อวยพรปีใหม่

“ซินอวี่ ปีนี้เธอช่วยเหลือหมู่บ้านไปไม่น้อย หลายคนในหมู่บ้านรู้สึกขอบคุณเธอ ดังนั้นในวันปีใหม่ เด็กๆ ในหมู่บ้านจะมาอวยพรให้ เธอก็เตรียมซองแดงไว้หน่อย ไม่ต้องใส่เงินเยอะ แค่สักสามหยวนหรือห้าหยวนก็พอ อีกอย่าง ทุกปีหมู่บ้านจะมีการอวยพรปีใหม่แบบนี้อยู่แล้ว เวลาคนมาที่บ้าน เธอก็เตรียมเมล็ดแตงโมหรืออะไรไว้สักหน่อย เป็นธรรมเนียม” หานเถียนเลี่ยงบอกข่าวนี้กับจ้าวซินอวี่ก่อนถึงวันปีใหม่ไม่กี่วัน

“ได้ ผมไม่ค่อยเข้าใจธรรมเนียมของที่นี่ หากต้องเตรียมอะไรอีก ลุงก็บอกมาได้เลย ถึงเวลาก็จะให้หานลี่กับคนอื่นช่วยเตรียมให้”

“อย่างอื่นไม่มีอะไรมาก เธอก็รู้ว่าสภาพหมู่บ้านเรามันไม่มีที่ราบเรียบมากนัก บ้านของเธอจัดพื้นที่ไว้เรียบที่สุด พวกเขาเลยอยากมาดูพลุในวันปีใหม่ที่นี่ ส่วนเทศกาลโคมไฟก็อยากจัดกิจกรรมในลานบ้านเธอด้วย”

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้ลุงไม่ต้องมาปรึกษาผมหรอก หลังจากนี้ลุงตัดสินใจแทนผมได้เลย”

หลังจากหานเถียนเลี่ยงออกไป จ้าวซินอวี่ก็เรียกหานลี่และคนอื่นๆ มาพบ เขารู้ว่าชาวบ้านส่วนใหญ่ชอบสูบบุหรี่หรือดื่มเหล้าเล็กน้อยเพื่อความบันเทิง และในเมื่อพวกเขาจะมาดูพลุหลังมื้อเย็นในวันปีใหม่ และมีกิจกรรมเทศกาลโคมไฟที่นี่ด้วย

เขาจึงให้หานลี่และคนอื่นๆ เตรียมบุหรี่หนึ่งร้อยมวน เมล็ดแตงโม ขนมหวานหลายร้อยชั่ง ผลไม้จำนวนมาก แต่ละชนิดเกินหนึ่งพันชั่ง

ในคืนวันที่ 20 เดือนสุดท้ายก่อนปีใหม่ เจียงเฟย, ฉวี่เชี่ยนฟาน และคนอื่นๆ มาถึงบ้าน เจียงเฟยยื่นสมุดบัญชีหลายเล่มให้จ้าวซินอวี่ตรวจสอบ

จ้าวซินอวี่คว้าสมุดบัญชีแล้วโยนไปข้างๆ “พี่เจียง ฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ และก็ไม่อยากดูด้วย ฉันเชื่อพวกพี่ เรื่องนี้หลังจากนี้อย่าพูดถึงอีกเลย”

คำพูดนี้ทำให้เจียงเฟยและฉวี่เชี่ยนฟานชะงักเล็กน้อย ส่วนเจียงเผิงซินหัวเราะ “พ่อ ผมบอกพ่อแล้วว่าอาจารย์ต้องไม่พอใจแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ”

จ้าวซินอวี่นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ “อ้อ พี่เจียง ร้านเกษตรสุขสันต์กับร้านผักปิดไปเมื่อไหร่”

เจียงเฟยชะงักเล็กน้อย “ก็วันนี้เอง มีอะไรหรือเปล่า”

“พวกเราไม่มีผักเหลือเลย แล้วเราขายอะไรให้ลูกค้า หรือไปซื้อจากที่อื่น...”

เจียงเฟยพูดไม่ออก “นายกลับมาได้ตั้งนานแล้ว ยังไม่รู้หรอว่ามีคลังเก็บของอยู่ใต้ดิน ในนั้นเก็บผักไว้ไม่น้อย เพียงพอสำหรับให้ร้านเกษตรสุขสันต์ ร้านผักและโรงแรมเผิงเฉิงใช้ในแต่ละวัน”

“ใต้บ้านของนายก็มีห้องใต้ดินเหมือนกัน ทั้งหมดถูกขุดโล่งหมดแล้ว ข้างล่างมีห้องมากกว่า 20 ห้อง นายอย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน”

เมื่อเห็นท่าทางของจ้าวซินอวี่ เจียงเฟย, ฉวี่เชี่ยนฟานและเจียงเผิงซินต่างหัวเราะลั่น พวกเขาได้ทำความเข้าใจอีกครั้งว่าเจ้านายคนนี้ไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียดของเรื่องอะไรมากมาย

“เผิงซิน ของที่ฉันมอบให้นายก่อนออกเดินทาง นายท่องจำได้หมดหรือยัง”

“อาจารย์ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ผมท่องจนคล่องแล้ว แม้แต่ตำราสมุนไพรและคัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง ผมก็จำได้หมดแล้ว”

จ้าวซินอวี่พยักหน้าอย่างพอใจ “หลังจากปีใหม่ นายมาอยู่ที่นี่กับฉันได้เลย”

เจียงเผิงซินพูดอย่างตื่นเต้นพลางมองไปที่พ่อแม่ “พ่อ แม่ ได้ยินไหม ผมบอกแล้วว่าอาจารย์จะต้องจัดห้องให้ผมแน่นอน”

“มาอยู่กับอาจารย์ลูกก็ได้ แต่อย่าปล่อยให้ผลการเรียนตก ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามอาจารย์ เขาก็เป็นคนเรียนเก่งเหมือนกัน”

เมื่อพูดถึงเรื่องเรียน เจียงเผิงซินนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “อาจารย์ ปีนี้ตอนที่ผมไปโรงเรียน คุณครูและเพื่อนๆ ต่างก็ประหลาดใจกันมาก ผมก็บอกพวกเขาว่าอาจารย์เป็นคนรักษาผม แล้วก็มีผู้ปกครองและครูหลายคนถามหาหมายเลขโทรศัพท์ของอาจารย์”

จ้าวซินอวี่รีบโบกมือ “เผิงซิน นายอย่าบอกพวกเขาเด็ดขาด ฉันยังไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพการแพทย์เลย ถ้าถูกแจ้งความขึ้นมา ฉันอาจจะไม่มีสิทธิ์สอบใบอนุญาตได้อีกในอนาคต”

คำพูดนี้ทำให้เจียงเฟยและฉวี่เชี่ยนฟานถึงกับชะงัก พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจ้าวซินอวี่ที่จบการแพทย์แผนจีนจากมหาวิทยาลัยจะไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ

“ซินอวี่ ทุกๆ ปีในเดือนมีนาคมจะมีการสอบใบประกอบวิชาชีพแพทย์แผนจีน ช่วงนี้กำลังเปิดรับสมัครออนไลน์ นายอยากลองสมัครสอบดูไหม”

“อืม หลังปีใหม่ฉันจะไปสมัครสอบ อ้อ พี่เจียง ปีใหม่นี้พวกพี่มีแผนจะทำอะไรไหม มาฉลองที่นี่ด้วยกันเถอะ คนเยอะจะยิ่งสนุก”

“แบบนี้จะดีหรอ พ่อแม่ของฉันและพ่อแม่ของเชี่ยนฟานก็จะมาด้วย”

“ก็แค่เพิ่มอีกไม่กี่คนเอง มากันให้หมดเถอะ จะได้สนุกกันทุกคน”

เช้าวันที่ 31 ธันวาคม จ้าวซินอวี่ถูกเสียงเคาะประตูปลุก เขาลุกขึ้นแต่งตัวแล้วเดินไปเปิดประตู ภาพที่เขาเห็นคือเฮยเฟิงกำลังกระโดดเข้าไปในลานบ้าน ส่วนเจียงเผิงซินที่เคาะประตูเมื่อครู่ก็ไล่ตามเฮยเฟิงออกไป

เมื่อมองดูเงาของเจียงเผิงซินและเฮยเฟิง จ้าวซินอวี่ก็คิดถึงวัยเด็กของตัวเอง ตอนนั้นเขาเองก็ไร้กังวลแบบนี้ แต่ตอนนี้คุณปู่ที่เคยรักเขามากที่สุดกลับไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกเศร้าลึกๆ

เมื่อจ้าวซินอวี่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เจียงเฟยและฉวี่เชี่ยนฟานก็นำคู่สามีภรรยาสูงวัยสองคู่เข้ามาในลานบ้าน คู่สามีภรรยาเหล่านั้นไม่รอให้เจียงเฟยแนะนำตัวด้วยซ้ำ พวกเขาเดินเข้ามาจับมือจ้าวซินอวี่ น้ำตาไหลพรากพลางกล่าวขอบคุณเขา

จริงอยู่ว่าจ้าวซินอวี่เพียงแค่ช่วยให้เจียงเผิงซินลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง แต่การกระทำนี้กลับช่วยกอบกู้ชีวิตของเจียงเฟยและฉวี่เชี่ยนฟาน และยังช่วยชีวิตอีกสองครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาด้วย

เขาพาผู้สูงอายุทั้งสี่คนเข้าไปในห้องรับแขก นั่งพูดคุยกับพวกเขาสักพัก ก่อนจะมอบหน้าที่ดูแลผู้สูงอายุให้ฉวี่เชี่ยนฟาน จากนั้นจ้าวซินอวี่ก็ชวนเจียงเฟยออกไปติดป้ายอวยพรปีใหม่

หลังจากติดป้ายอวยพรปีใหม่เสร็จและเดินกลับเข้าลานบ้าน จ้าวซินอวี่ก็เห็นเด็กๆ หลายคนกำลังชะโงกหน้ามองเข้ามาทางประตูใหญ่ แม้เขาจะไม่รู้จักเด็กพวกนี้ แต่ก็รู้ว่าพวกเขาเป็นเด็กในหมู่บ้าน

เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง หยิบกระเป๋าสะพายที่ใส่ซองแดงเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานออกมา พอออกไปถึงลานบ้าน ตอนนี้มีเด็กตัวเล็กๆ มารวมตัวกันอยู่หน้าบ้านประมาณ 70-80 คน เด็กที่อายุมากที่สุดก็น่าจะอายุพอๆ กับเจียงเผิงซิน ส่วนเด็กเล็กสุดยังไม่ถึง 5 ขวบ

เด็กๆ ทุกคนสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ พอพวกเขาเห็นจ้าวซินอวี่ออกมา ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกายด้วยความคาดหวัง

เมื่อเด็กๆ เริ่มกล่าวคำอวยพรปีใหม่ทีละคน จ้าวซินอวี่ก็ต้อนรับทุกคนอย่างเต็มใจ เด็กที่เข้ามาอวยพรทุกคนจะได้รับซองแดงคนละหนึ่งซอง

เด็กคนแรกที่มาอวยพร หลังจากได้รับซองแดงก็ดึงออกมาเปิดทันที เมื่อเห็นเงินธนบัตร 100 หยวนสีแดงสดในนั้น เขาก็ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

ผู้คนในหมู่บ้านซีฮั่นหลิ่งที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในสภาพแค่พอประทังชีวิตไปวันๆ เด็กๆ มักจะได้รับซองแดงในช่วงปีใหม่ แต่จำนวนเงินในซองแดงที่ได้รับก็ไม่เกิน 50 หยวน บางคนได้รับแค่ 20-30 หยวนก็รู้สึกดีใจมากแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขาได้รับซองแดงจากจ้าวซินอวี่ที่มีเงินถึง 100 หยวน จะไม่ให้พวกเขาตื่นเต้นได้อย่างไร

หลังจากให้ซองแดงเด็กๆ เสร็จแล้ว หานลี่, หานจวิน และพวกหนุ่มๆ ในหมู่บ้านก็แกล้งทำทีมาอวยพรปีใหม่ด้วยเช่นกัน แต่สิ่งที่พวกเขาได้รับไม่ใช่ซองแดง หากแต่เป็นบุหรี่หนึ่งมวนที่ไม่มีตราสินค้า แต่มีบรรจุภัณฑ์ที่ดูหรูหรา

“เฮ้ย ซินอวี่! บุหรี่พิเศษทั้งหมดเลยหนิ นายไปรู้จักใครมา” หานลี่และพวกจ้องมองจ้าวซินอวี่หลังจากได้รับบุหรี่พิเศษ

จ้าวซินอวี่เบ้ปาก “ฉันจะไปรู้จักใครได้ ก็รู้จักแต่พวกนายนี่แหละ คนที่อายุเกือบจะแต่งงานกันแล้ว แต่ยังหน้าด้านมาขอซองแดงอวยพรปีใหม่อีก บุหรี่นี่ฉันได้มาจากตลาดขายส่ง มวนละ 6 หยวน”

หานลี่และพวกหัวเราะเสียงดัง พวกเขารู้ดีว่าจ้าวซินอวี่เตรียมบุหรี่ดีๆ ราคา 20 หยวนสำหรับชาวบ้าน ดังนั้นจึงไม่มีทางที่เขาจะใช้บุหรี่ราคาถูก 6 หยวนมาให้พวกเขาแน่นอน

“อ้อ ในห้องฉันมีเหล้าพิเศษอยู่ด้วย ตอนกลับพวกนายก็เอาไปคนละสองขวด ที่เหลือจะเก็บไว้ใช้ในมื้อเย็นวันปีใหม่กับงานเทศกาลโคมไฟ”

หนุ่มๆ ทั้งเจ็ดคนเบียดกันเข้าไปในห้องของจ้าวซินอวี่ และพบว่ามีลังกว่า 30 ลังวางอยู่บนพื้นในห้องชุด ลังเหล่านี้มีอยู่แค่สองประเภท คือบุหรี่พิเศษและเหล้าพิเศษ

เมื่อพวกหานลี่มองเห็นลังกว่า 30 ลังที่วางอยู่บนพื้น พวกเขาก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา บุหรี่พิเศษและเหล้าพิเศษจำนวนมากขนาดนี้ หมอนี่ไปหามาจากไหนกัน ปกติคนอื่นแค่ได้บุหรี่สักกล่องหรือเหล้าสักขวดก็คุยโม้ไปได้ครึ่งวันแล้ว แต่ที่นี่กลับมีเป็นลังกว่า 30 ลัง ของพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะหามาได้ง่ายๆ

“หรือว่าซินอวี่จะเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่” ลู่หมิงพูดขึ้นเบาๆ พลางมองไปที่หานลี่และคนอื่นๆ

“บ้าไปแล้ว ถ้าเขาเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่จริง ปีที่แล้วเขาคงไม่ต้องเก็บของเก่าหรือส่งอาหารหรอก”

หานจวินที่อายุมากที่สุดสายตาเปล่งประกายเล็กน้อยก่อนพูดว่า “พวกเรา เรื่องนี้อย่าไปพูดมั่วซั่ว รู้กันแค่นี้ก็พอ”

ด้านนอกลานบ้าน จ้าวซินอวี่ยื่นซองแดงให้เด็กคนหนึ่งที่เรียกเขาว่า "ลุง" เด็กคนนั้นก็คือเหอยวี่จู้ ลูกชายของเจิ้งหมิน

“ยวี่จู้ แม่เธออยู่ไหนล่ะ”

“กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ เดี๋ยวก็คงมา คุณลุง เฮยเฟิงอยู่ไหนครับ”

“อยู่ข้างนอกกับเผิงซิน”

เด็กน้อยเก็บซองแดงไว้แล้วพูดว่า “ลุง ผมจะไปเล่นกับเฮยเฟิงนะ”

ขณะที่จ้าวซินอวี่ เจียงเฟยและฉวี่เชี่ยนฟานกำลังเตรียมอาหารในครัว เสียงกลองและฉาบก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก หานลี่หัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า “ซินอวี่ คนมาอวยพรปีใหม่แล้ว นายจัดซองแดงไว้เท่าไหร่”

“รีบไปขนผลไม้ เมล็ดแตงโม และขนมหวานมา”

ที่หน้าประตูใหญ่ จ้าวซินอวี่ยื่นซองแดงใบใหญ่ที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงให้กับหานเถียนเลี่ยงที่นำคนมาอวยพรปีใหม่ หานเถียนเลี่ยงจับซองแดงแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ตอนที่กำลังมา เขาได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าจ้าวซินอวี่ให้ซองแดงเด็กทุกคนที่มาอวยพรปีใหม่คนละ 100 หยวน ตอนนั้นหานเถียนเลี่ยงรู้สึกไม่ค่อยพอใจจ้าวซินอวี่เล็กน้อย

แต่ตอนนี้แค่จับความหนาของซองแดงในมือ เขาก็รู้ได้เลยว่าไม่ใช่จำนวนน้อยแน่ๆ และเมื่อเปิดซองแดงออกดูข้างในก็พบว่าเป็นเงินสด 5 ปึกที่ยังไม่ได้แกะ

หานเถียนเลี่ยงยิ้มเจื่อนในใจ ก่อนจะยกซองแดงในมือขึ้นสูงและประกาศว่า “จ้าวซินอวี่ให้ซองแดงอวยพรปีใหม่ 50,000 หยวน! ทุกคนเต็มที่เลย หมุนรำให้สุดๆ เดี๋ยวเขาจะมีบุหรี่และผลไม้เลี้ยงพวกเราอีก!”

เมื่อหานเถียนเลี่ยงพูดออกมา ชาวบ้านที่มาร่วมอวยพรปีใหม่ก็ตกตะลึงกันไป ทุกปีพวกเขาจะมีการอวยพรปีใหม่อยู่แล้ว แต่คนที่ใจป้ำสุดๆ ก็ให้ซองแดงแค่ 300-500 หยวนเท่านั้น หรือในหมู่บ้านข้างๆ ที่ไปอวยพรปีใหม่ให้กับบริษัทใหญ่ๆ ซองแดงที่ได้มาก็ไม่เกิน 10,000 หยวน แต่ตอนนี้จ้าวซินอวี่ให้ทีเดียว 50,000 หยวน ทำให้พวกเขาช็อกไปชั่วขณะ

เมื่อเสียงกลองและฉาบดังขึ้นอีกครั้ง ชาวบ้านก็เริ่มออกแรงเต้นหมุนกันอย่างเต็มที่...

เมื่อเสียงกลองและฉาบหยุดลง หานลี่ก็ยื่นบุหรี่ 10 มวนที่เตรียมไว้ให้พ่อของเขา ขณะที่หานจวินและคนอื่นๆ ก็ช่วยกันยกผลไม้ที่บรรจุในกล่องออกมาแจก สิ่งนี้ยิ่งทำให้ชาวบ้านตื่นเต้นและดีใจกันมาก

“เสี่ยวจ้าว ขอบคุณเธอมากสำหรับสิ่งที่เจ้าทำเพื่อคนในหมู่บ้านในปีนี้ พวกเราก็อยากรวยตามเธอไปด้วย เธอช่วยสอนพวกเราปลูกผักได้ไหม”