สุราสมุนไพร

"ลุงหาน พวกเราเป็นแค่เพื่อนธรรมดากันเท่านั้นครับ"

หานเถียนเลี่ยงหัวเราะเสียงดัง "เพื่อนธรรมดาก็สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ไปทางนั้นได้นะ เดี๋ยวลุงไปดูที่แปลงผักก่อน"

ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หานลี่ก็โทรมา เนื้อหามีเพียงเรื่องเดียวคือ พวกเขาไม่ได้กินอาหารที่จ้าวซินอวี่ทำมาหลายวันแล้วจนเริ่มเบื่ออาหาร ความปรารถนาสูงสุดของพวกเขาตอนนี้คือได้กินอาหารฝีมือจ้าวซินอวี่ในคืนนี้

หลังวางสาย จ้าวซินอวี่ก็ส่ายหน้า ก่อนปรับอารมณ์และเดินไปเก็บผักบางส่วนจากแปลงผัก อย่างไรก็ตาม เขาก็คิดถึงผักป่าที่อยู่ในมิติขึ้นมา

มองท้องฟ้าที่ใกล้จะมืด เขาเดินไปล็อกประตูใหญ่แล้วปล่อยให้เฮยเฟิงเฝ้าลานกว้าง ส่วนตัวเขากลับเข้าห้องและเข้าไปในมิติ

ขณะที่กำลังเก็บผักป่าและเตรียมตัวออกจากมิติ เขาเหลือบไปเห็นต้นไม้ผุพังไม่ไกลนัก สีของลำต้นแห้ง ๆ ดูแปลกไปเล็กน้อย

เมื่อเข้าไปใกล้ จ้าวซินอวี่ถึงกับยืนนิ่งไปทันที เขาเห็นต้นไม้ผุพังที่นำเข้ามาในมิติเต็มไปด้วยเห็ดหูหนูสีม่วง

เขาขยี้ตาเพื่อความแน่ใจ และพบว่าเห็ดหูหนูเหล่านั้นเป็นสีม่วงจริงๆ ซึ่งทำให้เขาสงสัยอย่างมาก เพราะปกติเห็ดหูหนูที่ทุกคนรู้จักล้วนเป็นสีดำ แต่ตอนนี้เห็ดที่ขึ้นบนลำต้นกลับเป็นสีม่วงล้วน ทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อ

จ้าวซินอวี่เด็ดมาหนึ่งแผ่นเพื่อสำรวจ เขามั่นใจว่าไม่มีพิษและได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เห็ดหูหนูชนิดอื่นไม่มี ซึ่งทำให้เขารู้สึกยินดีอย่างมาก

เขานำผักป่าและเห็ดหูหนูออกจากมิติแล้ว จ้าวซินอวี่ก็นึกถึงสุราสมุนไพรที่ปู่ของเขาหมักไว้ เขาจึงนำสุราออกมาหนึ่งไห แต่พอนึกถึงว่าหานลี่และพวกอาจจะถามถึงมัน เขาจึงนำสุราอีก 15 ไหออกมาจากมิติและวางไว้ในห้องว่างห้องหนึ่ง

จ้าวซินอวี่ย่างปลาหนึ่งตัว เตรียมวัตถุดิบสำหรับผัดให้พร้อมและปรุงผักป่า จากนั้นจึงแจ้งให้หานลี่กับพวกทราบ ขณะนั่งรอ เขาก็นึกถึงเผิงหมิงหยวน เพื่อนในมหาวิทยาลัยที่คอยดูแลเขาอย่างดีตลอดมา

ตอนนั้นหลังจากเขาประสบอุบัติเหตุจนเป็นแบบนั้น เขาไม่อยากสร้างภาระให้เผิงหมิงหยวน จึงเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์โดยไม่แจ้งให้อีกฝ่ายทราบ

ตอนนี้เขาฟื้นตัวเต็มที่แล้ว และหลังจากผ่านเหตุการณ์การจากไปของปู่ เขาก็เข้าใจถึงสายสัมพันธ์ของครอบครัว เมื่อคิดถึงหานลี่กับพวก เขาก็นึกถึงเผิงหมิงหยวนขึ้นมา

จ้าวซินอวี่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเผิงหมิงหยวน แต่เมื่อได้ยินเสียงระบบอัตโนมัติ เขาก็แสดงสีหน้าหม่นหมอง หมายเลขของเผิงหมิงหยวนกลายเป็นเบอร์ว่าง และอีกฝ่ายก็เปลี่ยนหมายเลขไปแล้ว

เมื่อคิดว่าตอนนี้ตัวเขายังอยู่ในเผิงเฉิง และในวันที่แยกจากกัน เขาไม่ได้ถามเผิงหมิงหยวนว่าท้ายที่สุดอีกฝ่ายจะเลือกทำงานในโรงพยาบาลไหน จ้าวซินอวี่ก็เงยหน้าถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้พบเผิงหมิงหยวนอีกหรือเปล่า

ขณะที่เขากำลังเสียใจที่ไม่ได้ถามเพื่อนสนิทว่าเลือกโรงพยาบาลไหน เฮยเฟิงที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นและคำรามต่ำๆ ใส่เขา

จ้าวซินอวี่รีบลุกขึ้นและเริ่มลงมือผัดอาหารทันที...

เมื่อหานลี่และพวกเดินเข้ามา พวกเขาสังเกตเห็นตัวอักษรแสดงการไว้อาลัยบนต้นแขนซ้ายของจ้าวซินอวี่ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเคยได้ยินเรื่องนี้จากหานเถียนเลี่ยงแล้ว จึงเพียงปลอบโยนเขาเล็กน้อยโดยไม่ได้ถามอะไรมากนัก

หลังจากผัดอาหารเสร็จหนึ่งจาน ขณะเขายกอาหารเดินหันหลังกลับ เขาก็เห็นว่าบนโต๊ะอาหารว่างเปล่า ทั้งปลาต้ม ผักดอกแดนดิไลออน และผักขมที่ปรุงไว้ก็หายไปหมดแล้ว

"ซินอวี่ ทุกวันนี้พวกเราไปกินข้าวใต้ซุ้มองุ่นกัน ที่นั่นเย็นสบายดี แถมไม่มีแมลงด้วย" ลู่หมิงพูดพร้อมรับจานอาหารจากมือจ้าวซินอวี่

จ้าวซินอวี่ยกจานอาหารจานสุดท้ายไปยังซุ้มองุ่น แม้ว่าฟ้าจะมืดแล้ว แต่ใต้ซุ้มองุ่นกลับสว่างไสวจากหลอดไฟขาวราวกับอยู่ในบ้าน

"ซินอวี่ นายไปหาผักป่าพวกนี้มาจากไหน รสชาติสุดยอดเลย"

เมื่อจ้าวซินอวี่วางจานผัดเนื้อกับเห็ดหูหนู เขาก็เห็นว่าผักป่าสองจานเหลือเพียงจานเปล่า

"ทั้งหมดนี้ฉันเอามาจากบ้านเกิด ที่บ้านยังมีอีก พวกนายไปตักกันเอาเองนะ ฉันยังเอาสุราสมุนไพรที่ปู่หมักไว้ติดมาด้วย เดี๋ยวไปเอามาให้ลองกันสักไห"

ตอนที่เขาอุ้มไหสุราสมุนไพรเข้ามา เขาส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ เพราะเห็นว่าอาหารที่เขาทำเพิ่มมาถูกพวกนี้ยกไปจนหมดแล้ว

"นี่มันเห็ดหูหนูอะไร ทำไมเป็นสีม่วง ไม่มีพิษใช่ไหม?" หานลี่ชี้ไปที่จานผัดเนื้อกับเห็ดหูหนู พลางถามด้วยรอยยิ้ม

"ถ้ากลัวมีพิษก็อย่ากิน เห็ดนี่เป็นเห็ดป่าที่มีเฉพาะบนภูเขาบ้านฉัน ที่นี่ไม่มีแน่ แม้แต่บ้านฉันถึงมีเงินก็ไม่ได้กินง่ายๆ หรอก" ขณะที่พูด จ้าวซินอวี่ก็แกะตราดินเหนียวหนาที่ปิดไหสุราออก

ด้านในตราดินเหนียวมีแผ่นผ้าเคลือบน้ำมันสีเหลืองอ่อนกันน้ำ เขาดึงมันออกและเปิดฝาไม้เนื้ออ่อน กลิ่นสุราที่ผสมกลิ่นสมุนไพรหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว และที่ปากไหยังปรากฏหมอกสุราจางๆ

หมอกสุราคืออะไร คนทั่วไปอาจไม่รู้ แต่สำหรับจ้าวซินอวี่ที่ช่วยปู่หมักสุราอยู่บ่อยครั้ง เขารู้ดีว่าหมอกสุราจะเกิดขึ้นได้ในสุราสมุนไพรที่หมักจากธัญพืชบริสุทธิ์เท่านั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าสุราทุกชนิดที่ทำจากธัญพืชบริสุทธิ์จะเกิดหมอกสุราได้ สุราที่เกิดหมอกสุราได้นั้นต้องเป็นสุราที่มีคุณภาพชั้นเลิศเท่านั้น

"กลิ่นสุรานี่หอมจริงๆ" หานจวินกับพวกกล่าวออกมาพร้อมกันแทบจะเป็นเสียงเดียว

จ้าวซินอวี่ยิ้มเล็กน้อย "สุรานี้เป็นของดี ข้างในมีสมุนไพรจีนป่าถึง 36 ชนิด ดื่มในปริมาณที่เหมาะสมบ่อยๆ จะช่วยบำรุงร่างกายและทำให้เส้นเลือดไหลเวียนดีขึ้น ดื่มน้อยๆ แล้วคืนนี้จะนอนหลับสบายแน่นอน"

"หมอกบางๆ บนปากไหสุราคืออะไร?" หานลี่ถามพลางชี้ไปยังหมอกสุราที่ลอยอยู่บนปากไหไม่กระจายหายไป

หานเถียนเลี่ยงสูดลมหายใจลึก "นั่นคือหมอกสุรา สุราขาวทั่วไปไม่สามารถทำให้เกิดหมอกสุราได้ สุรานี่ถ้านำออกไปขาย หนึ่งชั่ง (ครึ่งกิโลกรัม) น่าจะแลกกับสุราห้าธัญพืชได้หนึ่งขวดเลยทีเดียว"

"ห๊ะ!" คำพูดนี้ทำให้หานจวินกับพวกตกตะลึงทันที สุราห้าธัญพืชหนึ่งขวดมีราคาหลายร้อยถึงหลักพัน ตอนนี้สุราสมุนไพรหนึ่งชั่งสามารถแลกกับสุราห้าธัญพืชหนึ่งขวดได้จริงหรือ พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อ

จ้าวซินอวี่รินสุราให้หานเถียนเลี่ยงกับพวกทีละคนจนเต็มแก้ว สายตาของเขามาหยุดที่แก้วตรงหน้าของแม่ของลู่หมิง "ป้าลู่ ป้าไม่ดื่มสุรา งั้นผมจะรินให้นิดหน่อยพอนะ"

"นิดหน่อยก็พอ"

จ้าวซินอวี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนรินสุราเพียงครึ่งแก้วให้คนที่ปกติไม่ดื่มสุรา

ป้าลู่มองหยดสุราที่เกาะอยู่ข้างแก้ว ดวงตาเป็นประกาย ก่อนหันไปมองสามีลู่จิ่วเฉิงที่พยักหน้าให้ "ดื่มเถอะ พี่หานยังบอกเลยว่าเป็นสุราดี"

ป้าลู่แกว่งแก้วเล็กน้อย กลิ่นสุราหอมกรุ่นฟุ้งไปทั่ว แม้จะเป็นเพียงกลิ่นสุรา แต่ป้าลู่ก็รู้สึกว่าความอ่อนล้าในร่างกายหายไปมากทันที และสุรานี้ดูเหมือนจะเข้มข้นกว่าสุราที่สามีของเธอเคยดื่ม

เธอลิ้มรสเพียงเล็กน้อย สุราสมุนไพรนี้มีรสเผ็ดเล็กน้อย แต่แฝงด้วยความหวานนุ่ม เมื่อกลืนลงไปก็รู้สึกถึงกระแสอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ทำให้ทั้งตัวอบอุ่นและรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

"นี่พ่อ สุรานี่ดื่มแล้วร่างกายอบอุ่น ช่วยคลายความเหนื่อยล้า อร่อยจริงๆ" ป้าลู่ซึ่งเพิ่งดื่มสุราเป็นครั้งแรกกล่าวด้วยความประทับใจ

เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินป้าลู่พูดเช่นนั้น ต่างก็ยกแก้วขึ้น แม้แต่คนที่ไม่เคยดื่มสุราเลยก็ลองจิบไปคนละนิด เมื่อดื่มแล้วทุกคนต่างตาเป็นประกาย สุรานี้มีความนุ่มลึกและกลมกล่อม และช่วยลดความเหนื่อยล้าในร่างกายได้อย่างที่ป้าลู่บอกจริงๆ

"กินอาหารกันสิ ทำไมไม่มีใครแตะเห็ดหูหนูเลย" จ้าวซินอวี่พูดพลางคีบเห็ดหูหนูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง พอได้ลิ้มรส ดวงตาเขาก็เปล่งประกาย เห็ดหูหนูนี้ไม่เพียงกรอบและอ่อนนุ่ม แต่ยังมีกลิ่นหอมที่ไม่เหมือนเห็ดหูหนูทั่วไป ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจมาก หรือว่าเขาจะได้สายพันธุ์ใหม่ของเห็ดหูหนูมา?

"ฉันลองบ้างดีกว่า" หานเถียนเลี่ยงพูดพร้อมจิบสุราหนึ่งคำด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ลิ้มรส เขาก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นเดียวกับจ้าวซินอวี่ ก่อนจะคีบอีกชิ้นโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่าเขาพบว่าเห็ดหูหนูสีม่วงนี้มีรสชาติยอดเยี่ยม

"เห็ดหูหนูป่านี่อร่อยจริงๆ ถ้าสามารถเพาะพันธุ์ได้เอง รับรองว่าขายได้ราคาดีแน่"

เมื่อได้ยินหานเถียนเลี่ยงพูดเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็ยื่นตะเกียบไปคีบเห็ดหูหนูมาลอง พอได้ลิ้มรส ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย "ซินอวี่ เห็ดหูหนูนี่รสชาติพิเศษจริงๆ เอามาอีกหน่อยนะ"

บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้กินอาหารฝีมือจ้าวซินอวี่มานาน หรืออาจจะเพราะสุราสมุนไพรมีรสชาติที่ยอดเยี่ยม ทำให้อาหารมื้อนี้กินกันยาวนานจนถึงเกือบห้าทุ่ม ไหสุราสมุนไพรขนาดสิบชั่งถูกดื่มไปครึ่งไห และเพราะหานเถียนเลี่ยงบอกว่ามีธุระในวันพรุ่งนี้ ทุกคนจึงยอมเลิก

ป้าลู่และอีกสองสามคนที่ดื่มสุราเป็นครั้งแรก ต่างก็ดื่มกันคนละหนึ่งแก้วเต็มๆ กระทั่งกลับถึงบ้าน พวกเธอยังรู้สึกประหลาดใจว่าทำไมถึงดื่มได้มากขนาดนี้ และยังไม่รู้สึกไม่สบายตัวเลยสักนิด