่ทันต่างรู้สึกเสียดายที่ออกมาช้าไป

“พ่อหนุ่ม พรุ่งนี้มาขายอีกไหม?”

“มาครับ พรุ่งนี้ผมจะมาอีก”

ชายวัยกลางคนมองรถสามล้อของเขา “พ่อหนุ่ม นี่มันยุคไหนแล้ว ทำไมยังใช้สามล้อแบบนี้อยู่ล่ะ? ลองหาซื้อแบบไฟฟ้าเถอะ รถแบบนั้นบรรทุกได้ตั้งพันห้าร้อยถึงพันหกร้อยชั่ง”

จ้าวซินอวี่ยิ้มรับคำแนะนำ แต่ในใจรู้สึกขมขื่น แม้รู้ดีว่าสามล้อไฟฟ้านั้นบรรทุกได้เยอะและประหยัดแรง แต่รถแบบนั้นก็ราคาไม่ต่ำกว่าสามสี่พันหยวน เขาไม่มีเงินมากพอจะซื้อ

หลังเก็บขยะที่พื้นใส่รถสามล้อ เขามองขวดน้ำก่อนมองออกไปที่ถนนใหญ่แต่ไม่พบชายชราที่ให้ขวดน้ำเขาเมื่อเช้า จึงส่ายหัวเล็กน้อยแล้ววางขวดไว้บนรถ จากนั้นขี่รถกลับจุดรับซื้อของเก่า

เมื่อกลับถึงจุดรับซื้อ จ้าวซินอวี่นับเงินในมือก่อนนิ่งอึ้งไปกับยอดเงิน ผักชุดเดียวกันที่เมื่อวานขายได้สองพันกว่าหยวน วันนี้กลับขายได้มากถึงสามพันแปดร้อยกว่าหยวน

เมื่อดีใจจนล้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโอนเงินให้บัญชีของปู่ แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ชายวัยกลางคนแนะนำ เขาเก็บเงินไว้แล้วออกไปข้างนอก

ช่วงใกล้เที่ยง จ้าวซินอวี่ก็ขี่สามล้อไฟฟ้าคันใหม่กลับมาที่จุดรับซื้อ แต่เงินในกระเป๋าก็เหลือเพียงห้าหยวนเท่านั้น เงินทั้งหมดถูกใช้ซื้อรถจนกลับไปเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

เขานึกถึงตรุษจีนที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน ขณะที่ความหวังก็เริ่มจุดประกายในใจ เขารู้ดีว่าเมื่อมีมิติลึกลับนี้ ชีวิตเขาก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างแน่นอน

แม้จะได้สามล้อไฟฟ้าใหม่มาแล้ว แต่เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็รีบออกไปแต่เช้า เพราะนอกจากต้องระวังตำรวจแล้ว เขายังต้องการคืนขวดน้ำให้ชายชราและขอบคุณอีกครั้ง

ด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง เขาแทบไม่รู้สึกหนาวเลย แม้ว่าอากาศจะยังเย็นยะเยือก

ขณะรอ เขาเห็นชายชราเข็นรถผ่านมา “คุณลุงครับ ขวดน้ำของคุณ”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ พลางรับขวดน้ำแล้วถาม “วันนี้ไม่ง่วงแล้วหรอ?”

จ้าวซินอวี่หัวเราะแห้ง ๆ “ตอนออกมาผมดื่มน้ำอุ่นมาด้วยครับ”

จากนั้นเขาก็ยกกล่องที่จัดเตรียมผักไว้แล้วลงจากรถ “คุณลุงครับ ผักพวกนี้ปลูกเอง ไม่แพงอะไร ลุงรับไปเลยไม่ต้องเสียเงินซื้อ”

“จะดีหรอ? ฉันเกรงใจนะ”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังดึงดันกันอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “พ่อหนุ่ม ผักพวกนี้ขายไหม?”

จ้าวซินอวี่รีบวางกล่องผักไว้ตรงหน้าชายชรา “ลุงรีบเอาไปเถอะครับ ผมจะขายผักแล้ว”