ชาวประมงฝึกหัด

บริเวณท่าเรือหมู่บ้านเย่

เมื่อกลับถึงท่าเรือ ครอบครัวของเย่หยวนช่วยกันนำของทะเลที่จับมาได้บรรจุลงในถังพลาสติก จากนั้นพวกเขาเรียกรถสามล้อไปยังร้านส่งพัสดุ โดยบริษัทขนส่งที่ท่าเรือนั้นมีบริการส่งของสดอยู่แล้ว เย่หยวนจัดการส่งของทะเลทั้งหมดไปยังที่อยู่ที่จ้าวชวนส่งมาให้ พร้อมทั้งส่งหมายเลขติดตามพัสดุให้จ้าวชวนตรวจสอบ

หลังจากนั้นเขาก็รีบไปยังจุดนัดพบที่หน้าที่ว่าการอำเภอพร้อมพ่อแม่

ที่หน้าที่ว่าการอำเภอ พี่สาวและครอบครัวรออยู่แล้ว พี่เขยถึงกับขับรถมินิแวนของที่ทำงานมาเพราะกลัวจะไปดูบ้านลำบาก

การดูบ้านดำเนินไปอย่างเรียบง่าย คนในครอบครัวทั้งหกคนพร้อมเจ้าหน้าที่อีกหนึ่งคนไปชมบ้านหลายหลัง สุดท้ายบ้านที่ถูกใจที่สุดอยู่ใกล้กับมินิมาร์ทของพี่สาว ซึ่งมีโรงเรียนประถมอยู่ใกล้ ๆ นับว่าเป็นทำเลที่ดีสำหรับนิวหนิวในอนาคต นอกจากนี้พี่สาวก็เดินจากบ้านไปมินิมาร์ทเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

เมื่อทำการลงนามในเอกสารต่าง ๆ เสร็จ พวกเขาก็ได้รับกุญแจบ้าน พี่เขยอยากพาทุกคนไปฉลองมื้อใหญ่ที่ร้านอาหารในอำเภอ เย่หยวนเห็นว่าพี่เขยดูมีความสุข จึงไม่ได้ปฏิเสธ

บนโต๊ะอาหาร พี่เขยกล่าวขอบคุณพ่อแม่ของเย่หยวนหลายครั้ง และยังบอกว่า “ค่าตกแต่งบ้านให้ผมกับเย่ฮุ่ยออกเองครับ พ่อแม่ไม่ต้องกังวล อีกแค่หนึ่งเดือนก็พร้อมย้ายเข้าแล้ว”

มื้อนั้นทุกคนรับประทานกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะนิวหนิวที่ดูร่าเริงเป็นพิเศษจนทำให้พ่อแม่ของเย่หยวนยิ้มไม่หยุด

…

ผ่านไปหกวันโดยไม่ทันตั้งตัว ในช่วงนี้เย่หยวนออกเรือทุกวัน ของทะเลที่เขาหามาได้แต่ละวันสร้างความตื่นตะลึงให้พ่อแม่ไม่น้อย มองดูถังเก็บของทะเลที่เต็มไปด้วยกุ้ง ปู และหอยทะเล พ่อของเขาก็ยิ้มอย่างภูมิใจไม่หยุด

วันนี้เป็นวันสุดท้ายตามที่นัดกับจ้าวชวนไว้ เย่หยวนวางแผนจะออกเรือไปไกลกว่าทุกวัน

เขาออกเรือตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แม้พ่อแม่จะเป็นห่วง แต่ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเย่หยวนพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขามีความสามารถจริง ๆ ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าเย่หยวนได้เรียนวิชาพิเศษจากมหาวิทยาลัย ทำให้จับของทะเลได้จำนวนมาก

บางคนอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่าจับของทะเลจากที่ไหนกันแน่ เย่หยวนจึงบอกว่าที่จับได้มากกว่าเพราะเขาฝึกดำน้ำจนลงไปได้ลึกกว่าปกติ คนในหมู่บ้านบางคนไม่เชื่อและลองออกทะเลไปดำน้ำด้วยเช่นกัน แต่มีแค่ไม่กี่คนที่จับกุ้งมังกรและปูม้าได้ สิ่งนี้ยิ่งพิสูจน์ว่าเย่หยวนไม่ได้โกหก

คนอื่น ๆ ทำได้ไม่มากเท่าเย่หยวน เขาจับของทะเลได้มากมายทุกวัน ต่างจากคนอื่นที่ไปหลายวันถึงจะได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในช่วงเวลาหลายวันนี้ เย่หยวนใช้ของทะเลที่มีมูลค่าไม่สูงนักแลกเป็นคะแนนสะสมไปไม่น้อย ขณะนี้คะแนนของเขาสะสมมาถึง 920 คะแนนแล้ว

เย่หยวนคิดว่าเขาควรจะสะสมคะแนนต่อไปก่อน เขาจึงไม่ใช้คะแนนเหล่านี้ถามอะไรจากระบบในตอนนี้

บริเวณทะเลที่เขาลงดำน้ำในวันนี้เป็นจุดที่ชาวประมงมักเลี่ยงไม่มาเพราะสภาพใต้น้ำเต็มไปด้วยโขดหินที่จับปลาได้ยาก อีกทั้งยังเสี่ยงทำให้ให้เรือเกยตื้น เย่หยวนจอดเรือไว้ห่างจากกลุ่มโขดหิน จากนั้นจึงลงน้ำและว่ายตรงไปยังกลุ่มโขดหิน

ชาวบ้านเคยเล่าว่าแถวนี้มักจะมีเป๋าฮื้อแต่จับได้ยาก วันนี้เขาจึงตั้งใจมาพิสูจน์ดู

หลังจากมุดหาอยู่ใต้โขดหินพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็เจอเป๋าฮื้อบ้าง แต่พวกมันล้วนมีขนาดเล็ก เย่หยวนตั้งใจจะหาเป๋าฮื้อขนาดใหญ่ที่สามารถนำไปให้จ้าวชวนได้

ขณะที่เขากำลังจะล้มเลิกความตั้งใจ เย่หยวนก็สังเกตเห็นเป๋าฮื้อตัวใหญ่เกาะอยู่ใต้ก้อนหิน เขารีบว่ายเข้าไปและแงะมันออกมา

การจับเป๋าฮื้อนั้นไม่ง่าย เพราะมันอาศัยอยู่ตามโขดหินในน้ำลึก เมื่อกระแสน้ำพัดพาอาหารผ่านมาหา เป๋าฮื้อจะต้องเกาะกับโขดหินให้แน่นที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองถูกกระแสน้ำพัดไป จึงทำให้เป๋าฮื้อมีกำลังดูดที่สูงมาก

แต่สำหรับเย่หยวนที่ฝึกวิชาเคล็ดควบคุมน้ำมาหลายวันแล้ว เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นมาก ทำให้การจับเป๋าฮื้อไม่ใช่เรื่องยาก

เป๋าฮื้อที่เขาจับได้มีขนาดใหญ่ถึงระดับที่แห้งแล้วสามารถจัดเป็นเป๋าฮื้อขนาด “สองหัว” ซึ่งหาได้ยากมาก

เป๋าฮื้อที่ใหญ่ขึ้นจะมีราคาสูงขึ้นตาม เพราะเป๋าฮื้อจะนับขนาดด้วยหน่วย “หัว” โดยเป๋าฮื้อขนาด “สองหัว” หมายถึงการใช้เป๋าฮื้อสองตัวมารวมกันจนน้ำหนักได้หนึ่งชั่ง (ประมาณ 600 กรัม)

เย่หยวนจับเป๋าฮื้อใส่มิติลูกแก้ว เขาควบคุมมิตินี้ได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ไม่จำเป็นต้องนำขึ้นเรือทันที

เมื่อเจอเป๋าฮื้อขนาดสองหัวแล้ว เย่หยวนจึงออกตามหาต่อ บริเวณนี้กว้างขวางมาก แม้เขาจะมีทัศนวิสัยที่มองไกลได้ในทะเล แต่การตามหาเป๋าฮื้อที่นี่ก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เย่หยวนจับเป๋าฮื้อขนาด “สามหัว” ได้อีกแปดตัว และมีตัวขนาดเล็ก ๆ จึงนำกลับไปให้พ่อแม่และพี่สาวได้ลองชิม จากนั้นเขากลับขึ้นเรือและพักผ่อน

เมื่อดื่มน้ำและกินขนมปังที่เตรียมมาเสร็จแล้ว เขาดูเวลาแล้วคิดว่าควรจะดำลงไปอีกครั้งหนึ่งก่อนจะกลับ

เย่หยวนขับเรือไปยังจุดที่ลึกที่สุดของบริเวณนี้ ซึ่งเขาตั้งใจจะไปมานานแล้ว

ทันทีที่ลงน้ำ เขาก็สังเกตเห็นปลาฮื้อสีเหลืองตัวใหญ่หลายตัวว่ายอยู่ในระยะไม่กี่สิบเมตร ปลาฮื้อเหลืองนั้นเป็นปลาที่มีราคาแพงและหายาก โดยเฉพาะปลาที่มีน้ำหนักเกิน 2.5 กิโลกรัม ซึ่งราคาสามารถพุ่งสูงได้ถึงห้าหมื่นหยวนต่อหนึ่งตัว

แม้ว่าปลาฮื้อที่อยู่ตรงหน้าเย่หยวนจะมีน้ำหนักเพียงหนึ่งหรือสองกิโลกรัม แต่ก็ยังเป็นของทะเลที่มีราคาสูงและเป็นที่ต้องการของตลาด

เมื่อเก็บปลาเหล่านี้เสร็จ เย่หยวนก็พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้ เขาจับปลาขนาดเล็กอื่น ๆ อีกครึ่งชั่วโมงเพื่อแลกเป็นคะแนนสะสม จนคะแนนสะสมของเขาขึ้นถึงหนึ่งพันคะแนน

ทันใดนั้นเสียงกลไกที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้น

“ยินดีด้วย ผู้ใช้มีคะแนนสะสมครบ 1000 คะแนน ได้รับตำแหน่ง ‘ชาวประมงฝึกหัด’ และยาเปิดจิตวิญญาณจำนวน 3 เม็ด”