การค้นพบใหม่

“ขายครับขาย ทำไมจะไม่ขายล่ะ” จ้าวซินอวี่เดินกลับมาหน้ารถสามล้อพร้อมรอยยิ้ม สองวันที่ผ่านมาให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม ทำให้เขามั่นใจในตัวเองมากขึ้น แม้จะยังไม่กล้าถอดหน้ากากออก แต่ความเชื่อมั่นในน้ำเสียงก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนแรกฉันเห็นรถสามล้อไม่เหมือนคันเดิม นึกว่าไม่ใช่คุณเสียอีก”

“พี่ชายพูดถูกครับ สามล้อไฟฟ้าคันนี้บรรทุกได้เยอะกว่าจริง ๆ ว่าแต่วันนี้จะเอาอะไรดีครับ”

“เหมือนเดิมเลยละกัน”

จ้าวซินอวี่มองชายวัยกลางคนตรงหน้า แล้วหยิบมะเขือเทศออกมาลูกหนึ่ง “พี่ลองชิมดูครับ”

ชายคนนั้นหัวเราะ “กล้าหาญนะลูกละตั้งสองสามหยวนเชียวนะ”

“พี่ชาย ถ้าผมไม่ให้พี่มั่นใจ พี่ก็คงไม่กล้าซื้อไป ลองชิมก่อน พี่จะได้สบายใจ”

ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับคำ หยิบมะเขือเทศขึ้นกัด แล้วดวงตาก็สว่างวาบขึ้น “ไว ๆ เลย ผักทุกอย่างเอามาอย่างละห้าชั่ง ไม่… เอาสิบชั่งเลยดีกว่า”

จ้าวซินอวี่รู้สึกแปลกใจ ขณะชั่งผักให้ชายวัยกลางคน มีคนออกมาจากหมู่บ้านและเข้ามามุงล้อมร้านไม่หยุด มันแปลกตรงที่เวลาเดียวกันเมื่อวานถนนยังโล่ง มีเพียงคนกวาดถนนเท่านั้น

แม้วันนี้เขาจะขนผักมามากถึงสองพันชั่ง (ประมาณ 1,000 กิโลกรัม) แต่ไม่ถึงสี่สิบนาที ผักทั้งหมดก็ขายหมดเกลี้ยง ร่างกายที่ผอมบางของเขาเหงื่อออกท่วมจากความเหน็ดเหนื่อย

ขณะที่เขากำลังเก็บของเตรียมกลับ ก็มีหญิงชราท่านหนึ่งซึ่งพลาดโอกาสซื้อผักเอ่ยขึ้น “พ่อหนุ่ม ตอนบ่ายพอจะเอามาส่งให้หน่อยได้ไหม? สามีฉันป่วยต้องดูแล จะให้อยู่นาน ๆ ก็ลำบาก”

เมื่อมีคนเริ่มพูด คนอื่น ๆ ก็เริ่มขอตามมา ต่างหวังว่าจ้าวซินอวี่จะช่วยนำผักมาส่งให้ตอนบ่าย

จ้าวซินอวี่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้มีผักอีกมากมายในมิติที่พร้อมจะเก็บเกี่ยว แต่เขาไม่มีใบขับขี่ หากโดนจับก็คงต้องเสียเงินไม่น้อย

“คุณป้าครับ รถคันนี้ผมเพิ่งซื้อมายังไม่ได้ทำใบขับขี่ ถ้าคุณป้ายังสะดวก ผมจะมาส่งให้ตอนสองทุ่มนะครับ”

“ได้สิ สองทุ่มเจอกันนะ” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“พวกเราก็จะรอนะ”

ระหว่างที่ขี่รถกลับ เขาผ่านหมู่บ้านที่เคยตั้งแผงวันแรกแล้วพบรถกระบะคันเล็กคันหนึ่ง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเดินไปมาถามพ่อค้าแม่ค้าหน้าหมู่บ้านเหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง

ขณะที่จ้าวซินอวี่ขี่รถผ่าน ชายคนนั้นหันมาทันเห็นเพียงแผ่นหลังของเขา และเผลอร้องเรียกอย่างตื่นเต้น ทว่าจ้าวซินอวี่ไม่ได้ยิน

เถ้าแก่หานได้แต่มองตามสามล้อที่วิ่งจากไปพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ วันนั้นที่เขาซื้อผักจากจ้าวซินอวี่ในราคาต่ำ ปรากฏว่ารายได้ของวันนั้นเพิ่มขึ้นถึงเท่าตัว เมื่อเปรียบเทียบกับผักปกติและผักจากจ้าวซินอวี่ เขาพบว่ารสชาติของผักพวกนั้นทำให้ร้านขายดีขึ้นผิดหูผิดตา วันต่อมาเขาจึงมารอตั้งแต่เช้า แต่ก็ไม่พบจ้าวซินอวี่

จ้าวซินอวี่กลับถึงจุดรับซื้อของเก่าแล้วนับเงินทั้งหมดที่ได้วันนี้รวมเป็น 6,700 หยวน เขารู้สึกตื่นเต้นจนไม่อาจบรรยายได้

เมื่อคิดถึงการส่งผักตอนค่ำ เขากับเฮยเฟิงจึงกินอะไรง่าย ๆ แล้วล้มตัวลงนอนในผ้าห่มเปียกชื้น บางทีเพราะต้องตื่นแต่เช้า ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป

พอตกบ่ายสี่โมง จ้าวซินอวี่ก็หอบกล่องเข้าไปในมิติ เตรียมผักเสร็จและมาถึงหน้าหมู่บ้านเทียนอี้ฮวาเยี่ยนตอนสองทุ่ม พบว่าที่นั่นมีคนมารอมากกว่าร้อยคน เพียงไม่ถึงชั่วโมง ผักทั้งหมดก็ขายหมดเกลี้ยง และยังมีอีกสิบกว่าคนที่ไม่ได้ซื้อ

เขามองกลุ่มคนที่พลาดโอกาสด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ทุกท่านครับ พรุ่งนี้เช้ามาให้เร็วกว่านี้นะครับ อยากได้อะไรบอกผมไว้ได้เลยครับ เดี๋ยวผมเก็บไว้ให้”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของทุกคนก็คลายลง “เยี่ยมเลย คราวหน้าให้เราช่วยจัดของได้นะ”

จ้าวซินอวี่จดจำคำพูดเหล่านี้ไว้ในใจ ก่อนจะขี่รถกลับไป

สามวันต่อมา จ้าวซินอวี่มาตั้งแผงที่หน้าหมู่บ้านเทียนอี้ฮวาเยี่ยนตรงเวลา ผักที่เขาปลูกได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่คนท้องถิ่น ไม่เพียงแต่หมู่บ้านนี้ แม้แต่คนในหมู่บ้านใกล้เคียงก็เริ่มได้ยินชื่อเสียง เขาแทบไม่ต้องอยู่เกินหนึ่งชั่วโมงก่อนที่ผักจะหมดแผง

ลูกค้าประจำบางคนถึงกับเข้ามาช่วยเขาขายด้วยความยินดี เขาจึงแอบเพิ่มผักให้บ้างเป็นการตอบแทน

เย็นวันที่ 29 เดือน 12 จ้าวซินอวี่กำลังเก็บกล่องและใบผักที่ตกหล่นอยู่บนพื้น ลูกค้าประจำคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเสียดาย

“เสี่ยวจ้าว ดูท่าทางนายไม่ใช่คนท้องถิ่นสินะ จะกลับบ้านวันไหนล่ะ แล้วหลังปีใหม่จะมาเมื่อไร?”

จ้าวซินอวี่หยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ “คุณลุงครับ ปีนี้ผมคงไม่กลับแล้วล่ะ ปีใหม่นี้คงได้ฉลองคนเดียว ถ้าทุกท่านต้องการผักก็แค่โทรบอกผมได้นะครับ เดี๋ยวผมจะมาส่งให้”

“เสี่ยวจ้าว พรุ่งนี้เช้ามาหรือเปล่า? เพื่อนฉันเพิ่งโทรมา บอกว่าอยากซื้อลองบ้าง”

จ้าวซินอวี่ยิ้มตอบ “มาครับ เวลาเดิม”

ขากลับ เขามองไปตามถนนที่ประดับด้วยแสงสีเฉลิมฉลอง ภาพแห่งความสุขที่รายล้อมทำให้หัวใจเขารู้สึกหดหู่ ตั้งแต่จากปู่มาอยู่เผิงเฉิง เขาต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเองและน้องชายอยู่ตลอด เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน

ทุกปีในเทศกาลตรุษจีน เมื่อทุกครัวเรือนสว่างไสว เขามักอยู่เพียงลำพังในห้องพักกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพร้อมหยาดน้ำตา

เมื่อคิดถึงวันปีใหม่ที่ใกล้เข้ามา เขากัดฟันและเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของจำเป็นหลายอย่างรวมทั้งสิ้นห้าร้อยหยวน

เขากลับถึงบ้านราวสี่ทุ่มกว่า กินข้าวกับเฮยเฟิงเพียงเล็กน้อย แล้วก็เข้านอน เพราะเช้าตรู่เขายังต้องไปที่หมู่บ้านเทียนอี้ฮวาเยี่ยนอีก

วันถัดมา เขามาถึงหน้าหมู่บ้านตามเวลาปกติ เหล่าผู้คนก็ยังรอคอยอย่างคับคั่ง ผักขายหมดภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเช่นเคย

ระหว่างทางกลับ เขาหยุดหน้าร้านขายยาจีนพลางครุ่นคิดอยู่นาน จึงตัดสินใจจอดรถแล้วเดินเข้าไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาออกมาพร้อมถุงสมุนไพรสามถุงใหญ่ ตั้งแต่เล็กเขาเรียนแพทย์แผนจีนกับปู่ เมื่อพบมิติวิเศษ เขารู้ว่าดินในมิติช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้ เขาเคยคิดจะหาสมุนไพรมารักษาตามสูตรที่เคยเรียนจากปู่ แต่ตอนนั้นเขาไม่มีเงิน ความคิดนี้จึงต้องพับไว้ ตอนนี้เมื่อมีเงินแล้ว เขาตัดสินใจที่จะรักษาตัวเอง แม้จะไม่หายขาด แค่ดีขึ้นบ้างก็น่าพอใจแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาเริ่มติดป้ายอวยพรตรุษจีนบนประตูและทำความสะอาดห้อง ซักผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนที่ไม่ได้ซักมานาน

หลังจากนั้นก็เตรียมมื้อกลางวัน เขาจัดจานอาหารเต็มโต๊ะและเตรียมอาหารให้เฮยเฟิง เจ้าหมาตัวน้อยกินด้วยความหิวโหย ในขณะที่จ้าวซินอวี่กลับนั่งนิ่งจ้องอาหารตรงหน้า

ห้าปีที่ผ่านมา เขาผ่านทุกความยากลำบากและทนอยู่กับความเจ็บปวดทางใจ วันที่ต้องอยู่ลำพังในช่วงเทศกาลทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวที่สุดในชีวิต ปีนี้ที่ควรจะเป็นปีแห่งการเริ่มต้นชีวิตทำงานของเขากลับถูกทำลายด้วยอุบัติเหตุ เขาไม่มีบ้านให้กลับ

เขานั่งอย่างเศร้าสร้อยจนเฮยเฟิงที่เพิ่งกินเสร็จเดินมาเบียดขาของเขาอย่างออดอ้อน จ้าวซินอวี่ยิ้มบาง ๆ รับรู้ถึงความรักจากเจ้าหมาตัวน้อย เขาสูดหายใจลึกและหยิบตะเกียบขึ้น เพิ่งจะกินได้เพียงไม่กี่คำก็ต้องวางตะเกียลง

ตอนนั้น เขาเหลือบเห็นถังพลาสติกที่วางไว้ตรงมุมห้อง เขาสังเกตเห็นยอดเขียวเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมาในดิน

“สำเร็จแล้ว น้ำในมิติมีผลต่อดินธรรมดาด้วย!” เขารู้สึกตื่นเต้นจนไม่อาจบรรยาย ในถังที่เขาปลูกเมล็ดไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน มะเขือเทศและแตงกวาเติบโตสูงขึ้นจนเกือบหนึ่งนิ้ว แม้ความเร็วจะไม่เทียบเท่าในมิติ แต่ก็ยังเร็วกว่าอัตราการเติบโตทั่วไปอย่างมาก หากเป็นการปลูกแบบปกติ แม้แต่จะงอกในระยะเวลาเท่านี้ยังยาก

เขามองถังพลาสติกที่มีมะเขือเทศและแตงกวาเติบโต ก่อนจะมองออกไปยังลานที่เต็มไปด้วยขยะ ความตื่นเต้นพลุ่งพล่าน เขานึกขึ้นได้ว่าลานกว้างนี้ห่างจากเมืองเพียงคูน้ำกั้น หากสามารถทำให้พื้นที่นี้เต็มไปด้วยผัก เขาก็ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าเพื่อออกไปขายอีกต่อไป