ก้าวแรกของเส้นทางใหม่

ตู้ม่งหนานตัวแข็งทื่อไปในทันที ในชีวิตที่ผ่านมา นอกจากคนในครอบครัวที่สนิทกันแล้ว ไม่เคยมีใครได้สัมผัสเธอใกล้ชิดถึงเพียงนี้ แม้แต่การจับมือก็ยังไม่มี และตอนนี้ เธอกลับถูกชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานโอบไว้ แม้ว่าเขาจะทำเพราะกลัวว่าเธอจะล้มก็ตาม แต่ด้วยสัญชาตญาณ เธอจึงรู้สึกขัดเขินเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อจ้าวซินอวี่ช่วยพยุงเธอขึ้นแล้ว เขาก็หันไปมองหานลี่ด้วยสายตาไม่พอใจ “นายนี่นะ อายุขนาดนี้แล้ว ยังบุ่มบ่ามไม่เลิก นี่กลับมาเมื่อไหร่เนี่ย?”

“กลับมาเมื่อวานน่ะ นายไม่เบานะซินอวี่ มีแฟนแล้วหรอ? แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ!” หานลี่พูดแซว ซึ่งทำให้ตู้ม่งหนานที่อยู่ในอาการเขินอยู่แล้ว ถึงกับหน้าแดงลามไปถึงคอ ถ้ามีรูอยู่ตรงพื้น เธอคงอยากจะมุดลงไปซะเดี๋ยวนั้น

“อย่ามั่วน่า นี่ตู้ม่งหนานต่างหาก ผักในสวนที่ขายดีได้ทุกวันนี้ก็เพราะเธอช่วยไว้” จ้าวซินอวี่รีบอธิบาย

“ตู้ม่งหนาน นี่หานลี่ เพื่อนรักของฉันเอง”

ตู้ม่งหนานทักทายหานลี่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ หานลี่หัวเราะเบา ๆ “ขอโทษทีครับ พอดีผมเข้าใจผิดไปหน่อย”

ระหว่างที่คุยกัน หานลี่มองไปรอบ ๆ ลานบ้านแล้วดวงตาก็เป็นประกาย ผักต่าง ๆ เช่น มะเขือเทศ แตงกวา มะเขือม่วง และถั่วฝักยาวเพิ่งจะเริ่มสุกได้ไม่นาน แต่แปลงผักทั้งลานดูมีชีวิตชีวาและแตกต่างจากสวนผักทั่วไปที่เขาเคยเห็นมากนัก

ต้นมะเขือเทศแข็งแรงและอุดมสมบูรณ์ ลูกมะเขือเทศจำนวนมากแขวนอยู่เต็มต้น มีทั้งเขียวอ่อน ชมพู และแดงสด แต่ละต้นสูงถึงเมตรครึ่งหรือเมตรหกสิบเซน และมีลูกมะเขือเทศไม่ต่ำกว่าสี่สิบห้าสิบลูกจนแทบจะบดบังใบจนหมด มีเพียงแค่ยอดด้านบนที่มีใบเขียวเข้มให้เห็น

ส่วนเถาแตงกวาก็มีความสูงถึงสองเมตรเศษ บนเถาแตงกวาเต็มไปด้วยผลเขียวสดที่มีหนามเล็ก ๆ มันดูเหมือนแตงกวาที่หลุดออกมาจากภาพวาด มะเขือม่วงและพริกหยวกก็ดูอุดมสมบูรณ์ ผลมีขนาดใหญ่และสีสวย ส่วนถั่วฝักยาวก็แทบจะมองไม่เห็นใบ เพราะถูกถั่วฝักยาวที่ยาวประมาณฟุตเศษบดบังไปหมด

หานลี่กลืนน้ำลายหลายครั้ง ก่อนจะยื่นมือไปเด็ดแตงกวามากัดทันที รสชาติกรอบหวานชุ่มฉ่ำมาพร้อมกับกลิ่นหอมบาง ๆ ในปาก เขาถึงกับอึ้ง “ทั้งหมดนี่นายปลูกเองหมดเลยเหรอ?”

หานลี่เป็นคนบ้านนอกที่ทำงานอยู่ในเมืองมาหลายปี เคยเห็นสวนผักมามากแต่ยังไม่เคยเจอผักที่สดอร่อยเช่นนี้มาก่อน ส่วนรสชาติที่สัมผัสก็ทำให้เขานึกถึงผักที่เคยกินที่บ้านจ้าวซินอวี่ช่วงหลังปีใหม่

จ้าวซินอวี่ที่อาการบาดเจ็บดีขึ้นจนเกือบหายเป็นปกติแล้วรู้สึกอารมณ์ดี เขาไม่รู้สึกขาดความมั่นใจในตัวเองอีกต่อไป เมื่อเห็นหานลี่ตกตะลึงเช่นนี้ เขาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นและหัวเราะออกมา “หานลี่ นายจำได้ไหม ตอนนั้นหลังปีใหม่นายเคยบอกว่าถ้าฉันหาตลาดสำหรับขายผักได้ นายจะกลับมาช่วย ฉันถือว่านายพูดจริงนะ”

หานลี่กัดแตงกวาอีกคำ “ไม่ต้องพูดซ้ำหรอก! พ่อฉันบอกว่าตอนนี้ผักของนายเป็นที่ต้องการของโรงแรมหลายแห่งในเผิงเฉิง วัน ๆ นึงรายได้เยอะกว่าค่าแรงครึ่งเดือนของฉันซะอีก ฉันกลับมาแล้วก็จะอยู่ช่วยนายเต็มที่! พี่ชายฉันก็จะกลับมาในวันสองวันนี้ด้วย นายวางแผนไว้ว่าจะทำยังไงต่อ?”

ตู้ม่งหนานที่ฟังอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจในใจเบา ๆ เธอรู้ว่าผักที่จ้าวซินอวี่ปลูกนั้นอร่อยมาก ถ้าเขาส่งผักให้โรงแรมเผิงเฉิงต่อไป โรงแรมของเธอคงสามารถเอาชนะโรงแรมอื่น ๆ ได้อย่างแน่นอน ซึ่งนี่เองที่เป็นเหตุผลที่เธอต้องการซื้อผักจากสวนของเขาทั้งหมด

“จ้าวซินอวี่ ตอนนี้ผู้คนในเผิงเฉิงกำลังตามหาผักที่นายปลูกกันใหญ่ ทำไมไม่ลองเปิดร้านขายผักเล็ก ๆ แถวนี้ดูละ? แถวนี้ค่าที่ไม่แพงแถมอยู่ใกล้บ้านด้วย ฉันว่ายังไงร้านก็คงขายดีแน่นอน” ตู้ม่งหนานเอ่ยแนะนำเบา ๆ

จ้าวซินอวี่รู้สึกฉุกคิดขึ้นมา เขาหันไปหาหานลี่ “บ้านนายกับพี่ชายอยู่แถวนี้ใช่ไหม?”

หานลี่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าและชี้ไปทางทิศตะวันตกของลานบ้าน “แค่ข้ามคูไปสองคูก็ถึง แต่ยังเป็นบ้านเปล่า ไม่มีการตกแต่งอะไรเลย”

“พี่ชายของนายกำลังจะแต่งงานใช่ไหม บ้านเขาล่ะ?” จ้าวซินอวี่ถามต่อ

“บ้านของเราสองคนอยู่ในลานเดียวกัน เงินค่าสินสอดก็แทบจะเอาเงินเก็บของพ่อแม่ออกมาหมด ไม่มีเงินเหลือจะตกแต่งบ้านหรอก นายถามทำไม คิดจะใช้ลานบ้านนั้นเปิดร้านขายผักรึไง? ในหมู่บ้านเราแทบไม่เคยมีใครมาขายผักหรอกนะ” หานลี่ถามด้วยความสงสัย

จ้าวซินอวี่หัวเราะ “เอาล่ะ ไปคุยกันในบ้านดีกว่า”

ตู้ม่งหนานยิ้มบาง ๆ “พวกนายคุยกันเถอะ ฉันขอตัวกลับก่อน ถ้ามีปัญหาเรื่องเงินทุน โทรหาฉันได้เลย”

เมื่อส่งตู้ม่งหนานไปแล้ว หานลี่หันมาพูดกับจ้าวซินอวี่ “ซินอวี่ ตู้ม่งหนานคนนี้เป็นคนสวยมากเลยนะ ดูเหมือนจะเป็นคนดีด้วย นายควรรีบทำคะแนนซะ”

“พูดอะไรน่ะ! เธอน่ะขับรถสปอร์ต อยู่คอนโดหรู ส่วนฉันก็แค่คนปลูกผักธรรมดา ๆ คิดว่าเธอจะสนใจคนอย่างฉันรึไง” จ้าวซินอวี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อเข้าไปในบ้าน หานลี่ถึงกับอุทานด้วยความตกใจ “นายดูเหมือนจะรวยขึ้นมาแล้วนี่ มีเครื่องใช้ไฟฟ้าครบ แถมยังเปลี่ยนเตียงใหม่ด้วย!”

เพราะกลัวว่าหานลี่จะพูดมากไปกว่าอีก จ้าวซินอวี่จึงส่ายหน้าโดยไม่บอกความจริงว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นของที่ตู้ม่งหนานจัดหามาให้

“หานลี่ รีบไปหาคนมาช่วยจัดการที่บ้านของนายกับพี่ชาย ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันออกเอง ร้านผักของเราจะเปิดที่นั่นแหละ”

“เอาจริงดิ?” หานลี่ถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“อะไร? เสียดายบ้านใหม่หรือไง?” จ้าวซินอวี่ยิ้มขำ ๆ

“เฮ้อ ที่ดินแถวนี้ราคาก็ไม่ได้แพงอะไร ไม่ได้เสียดายหรอก แค่สงสัยว่าแถวนี้จะขายได้จริง ๆ หรอ?”

จ้าวซินอวี่หัวเราะเบา ๆ “หานลี่ ไม่ต้องกังวล ไปเตรียมตัวให้พร้อมเถอะ ฉันจะโอนเงินห้าหมื่นให้นายไปใช้ตกแต่งร้าน สร้างห้องอีกสองห้องด้านทิศใต้ด้วย ส่วนที่เหลือไว้รอแต่งเพิ่มทีหลังละกัน”

หานลี่เดินออกจากบ้านด้วยความงุนงง มองยอดเงินที่เพิ่มขึ้นในบัญชีถึงห้าหมื่นหยวนก็รู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น เขานึกถึงคำพูดของพ่อที่บอกว่าจ้าวซินอวี่ทำเงินได้มากจากการขายผักทุกวัน ตอนแรกเขาไม่ค่อยเชื่อ แต่พอเห็นยอดเงินในบัญชีก็รู้แล้วว่าพ่อพูดถูกจริง ๆ

ในตอนแรกจ้าวซินอวี่ตั้งใจว่าจะไม่ไปขายผักที่หมู่บ้านเทียนอี้ฮวาเยี่ยนอีก แต่พอหานลี่กลับมา เขาก็ตัดสินใจที่จะไปอีกสักสองสามครั้ง ทั้งเพื่อเก็บเงินเพิ่มและเพื่อประชาสัมพันธ์ร้านใหม่ของเขา

ขณะที่จ้าวซินอวี่จัดส่งผักในแต่ละวันนั้นเอง หานจวิน ลู่หมิง หวงจื้อจวิน หวังหยู่หลง และไช่จิ้นเฉวียน เพื่อน ๆ อีกห้าคนก็ทยอยกลับมาช่วยงาน พวกเขาก็เหมือนหานลี่ที่เต็มใจมาช่วยดูแลร้านทันที

หลังจากโปรโมทอยู่ไม่กี่วัน ชาวบ้านและผู้คนในหมู่บ้านเทียนอี้ฮวาเยี่ยน รวมถึงพ่อค้าและโรงแรมต่าง ๆ ที่เฝ้าติดตามข่าวต่างก็รู้แล้วว่าผักของจ้าวซินอวี่จะมีขายที่ร้านในหมู่บ้านซีฮั่นหลิ่ง ดังนั้นแต่ละวันจึงมีผู้คนเดินทางเข้ามายังหมู่บ้านกันมากมาย

สำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านซีฮั่นหลิ่งนั้น พวกเขาคิดว่าหานลี่กับพี่ชายกำลังปรับปรุงบ้านเพื่อใช้เป็นเรือนหอเท่านั้น จ้าวซินอวี่ถึงแม้จะเป็นคนปลูกผักในพื้นที่ถึง 10 หมู่ แต่ก็มีไม่กี่คนที่รู้ ส่วนประตูบ้านเขาก็ปิดตลอด จึงไม่มีใครรู้ว่าลานบ้านเก่าที่เคยเป็นโรงเก็บของเก่านั้นตอนนี้ปลูกผักจนเต็ม

ด้วยเหตุนี้ แม้ผู้คนที่มาหาข้อมูลในหมู่บ้านจะเดินสำรวจรอบหมู่บ้านหลายครั้งแต่ก็ยังหาสถานที่ซื้อผักไม่เจอ

วันนั้นหลังจากจ้าวซินอวี่ขายผักเสร็จ เขามองไปยังลูกค้าที่ยังต่อแถวอยู่แล้วยิ้ม “ทุกท่าน พรุ่งนี้ผมจะไม่มาที่นี่แล้วนะครับ ร้านของเราจะเปิดพรุ่งนี้ที่หมู่บ้านซีฮั่นหลิ่ง ผักทุกอย่างลดราคา 30% เป็นเวลา 3 วันครับ”

ลูกค้าประจำคนหนึ่งหัวเราะและถามว่า “เจ้าเสี่ยวจ้าว ลุงเพิ่งไปหมู่บ้านซีฮั่นหลิ่งเมื่อสองวันก่อน ยังไม่เห็นมีร้านที่ว่าเลย นี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

“ลุงหลี่ คงหลงไปที่อื่นแน่ ๆ เดี๋ยวผมบอกพิกัดให้ละกันครับ…” จ้าวซินอวี่บอกตำแหน่งให้ชัดเจนก่อนจะขอตัวกลับ

ข่าวนี้กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เหล่าเจ้าของร้านอาหารและโรงแรมต่าง ๆ ก็ตื่นเต้นและมีหลายคนมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านทันที ที่นั่นพวกเขาพบร้านที่ตกแต่งเสร็จแล้วพร้อมเปิดขาย ผักของจ้าวซินอวี่กำลังจะเปิดตัวพร้อมให้บริการ