ซวนหลิ่วหลิ่วที่ใหญ่เท่าถั่วปากอ้า

หลังจากส่งหานเถียนเลี่ยงกับคนอื่นๆ กลับไปแล้ว จ้าวซินอวี่มองน้ำในมิติที่เหลืออยู่ และพบว่าถังใบใหญ่ที่ใช้บรรจุน้ำมิติตอนนี้ว่างเปล่า เขาจึงหันไปมองช่องเปิดบนกำแพงด้านตะวันออก

ตอนที่เริ่มก่อสร้าง เขาวางแผนล่วงหน้าเพื่อความสะดวกในการเข้าออกแม่น้ำลั่ว ทีมงานจึงสร้างทางขึ้นลงพิเศษเอาไว้ ตอนนี้มีช่องเปิดบนกำแพงด้านตะวันออก จ้าวซินอวี่จึงเดินตามขั้นบันไดลงไปยังริมน้ำ ก่อนจะนั่งยองๆ และเริ่มรินน้ำจากมิติลงไปในแม่น้ำ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกเหนื่อยจึงหยุด

“เฮยเฟิง ไปกันเถอะ จะพาไปเจอเพื่อนใหม่” หลังจากกลับเข้าห้องและล้างหน้าล้างตา จ้าวซินอวี่ก็พาเฮยเฟิงเข้าไปในมิติ

อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในมิติ เมื่อเฮยเฟิงก้าวเข้ามา มันก็แหงนหน้าและส่งเสียงหอนยาว ไม่นานนักเสียงนกร้องก็ดังมาจากสวนองุ่นที่อยู่ห่างออกไป ทำให้เฮยเฟิงหันไปมองอย่างระแวดระวัง

จ้าวซินอวี่พาเฮยเฟิงไปยังสวนองุ่น เขาสังเกตเห็นว่าภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน จินเหินกับจินอวี่ดูเหมือนจะเติบโตขึ้นอีก ทั้งสองตัวใหญ่โตมาก พอเห็นจ้าวซินอวี่พวกมันก็อยากจะเข้ามาหา แต่เมื่อมองเห็นเฮยเฟิงที่ยืนอยู่ข้างเขา แววตาของพวกมันก็มีประกายระแวดระวัง

จ้าวซินอวี่เข้าใจดีถึงความโหดร้ายในโลกของสัตว์ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วตบหลังเฮยเฟิงพลางชี้ไปที่จินเหินกับจินอวี่ “พวกเขาคือเพื่อนใหม่ของนาย ห้ามไปรังแกพวกเขาเชียวนะ” เขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าในแววตาของเฮยเฟิงปรากฏความหวาดกลัวออกมาเล็กน้อย

“ไปสิ เข้าไปทำความรู้จักกันหน่อย”

เมื่อพาเข้าไปใกล้ จ้าวซินอวี่ก็พบว่าเฮยเฟิงที่ปกติจะกระปรี้กระเปร่า กลับดูหมดแรง หัวใหญ่ๆ ของมันก้มต่ำเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง

“จินเหิน จินอวี่ นี่คือเฮยเฟิง เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ต่อไปเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน”

จินเหินและจินอวี่เอียงคอมองเฮยเฟิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงร้องเบาๆ ไปทางมัน จากนั้นพวกมันก็เดินเข้าไปหาและใช้ปีกใหญ่ตบเบาๆ ที่ตัวเฮยเฟิง เฮยเฟิงพลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันที และส่งเสียงขู่ต่ำตอบกลับไปยังจินเหินและจินอวี่

“พวกนายไปเล่นกันเองเถอะ ฉันจะไปปลูกต้นไม้” เขานึกถึงต้นกล้าที่เกือบแห้งตายที่ได้มาจากบริษัทขายเมล็ดพันธุ์ตอนขากลับ

ถ้าเป็นข้างนอก จ้าวซินอวี่อาจจะต้องหาอุปกรณ์ต่างๆ แต่มิติแห่งนี้ไม่จำเป็น เขาเพียงแค่เสียบต้นกล้าลงในดินสีเขียวเท่านั้น

เมื่อปลูกต้นกล้าเสร็จ เขาก็มองไปยังบริเวณที่เต็มไปด้วยผลซวนหลิ่วหลิ่วที่สุกงอม เขากลืนน้ำลายลงคอหลายครั้ง ก่อนจะเดินไปยังบริเวณนั้น เขาจำไม่ได้แล้วว่ากี่ปีมาแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสผลไม้ชนิดนี้ จึงอยากจะไปชิมเพื่อระลึกถึงความรู้สึกในวัยเด็ก

เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ ไก่ป่าคู่หนึ่งก็บินพรวดพราดขึ้นมา และลูกไก่ป่ากว่าสิบตัวก็วิ่งออกมาจากใต้ต้นผลไม้ที่อยู่ค่อนข้างใกล้กัน ไก่ป่าสองตัวร้องขึ้นสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าเป็นจ้าวซินอวี่จึงบินวนกลับลงมา และเดินมาหาเขา มันส่งเสียงร้องเบาๆ ส่วนลูกไก่ป่าทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ใกล้พ่อแม่ มองผู้มาเยือนคนนี้ด้วยหัวเอียงไปมา

จ้าวซินอวี่รู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นครอบครัวไก่ตรงหน้า วันนั้นเขารีบจากไปจนไม่ได้สนใจ แต่ไม่คาดคิดว่าการที่ลงมือจับพวกมันทั้งหมดกลับจะมอบความประหลาดใจครั้งใหญ่เช่นนี้

จากการที่เขาเริ่มเข้าใจการทำงานของมิตินี้ จึงรู้ว่าอีกไม่นานไก่ป่าเหล่านี้จะเพิ่มจำนวนขึ้นจนเป็นฝูงใหญ่ เมื่อนั้นเขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องปัญหาการขาดแคลนเนื้อสัตว์อีก

เขาโบกมือให้ไก่ป่าพ่อแม่ลูกครอบครัวนั้นออกไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองเห็นผลไม้ชนิดนี้ในระยะใกล้หลังจากที่มิติเกิดการเปลี่ยนแปลง

ต้นผลไม้ทั้งแปลงแต่ละต้นสูงราวๆ 1.2 ถึง 1.3 เมตร ผลของมันมีขนาดเท่าถั่วปากอ้า บางลูกมีสีแดงเข้มเหมือนเลือด บางลูกมีสีเหลืองทอง ผลที่อัดแน่นกันจนล้นแทบจะบดบังใบไม้กิ่งก้านเล็กๆ ของมันโค้งงอลงมาเป็นรูปทรงคล้ายคันธนู

เมื่อมองดูผลไม้เปล่งปลั่งเหล่านี้ จ้าวซินอวี่กลืนน้ำลายลงคอหลายครั้ง รู้สึกเหมือนในปากกำลังได้ลิ้มรสหวานอมเปรี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน

เขาเอื้อมมือเด็ดผลไม้สองสามลูกใส่ปาก รสสัมผัสเหมือนกับองุ่นในมิติที่ละลายในปากได้ทันที มันแตกต่างจากรสชาติในความทรงจำของเขา เพราะผลไม้ชนิดนี้มีรสหวานเจือเปรี้ยวเล็กน้อย น้ำผลไม้ข้นเหมือนน้ำผึ้ง เมื่อกลืนลงไปยังให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น

บางทีอาจเพราะรสชาติที่อร่อยเกินไป จ้าวซินอวี่จึงเริ่มกินอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนกับตอนเด็กๆ ไม่นานใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยน้ำผลไม้ที่เหนียวหนืด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากินไปมากแค่ไหน จนสุดท้ายเขารู้สึกว่าแค่ฟันกระทบผลไม้นิดหน่อยก็รู้สึกเสียวฟันขึ้นมาแล้ว ตอนนั้นเองที่เขาหยุดกิน

เมื่อเขามองดูมือทั้งสองข้างที่เปรอะเปื้อนน้ำผลไม้ จึงลองถูๆ ล้างออก แต่กลับพบว่าน้ำผลไม้เหนียวเหมือนกาว ทำให้มือถูไม่ไป

เขาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเดินไปที่ทะเลสาบเพื่อทำความสะอาดมือและใบหน้าให้สะอาด พอพาเฮยเฟิงออกจากมิติแล้ว เขาก็สังเกตเห็นว่าบริเวณหน้าอกของเขาเต็มไปด้วยน้ำผลไม้เปรอะเปื้อนจนมองดูไม่ได้ มันทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้ คิดว่าหากหานลี่กับพวกได้มาเห็นเขาที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ยังทำตัวเลอะเทอะแบบนี้ พวกนั้นคงได้หัวเราะลั่นแน่

หลังจากซักเสื้อผ้าเสร็จ เขามองดูเวลา ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาตีสามแล้ว เขานึกขึ้นได้ว่าช่วงที่ผ่านมาเขาไม่อยู่ ผักอย่างมะเขือเทศ แตงกวา มะเขือม่วง พริกหยวก และถั่วฝักยาวในสวนคงเสียหายไปไม่น้อย เขาจึงตัดสินใจเข้าไปในมิติอีกครั้ง และเริ่มนำผักที่เก็บเกี่ยวได้ในมิติออกมา

เกือบจะหกโมงเช้า เมื่อเขารู้สึกว่าหานลี่และพวกกำลังจะมารับผัก เขาจึงออกจากมิติแล้วเปิดประตูใหญ่ จากนั้นกลับเข้าบ้านไปทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาต้องระวังสัตว์ป่าในภูเขา กลับมาบ้านก็ต้องเติมน้ำมิติและเก็บผัก ทำให้เขาใช้พลังงานไปมาก เขาจึงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

ถ้าเป็นคนอื่นในหมู่บ้านคงไม่กล้าเปิดประตูรั้วไว้แบบนี้ แต่จ้าวซินอวี่ไม่กังวลเลย เพราะเฮยเฟิงตอนนี้เติบโตจนกลายเป็นหมาตัวใหญ่ แค่ขนาดตัวก็น่ากลัวพอที่จะทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว อีกทั้งมันไม่เคยกินอาหารจากคนแปลกหน้า ถ้าจ้าวซินอวี่อยู่บ้าน มันแทบจะไม่สนใจแม้แต่หานลี่กับพวก และยังไม่ออกไปข้างนอกด้วย หากมีเสียงอะไรแปลกๆ มันจะรู้ตัวทันที ไหนจะมีระบบกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้ในบ้านอีก

ไม่นานหลังจากที่จ้าวซินอวี่หลับ หานลี่และพวกก็มาถึงพร้อมกัน เมื่อพวกเขาเห็นผักที่กองอยู่เต็มลานบ้าน สายตาทุกคู่ต่างมองไปที่ห้องของจ้าวซินอวี่โดยไม่ตั้งใจ

เมื่อคืนพวกเขากลับออกไปดึกมากแล้ว ผักมากมายขนาดนี้ไม่มีทางเก็บเสร็จในเวลาแค่หนึ่งหรือสองชั่วโมงแน่ๆ ชัดเจนว่าจ้าวซินอวี่ไม่ได้หลับทั้งคืน

ต้องรู้ว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นคนงานที่จ้าวซินอวี่จ้างมา เรื่องแบบนี้ตามปกติเขาไม่จำเป็นต้องลงมือเอง แต่ตอนนี้...

ด้วยความรู้สึกขอบคุณในใจ พวกเขาไม่ได้ไปที่ห้องของจ้าวซินอวี่เหมือนที่เคยทำ แต่เริ่มเก็บผักขึ้นรถอย่างเงียบๆ และระมัดระวัง

ขณะที่จ้าวซินอวี่กำลังหลับฝันอย่างมึนงง เขาก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนเขย่าเขา จากนั้นก็ได้ยินเสียงพูดว่า “เจ้าหมูขี้เซา ตื่นได้แล้ว นี่ก็สิบโมงกว่าแล้วนะ!”

จ้าวซินอวี่ขยี้ตาแล้วลุกขึ้น จากนั้นก็เห็นผู้หญิงที่งดงามอ่อนหวานถึงห้าคนยืนอยู่ในห้อง ทุกคนต่างจ้องมองเขา

“ผิวขาวเนียนจังนะ นี่ผิวดีกว่าของฉันอีก”

ใบหน้าของจ้าวซินอวี่ขึ้นสีแดง รีบคว้าเสื้อยืดมาสวม “พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง” คนที่ยืนอยู่ในห้องของเขาคือ ตู้ม่งหนาน หยู่โม่ และคนอื่นๆ อีกสามคน

“จ้าวซินอวี่ นายรู้ไหมว่าช่วงหลายวันที่นายไม่อยู่ ม่งม่งคิดถึงนายแทบบ้า ถึงขนาดเพ้อเรียกชื่อนายในความฝันเลยนะ”

ใบหน้าของตู้ม่งหนานแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอยื่นมือไปจับตัวหยู่โม่ที่พูดแซว หยู่โม่หัวเราะคิกแล้ววิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ตู้ม่งหนานจึงวิ่งตามออกไปทันที

“จ้าวซินอวี่ ยาของหยู่โม่หมดแล้ว แล้วนายยังไม่ทำยาที่สัญญาไว้ให้เราเลย พวกเรามาดูว่านายกลับมารึยัง” หลิวรั่วซีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

จ้าวซินอวี่พยักหน้าแล้วมองผู้หญิงสามคนที่งดงามอ่อนหวานในห้อง “พวกเธอออกไปก่อน ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”

คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของทั้งสามคนแดงระเรื่อ พวกเธอเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในบ้านของผู้ชายที่ยังไม่ลุกจากที่นอน และชายคนนี้อายุเท่ากับพวกเธอ

จ้าวซินอวี่ลุกขึ้นและล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกจากลานบ้าน เขาเห็นตู้ม่งหนานและคนอื่นๆ ไปที่ซุ้มองุ่นกันแล้ว เขาจึงตามไป เพราะยังไงเขาก็เป็นเจ้าบ้าน

“จ้าวซินอวี่ นี่มันอะไร” พอถึงซุ้มองุ่น ตู้ม่งหนานก็ชี้ไปที่หมู่ผักที่เหลือจากเมื่อวาน ทั้งเห็ดหูหนูป่าและผักป่า เธอถามขึ้นทันทีโดยไม่รอให้เขาพูด ส่วนหยู่โม่กำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นเพื่อพิจารณาไหสุราสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมลอยฟุ้งอยู่

จ้าวซินอวี่ชะงักเล็กน้อย “นี่พวกเธอไม่รู้จักของพวกนี้จริงๆ หรอ”

ตู้ม่งหนานทำหน้ามุ่ย “ฉันไม่เคยกินของพวกนี้เลย”

“นี่ของที่ฉันเอากลับมาเมื่อวาน ยังมีเหลืออีก เดี๋ยวตอนเที่ยงจะทำให้พวกเธอกิน”

“ม่งม่ง ลองดมดูสิ กลิ่นเหล้าหอมน่าดื่มมาก แถมยังมีกลิ่นสมุนไพรจีนเจืออยู่นิดๆ ด้วย”

ตู้ม่งหนานหันไปนั่งยองๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น “นี่ก็ของที่นายเอากลับมาด้วยเหรอ”

“นี่คือเหล้ายาที่คุณปู่ของฉันหมักไว้ ฉัน...”