ยาจิตวิญญาณ

“ยินดีด้วย ผู้ใช้สะสมครบ 1,000 คะแนน ได้รับตำแหน่ง ‘ชาวประมงฝึกหัด’ พร้อมยาจิตวิญญาณ 3 เม็ด”

เมื่อกลับเข้าสู่มิติลูกแก้ว เย่หยวนเห็นตัวอักษรปรากฏบนหินสลัก:

ผู้ใช้: เย่หยวน

คะแนนสะสม: 1,000 คะแนน

ตำแหน่ง: ชาวประมงฝึกหัด (ค่าความเป็นมิตรของสิ่งมีชีวิตในน้ำ +1)

เบื้องหน้าหินสลักปรากฏยาสามเม็ดขนาดประมาณยาธรรมดา เย่หยวนสงสัย “นี่คือยาจิตวิญญาณที่ระบบว่าไว้สินะ? ไม่มีแม้แต่บรรจุภัณฑ์หรือคำอธิบายซักนิด?” เย่หยวนเริ่มรู้สึกว่าคงต้องเสียคะแนนเพื่อถามข้อมูลจากระบบ

“ระบบ ขอทราบรายละเอียดของยาจิตวิญญาณหน่อย”

“การตอบคำถามครั้งนี้จะใช้ 100 คะแนน ยืนยันหรือไม่?”

“ใช่”

“ยาจิตวิญญาณสามารถทำให้สัตว์ที่มีจิตสำนึกกินได้ หลังจากกินแล้วจะช่วยเปิดจิตวิญญาณ”

เย่หยวนฟังแล้วก็รู้สึกว่าน่าสนใจ แต่ยังคงสงสัยต่อว่า “ถ้ามนุษย์กินจะมีผลหรือเปล่า?”

“การตอบคำถามครั้งนี้จะใช้ 100 คะแนน ยืนยันหรือไม่?”

“ใช่”

“ไม่มีผล”

คะแนนสะสมของเย่หยวนลดลงเหลือ 800 คะแนน ด้วยความรู้สึกว่าแค่คำตอบสั้น ๆ แต่ต้องเสียคะแนนไปไม่น้อย เย่หยวนเริ่มรู้สึกเสียดาย แต่เมื่อเห็นยาจิตวิญญาณสามเม็ดนี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา และคิดถึง “เจ้าเหลือง” สุนัขที่บ้านทันที

ถ้าเจ้าเหลืองได้กินยานี้แล้วเกิดวิวัฒนาการขึ้น อาจจะกลายเป็นผู้ช่วยที่ดี

เมื่อกลับถึงบ้าน เขานำของทะเลที่จับได้ลงไปในบ่อแยกไว้ ส่วนกุ้งมังกรขนาดหนึ่งกิโลกรัม 15 ตัว ปูม้าหนัก 200-300 กรัมอีก 60 ตัว และปลาฮื้อเหลืองขนาดใหญ่ 12 ตัว หอยเป๋าฮื้อสามหัว 8 ตัว และหอยเป๋าฮื้อสองหัว 1 ตัว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทันทีที่รับสาย จ้าวชวนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “นายไปเป็นลูกเขยเจ้าแห่งท้องทะเลมารึไง? ได้ของดีมาเพียบ โดยเฉพาะเป๋าฮื้อตัวใหญ่นั่น ฉันยังไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน ขอบใจมากนะ ฉันขอเหมาหมดเลย เป๋าฮื้อที่นายให้มา ฉันจะเก็บไว้ทำเป็นของขวัญวันเกิดให้พ่อพอดีเลย ฮ่าฮ่า”

เย่หยวนที่อยากให้จ้าวชวนช่วยหาช่องทางการขายต่อไปในอนาคต จึงตอบว่า “งั้นเป๋าฮื้อก็ถือว่าฉันฝากให้เป็นของขวัญพ่อของนายแล้วกัน”

จ้าวชวนหัวเราะอย่างยินดี “ไม่ต้องฝากเป็นของขวัญอะไรหรอก แค่วันเกิดพ่อก็มาดื่มกันหน่อย วันที่ 13 เดือนหน้า มีเวลาก็มาเจอเพื่อนเก่า ๆ หน่อย”

เย่หยวนตอบตกลงอย่างมั่นใจ เพราะตอนนี้เขารู้สึกมั่นใจมากขึ้นแล้ว

เมื่อวางสาย โทรศัพท์ก็ดังเตือนยอดเงินที่โอนเข้ามา เขามองตัวเลขที่ตามมาด้วยศูนย์หลายตัวแล้วแทบไม่เชื่อสายตา “หนึ่งล้าน... นี่เรากลายเป็นเศรษฐีแล้วเหรอ?”

ในเวลาเดียวกันมีข้อความเสียงจากจ้าวชวนเข้ามาว่า “เพื่อนเอ๋ย อย่าเพิ่งคิดว่ามากไปนะ หอยเป๋าฮื้อตัวใหญ่ของนายมีค่ามากกว่านั้น ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ฉันได้เตรียมของขวัญให้นายแล้ว อย่าลืมตรวจสอบด้วย ขอบคุณมาก ๆ นะ แล้วเจอกันเดือนหน้า”

เย่หยวนได้ยินข้อความเสียงนี้แล้วก็ได้แต่ยิ้มอ่อน ๆ เพราะเข้าไม่ถึงโลกของคนรวยเช่นนี้เลย

ขณะนั้นแม่ของเย่หยวนเดินมาเห็นเขายิ้มขณะถือโทรศัพท์จึงถามว่า “เสี่ยวหยวน ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า?”

เย่หยวนได้ยินเสียงแม่ จึงเรียกให้พ่อออกมาด้วย เมื่อพ่อกับแม่เห็นจำนวนเงินในบัญชีที่เย่หยวนแสดงให้ดู ทั้งคู่ก็อึ้งไปทันที

แม่ถึงกับบิดแขนพ่ออย่างแรง “โอ๊ย! เจ็บนะยายเฒ่า! บิดพ่อทำไมเนี่ย?”

“ลองบิดดูว่าไม่ใช่ฝันน่ะสิ! ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง!”

…

วันรุ่งขึ้น เย่หยวนเดินทางไปอำเภอผิงไห่เพราะต้องรีบส่งของทะเลให้จ้าวชวน เย่หยวนจึงจัดส่งด่วนทันที พนักงานที่เห็นจำนวนของทะเลก็อดประหลาดใจไม่ได้เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นของดี ๆ แบบนี้ จึงรับปากอย่างดีว่าจะดูแลอย่างเต็มที่

หลังส่งของเสร็จ เขาแวะที่มินิมาร์ทของพี่สาว ทิ้งเป๋าฮื้อไว้ 5 ตัวและเงินสด 50,000 หยวนไว้ให้ แม้พี่สาวจะไม่ยอมรับ แต่เย่หยวนอธิบายว่าเขาหาเงินจากการขายของทะเลได้มากกว่าที่คาดไว้ ได้มากว่าล้านหยวน พี่สาวถึงได้ยอมรับไว้

วันนั้นเย่หยวนไม่ได้ออกเรือเพราะพ่อและอาของเขาออกไปทำงานเป็นชาวประมง แม้เย่หยวนจะพยายามบอกให้ทั้งสองพักผ่อนเพราะรายได้จากการออกเรือไม่มากเท่ากับเขาที่ดำน้ำจับปลาได้ แต่พวกท่านก็ยังคงไปทำงานตามปกติ

เมื่ออยู่บ้านตามลำพัง เย่หยวนนั่งเล่นกับเจ้าเหลืองใต้ต้นไม้ใหญ่ เขานึกขึ้นได้ว่ายังมียาจิตวิญญาณเหลืออยู่ จึงหยิบยาออกมาเม็ดหนึ่ง เจ้าเหลืองได้กลิ่นยานั้นแล้วก็ดูสนใจมาก มันใช้ลิ้นเลียแล้วกลืนไปทันที

เย่หยวนจ้องมองเจ้าเหลืองอย่างตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้สัตว์กินยาในระบบโดยไม่รู้ว่าจะมีผลข้างเคียงอะไรหรือเปล่า

หลังจากกินยา เจ้าเหลืองก็นอนลงที่เท้าของเย่หยวน ดวงตาหลับพริ้มเหมือนกำลังผ่อนคลาย

เย่หยวนยังคงสังเกตเจ้าเหลืองผ่านไปไม่กี่นาที เจ้าเหลืองก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เย่หยวนเห็นในแววตาของมันทำให้รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง เจ้าเหลืองลุกขึ้นยืนและเดินวนรอบเย่หยวนสองสามรอบ มันมองด้วยสายตาที่ดูเข้าใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าเหลือง ลองยืนสองขาดูสิ” เย่หยวนพูดทดสอบ

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เจ้าเหลืองค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนด้วยขาหลังและเดินรอบตัวเขาได้จริง ๆ!

“เยี่ยมไปเลย! ยานี้สุดยอดจริง ๆ!” เย่หยวนอุทานอย่างทึ่ง เขาเลยลองถามอีกว่า “ลองบอกหน่อยว่าบ้านเรามีกี่คน?”

เจ้าเหลืองเอียงคอเหมือนคิด แล้วก็เห่าออกมา 6 ครั้ง

เย่หยวนลูบหัวเจ้าเหลืองด้วยความปลื้มใจ “เยี่ยมเลย แกรู้ด้วยว่าพี่สาวกับครอบครัวพี่สาวก็ถือว่าเป็นคนในบ้านเรา”

ในสายตาของเย่หยวน เจ้าเหลืองดูมีท่าทางภูมิใจเหมือนจะบอกว่า “แค่นี้ง่ายจะตาย เรื่องเด็ก ๆ!”

เย่หยวนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ความสามารถของยาจิตวิญญาณทำให้เจ้าเหลืองกลายเป็นสุนัขที่ฉลาดขึ้นจริง ๆ และยังเหลือยาจิตวิญญาณอีกสองเม็ด เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าในอนาคตจะมีสัตว์ที่ฉลาดแบบเจ้าเหลืองเพิ่มขึ้นมาอีก