ทดลอง

บริเวณเขตทหารของปักกิ่ง นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศจีน บรรดาผู้นำระดับสูงหลายคนอาศัยอยู่ที่นี่

เย่หยวนกำลังนั่งอยู่ในรถของสวี่หาง รถผ่านด่านตรวจหลายจุดก่อนจะมาถึงหน้าบ้านพักหลังหนึ่ง

บ้านพักในบริเวณนี้อยู่ห่างกันมาก บ้านหลังนี้เป็นบ้านสองชั้น ในสวนของบ้านมีแปลงผักเล็กๆ อีกด้านเป็นสนามหญ้า บนสนามมีหุ่นไม้สำหรับฝึก

เมื่อเดินเข้าไปในบ้าน การตกแต่งภายในดูย้อนยุค เฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นเป็นไม้แกะสลักด้วยมือ

แม้จะไม่เยอะแต่ก็ดูประณีตมาก

ในห้องรับแขก ผู้อาวุโสสวี่กำลังนั่งดื่มชาอยู่กับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

สวี่หางเห็นชายคนนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำความเคารพพร้อมกล่าวเสียงดังว่า “สวัสดีครับ ครูฝึก!”

ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

เย่หยวนมองชายคนนั้นด้วยความสนใจ

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นให้ความรู้สึกมั่นคงมาก

เขาสวมชุดจงซาน อายุประมาณสี่สิบต้นๆ มือของเขาหนา ใบหน้ารูปสี่เหลี่ยม คิ้วหนาคม ดวงตาเล็กแต่เปี่ยมไปด้วยพลัง ดูคนด้วยสายตาเหล่มองเล็กน้อย ทั้งหมดนี้ทำให้เขาดูมีเสน่ห์ลึกลับ

เมื่อปูสวี่เห็นเย่หยวนเดินเข้ามา เขาก็เรียกให้เย่หยวนมานั่งข้างๆ

เย่หยวนเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างชุดชงชา

เมื่อเขานั่งลง ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศประหลาดในห้อง คนที่กำลังดื่มชาอยู่ไม่ได้พูดอะไร ต่างคนต่างจิบชาเงียบๆ

ส่วนสวี่หางยืนอยู่ที่ประตูโดยไม่ขยับตัว

บรรยากาศนี้ดำเนินอยู่ราวหนึ่งนาที

เย่หยวนรู้สึกอึดอัดจึงพูดขึ้นก่อนว่า

“คุณปู่สวี่ ขอบคุณมากสำหรับเรื่องของพ่อเพื่อนผมในครั้งนี้”

ผู้อาวุโสสวี่เหลือบมองเย่หยวนก่อนจะพูดอย่างมีนัยว่า

“จะขอบคุณยังไงล่ะ? อย่าคิดว่าพูดคำขอบคุณสองสามคำแล้วจะพอนะ รอบนี้ฉันใช้เส้นสายไปไม่น้อยเลย”

เย่หยวนถึงกับงง ไม่คิดว่าผู้อาวุโสสวี่จะพูดตรงขนาดนี้

เปิดปากมาก็เรียกร้องของตอบแทน นี่มันไม่เหมือนกับที่ผู้สูงอายุควรจะทำเลยนี่นา ไม่ใช่ว่าคนแก่เขาพูดจาอ้อมค้อมกันหรอกเหรอ?

“เอ่อ…แบบนี้ไหมครับ เดี๋ยวกลับไปผมจะหาเอาปลาสวยงามพิเศษๆ มาฝาก”

“เจ้าเด็กน้อย คิดว่าปลาสวยงามของนายจะมีค่าขนาดนั้นเลยหรือไง?”

หลังพูดจบผู้อาวุโสสวี่ก็มองเย่หยวนด้วยสายตาขบขัน

สายตาของผู้อาวุโสสวี่ทำให้เย่หยวนรู้สึกหวั่นใจ

“งั้นคุณปู่บอกมาเลยครับว่าจะให้ผมทำอะไร ถ้าผมทำได้ละก็ไม่มีปัญหาแน่นอน” เย่หยวนพูดออกมาตรงๆ

“ฮ่าฮ่า นั่นแหละที่ฉันรอฟัง”

“ได้ยินจากสวี่หางว่านายดำน้ำเก่งมาก จริงไหม? ลองโชว์ฝีมือหน่อยได้ไหม?”

“ดำน้ำ? โชว์ฝีมือ? ที่นี่เนี่ยนะ?” เย่หยวนรู้สึกเหมือนตามความคิดของผู้อาวุโสสวี่ไม่ทัน

ก็ไม่ใช่ว่าเรียกร้องผลประโยชน์อยู่เหรอ? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงพูดถึงเรื่องดำน้ำ?

“นายไม่ต้องสนเรื่องอื่นหรอก ฉันถามแค่ว่า ถ้าให้อุปกรณ์ดำน้ำไป นายจะหาของที่ลึก 100 เมตรได้ไหม?”

เย่หยวนลังเล เพราะความลึกระดับนี้เกินขีดความสามารถของคนปกติทั่วไป เขาไม่แน่ใจว่าจะตอบอย่างไรดี

ขณะที่เย่หยวนกำลังลังเล ผู้อาวุโสสวี่ก็พูดต่อ “ฉันรู้ว่านายมีอะไรในใจ อย่าคิดว่าบนโลกนี้มีแต่นายที่มีความลับ”

“โลกนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่นายคิดหรอก”

หลังพูดจบประโยคที่เย่หยวนไม่ค่อยเข้าใจ ผู้อาวุโสสวี่ก็พยักหน้าให้ชายวัยกลางคนที่นั่งตรงข้าม

ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นเล็กน้อย แล้วออกกระบวนท่าใส่กระถางดอกกล้วยไม้บนขอบหน้าต่างที่อยู่ห่างไปสองเมตร

ในเสี้ยววินาทีที่ชายวัยกลางคนปล่อยฝ่ามือออกมา เย่หยวนรู้สึกได้ถึงกระแสพลังที่คุ้นเคยพุ่งออกจากฝ่ามือนั้น กระแทกเข้ากับกระถางโดยตรง

เมื่อมองกระถางอีกครั้ง รอยร้าวเริ่มปรากฏตรงกลาง ก่อนจะขยายออกไปจนสุดท้ายกระถางแตกกระจายเต็มพื้น

“นี่ฉันถามจริงๆ ทำไมต้องใช้กระถางนั้นเป็นเป้าด้วย? กล้วยไม้นั่นฉันเพิ่งชนะพนันจากตาเฒ่าจ้าวเมื่อไม่นานมานี้เองนะ เฮ้อ!”

ท่านเฒ่าสวี่บ่นพึมพำทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด

แต่ชายวัยกลางคนไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมาต่อคำพูดของท่านเฒ่าสวี่ เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วมองเย่หยวน

เย่หยวนอึ้งจนพูดไม่ออก อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง

“ฮ่าฮ่า คราวนี้เชื่อที่ฉันพูดหรือยัง?”

“ไม่มีใครอยากรู้ความลับของนายหรอก”

“ฉันมีงานอยู่งานหนึ่ง ที่ต้องการคนที่มีความสามารถดำน้ำเก่งมากไปทำ”

“ไม่ต้องกลัวว่าเราจะรู้ความลับของนายแล้วจะเกิดอะไรขึ้น!”

“บนโลกนี้มีคนที่มีความลับไม่ใช่นายแค่คนเดียว”

หลังพูดจบ ท่านเฒ่าสวี่ก็ยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มต่อ

ตอนนี้เย่หยวนเริ่มตั้งสติได้แล้ว ตอนแรกเขาตกใจกับพลังฝ่ามือของชายวัยกลางคน

แต่ทันใดนั้นก็คิดขึ้นได้ว่าพลังจาก "เคล็ดควบคุมน้ำ" ที่เขาฝึกทุกวัน จะสามารถปล่อยออกจากร่างกายแบบชายวัยกลางคนได้หรือไม่?

เขาไม่เคยลองมาก่อน ดังนั้นตอนที่ได้เห็นฝ่ามือของชายวัยกลางคน ความคิดแรกคือ ตัวเองจะทำแบบนั้นได้หรือเปล่า

ตอนนี้การที่ผู้อาวุโสสวี่พูดมาแบบนี้ ดูเหมือนพวกเขาจะเดาบางอย่างเกี่ยวกับความลับของเขาได้ แต่ไม่น่าจะเดาได้ว่าตนมีระบบพื้นที่พิเศษอันล้ำยุคนี้

เย่หยวนยกมือเกาหัวเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างเก้อเขินว่า “หนึ่งร้อยเมตรไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะให้ผมหาอะไร”

“ปู่ก็รู้ว่าการดำน้ำลึกไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถอย่างเดียว ยังมีเรื่องแสงและกระแสน้ำที่ต้องคำนึงถึงด้วย”

ผู้อาวุโสสวี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองชายวัยกลางคนที่นั่งตรงข้าม

ชายวัยกลางคนหยิบก้อนหินขนาดประมาณ 10 เซนติเมตรรูปร่างไม่เป็นระเบียบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

พื้นผิวของหินไม่เรียบ สีออกดำ แต่ข้างในมีสีแดงแทรกเล็กน้อย

เขาวางหินลงตรงหน้าเย่หยวน

เย่หยวนยื่นมือไปรับ และทันทีที่มือเขาสัมผัสหินก้อนนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัว

“พบแหล่งพลังงาน สามารถแลกเป็น 30,000 คะแนนได้”

“ต้องการแลกหรือไม่?”

“ไม่”

นี่เป็นของชิ้นที่สองที่สามารถแลกคะแนนได้โดยไม่ต้องใส่เข้าไปในพื้นที่พิเศษ

ครั้งก่อนคือหยกดิบ ส่วนครั้งนี้เป็นหินลึกลับก้อนนี้

เมื่อมองหินก้อนนี้ในมือ เย่หยวนเริ่มคิดแผนการในใจ เขาต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าสิ่งนี้คืออะไร

แค่ก้อนเดียวก็ให้คะแนนถึง 30,000 คะแนน ครั้งก่อนหยกเกรดแก้วจักรพรรดิก็ยังได้แค่ 10,000 คะแนนเอง

เย่หยวนวางหินลงอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วพูดกับผู้อาวุโสสวี่ว่า “ให้ผมหาเจ้าสิ่งนี้ใช่ไหมครับ?”

“รายละเอียดค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้นายต้องไปทำการทดสอบร่างกายก่อน ถ้าไม่ผ่านก็ไม่มีสิทธิ์รู้” พูดจบ ท่านเฒ่าสวี่ก็แตะไหล่เย่หยวนเบาๆ

“แสดงศักยภาพออกมาให้เต็มที่ ไม่ต้องกังวล มันจะไม่มีผลเสียกับนาย”

“ฉันรับรองได้ว่าจะไม่มีใครใช้ความลับของนายมาเล่นงานนาย”

พูดจบโดยไม่รอฟังคำตอบจากเย่หยวน ผู้อาวุโสสวี่ก็พยักหน้าให้สวี่หาง

สวี่หางเดินมาที่เย่หยวนแล้วผายมือเชิญ

เย่หยวนรู้ทันทีว่ากำลังจะถูกพาไปทดสอบร่างกาย จึงลุกขึ้นเดินตามสวี่หางออกจากบ้าน

เย่หยวนที่นั่งอยู่ในรถ รู้สึกกระวนกระวายใจ

เขาไม่รู้ว่าผลการทดสอบร่างกายจะออกมาเป็นอย่างไร

หรือพวกเขาจะล่วงรู้ความลับของเขาหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตาม เย่หยวนก็อยากรู้เหมือนกันว่าการทดสอบนี้จะออกมาแบบไหน

...

ในบ้านพัก ผู้อาวุโสสวี่มองชายวัยกลางคนแล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่มีเลย ไม่มีปฏิกิริยาอะไรทั้งสิ้น”

“สิ่งนี้มันมีผลกับพวกคุณทุกคนหรือเปล่า?”

“ตอบยาก ท่านก็รู้ดีว่าบางคนเกิดมาพร้อมพรสวรรค์ แต่บางคนได้รับพลังพิเศษภายหลัง และแม้หินลึกลับก้อนนี้จะมีผลกับคนอย่างผม แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเหมาะกับทุกคน”

ชายวัยกลางคนมองผู้อาวุโสสวี่ด้วยความไม่แน่ใจ “ชายคนนี้เก่งกาจอย่างที่ท่านบอกจริงหรือ?”

ท่านเฒ่าสวี่หัวเราะก่อนย้อนถามว่า “เรือดำน้ำที่อยู่ลึกไป 500 เมตรถูกเขาค้นพบ นายทำได้ไหมล่ะ?”

“ทำไม่ได้ครับ”

ชายวัยกลางคนตอบปฏิเสธอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเล