ปูหิมะ

ปูหิมะถูกขนานนามว่าเป็นทรัพยากรปูที่ใหญ่ที่สุดบนโลก

แม้ว่าจะมีทรัพยากรจำนวนมาก แต่ในประเทศจีน การกินปูชนิดนี้ส่วนใหญ่ต้องนำเข้า

ความคิดของ เย่หยวน คือจับมันมาเก็บไว้ในมิติของตัวเอง

ทะเลโอคอตสค์เต็มไปด้วยอาหารทะเลชั้นยอดจำนวนมาก

หากไม่จับพวกมันมาเก็บในมิติ คงน่าเสียดายที่ออกทะเลมาครั้งนี้

ทุกคนใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเต็มถึงจะปล่อยกรงจับปูที่อยู่บนดาดฟ้าทั้งหมดลงทะเลได้ หลังจากปล่อยกรงเสร็จทุกคนก็รีบวิ่งกลับเข้าห้องโดยสารของเรือ

อุณหภูมิที่ทะเลโอคอตสค์นี้ต่ำกว่าที่เกาะหลานอย่างน้อย 20 องศา ทุกคนถูกลมทะเลเย็นยะเยือกพัดจนหนาวสั่น พวกเขาจึงวิ่งกลับเข้าห้องโดยสารเพื่อเปิดเครื่องทำความร้อน

เย่หยวนได้ให้กงหงจ้วงเตรียมหม้อไฟไว้ล่วงหน้าซึ่งเป็นอาหารที่ดีที่สุดสำหรับกันหนาว ทุกคนกินหม้อไฟไปคุยกันไป คุยไปคุยมาก็มาถึงเรื่องทะเลญี่ปุ่นที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่

หลายคนในที่นี้ล้วนเป็นอดีตทหารเรือ พวกเขาจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับการแบ่งเขตทางทะเล

จากการสนทนาเย่หยวนก็ได้รับรู้ข้อมูลพื้นฐานบางอย่าง

หลายคนคิดว่าทะเลญี่ปุ่นเป็นของญี่ปุ่นโดยสมบูรณ์ แต่ความจริงไม่ใช่

ทะเลญี่ปุ่น ในอดีตจีนเรียกมันว่า "ทะเลวาฬ" มันเป็นทะเลชายขอบที่ใหญ่ที่สุดของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ

ขอบเขตด้านตะวันออก ตั้งแต่ทางเหนือ ได้แก่ เกาะซาฮาลิน และหมู่เกาะญี่ปุ่น

ทางทิศตะวันตกมีพรมแดนติดกับภูมิภาคตะวันออกไกลของรัสเซียบนทวีปยูเรเชีย

ทางใต้มีพรมแดนติดกับคาบสมุทรเกาหลี

เนื่องจากคุณลักษณะเฉพาะของสมุทรศาสตร์ในทะเลญี่ปุ่น ทำให้ความสามารถในการกำจัดมลพิษของมันมีจำกัด

มีขยะลอยน้ำและขยะในชีวิตประจำวันจำนวนมากจากเกาหลีไหลเข้าสู่ทะเลญี่ปุ่น ก่อให้เกิดความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมชายฝั่งและระบบนิเวศทางน้ำที่ยากจะฟื้นฟู

นอกจากนี้กากกัมมันตรังสีที่รัสเซียทิ้งลงไปยังส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อสิ่งแวดล้อมในทะเลลึก

รัสเซียมีการขุดเจาะน้ำมันมากเกินไปในทะเลญี่ปุ่น ปัญหาน้ำมันรั่วไหลจึงเป็นอีกหนึ่งภัยคุกคามต่อสิ่งแวดล้อมทางทะเล

ด้วยเหตุนี้เดิมทีทะเลที่เคยเป็นสวรรค์ของปลา ตอนนี้กลับกลายเป็นแหล่งทรัพยากรทางทะเลที่มีปลาน้อยลงเรื่อย ๆ

ขณะนี้พวกเย่หยวนอยู่ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างทะเลโอคอตสค์กับทะเลญี่ปุ่น ลูกเรือกังวลเกี่ยวกับปริมาณปลาที่จะจับได้ในพื้นที่นี้

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ลูกเรือทุกคนก็หันมามองเย่หยวน

เย่หยวนยักไหล่

"อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันไม่เคยบอกว่าจะมาจับปลา ฉันมาจับปูหิมะต่างหาก"

"ที่นี่มีปูหิมะเหรอ? ปูหิมะนี่แพงมากเลยนะ"

หม่าฮว่าเผลอพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา

"ถ้าไม่มี ฉันจะพาพวกนายมาทำไม?" เย่หยวนกลอกตาใส่หม่าฮว่า

เมื่อได้ยินว่าที่นี่มีปูหิมะ ลูกเรือทุกคนก็ตื่นเต้นขึ้นมา

ต้องรู้ว่าเย่หยวนเคยบอกไว้แล้วว่าจำนวนปลาที่จับได้มีผลต่อโบนัสของพวกเขาโดยตรง

ไหน ๆ ก็ออกทะเลมาแล้ว จับอาหารทะเลที่มีราคาสูงให้มากขึ้นมันไม่ดีกว่าเหรอ?

ทุกคนพักผ่อนไปสองชั่วโมง

ยังไม่ทันที่เย่หยวนจะสั่งการ อวี๋หงป๋อก็เริ่มจัดการให้พวกลูกเรือเก็บกับดักปูขึ้นมา

เย่หยวนพยักหน้าเล็กน้อยในใจ แสดงให้เห็นว่าเขาพอใจกับหัวหน้าลูกเรือคนนี้

กรงดักปูที่ถูกโยนลงไปถูกยกขึ้นมาได้หนึ่งกรงอย่างรวดเร็ว

“โว้~ ที่นี่มีปูเยอะขนาดนี้เลยเหรอ” หมาฮว่าอุทานออกมาอย่างตกใจ

เย่หยวนยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า

“ข้างล่างนี้เป็นแหล่งรวมปู พวกเราวางกรงดักปูได้ในตำแหน่งที่ดีพอดี”

หมาฮว่าถามด้วยความสงสัย

“เจ้านาย รู้ได้ยังไงว่าตรงนี้มีแหล่งปู?”

คำถามนี้หมาฮว่าอัดอั้นไว้นานแล้ว

อวี๋หงป๋อตบหลังศีรษะหมาฮว่าหนึ่งที

“จะถามทำไมเยอะแยะ? แกนี่มันร้อยแปดคำถามจริงๆ”

จากนั้นก็พูดเบาๆ ข้างหูหมาฮว่า

“เรื่องไหนควรถามก็ควรถาม แต่เรื่องไหนไม่ควรถามก็อย่าถาม”

อวี๋หงป๋อคิดว่าเสียงของตนเบามากแล้ว

แต่จะหลุดรอดจากประสาทสัมผัสของเย่หยวนไปได้อย่างไร?

ตอนนี้การรับรู้ของเย่หยวนสามารถครอบคลุมระยะหลายเมตรบนผิวน้ำทะเล

เย่หยวนยิ้มแล้วอธิบายว่า “ก็ไม่มีอะไรหรอก นี่เป็นสิ่งที่ฉันเรียนมาจากอาจารย์ท่านหนึ่ง”

“ใช้กระแสน้ำและอุณหภูมิของน้ำทะเลเป็นตัววิเคราะห์…ก็สามารถคาดเดาปริมาณสัตว์น้ำใต้ทะเลได้”

“เรื่องนี้พวกนายต้องช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันด้วยล่ะ”

“ไม่งั้น ต่อไปไม่รู้ว่าจะมีเรือตามพวกเราอีกเท่าไหร่”

เย่หยวนพูดปดได้อย่างแนบเนียนโดยไม่เขินอายเลยสักนิด

ต่อไปเวลาออกหาปลา เรื่องแบบนี้จะมีให้เจออีกเยอะ

ยังไงเขาก็ต้องหาข้ออ้างไว้ก่อน ส่วนจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พวกเขา อย่างน้อยเขาก็อธิบายไปแล้ว

อวี๋หงป๋อเห็นว่าทุกคนหยุดมือ จึงตะโกนเตือนว่า “รีบทำงานเข้า เก็บปูขึ้นมาให้หมด หรือพวกนายอยากยืนตากลมทะเลต่อไปอีก?”

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็รีบเร่งมือขึ้นยกกรงดักปูถูกขึ้นมาทีละกรง และแต่ละกรงก็เต็มไปด้วยปูหิมะตัวใหญ่จำนวนมาก

เย่หยวนเดินไปที่กรงดักปูแล้วเลือกปูตัวเมียที่มีไข่ตัวโตสองสามตัวเก็บเข้าไปในมิติของตนเองโดยไม่มีใครสังเกต

ในขณะเดียวกันก็ไม่ลืมเตือนทุกคนให้ปล่อยปูตัวเมียกลับลงทะเล

นี่ก็ถือเป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ของเหล่านักจับปู

เหตุผลที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพราะปูตัวเมียมีไข่อยู่ในท้อง การปล่อยมันกลับลงไปจะช่วยรักษาสมดุลทางระบบนิเวศได้ดียิ่งขึ้น

ส่วนเหตุผลที่เย่หยวนเก็บปูตัวเมียไปสองสามตัวก็เพราะเขาต้องการสร้างฟาร์มทะเลขนาดย่อมในมิติของตนเอง

ซึ่งต้องมีสิ่งมีชีวิตในทะเลหายากหลายชนิด

บนดาดฟ้าเรือ ลูกเรือยังคงทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ทุกครั้งที่ยกกรงดักปูขึ้นมาก็มักจะได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ

ฝูงปูที่นี่มีขนาดใหญ่มาก หลังจากทำความสะอาดกรงดักปูเสร็จแล้วพวกเขาก็นำเหยื่อไปใส่ใหม่แล้วโยนกลับลงทะเลอีกครั้ง

เย่หยวนเรียกกงหงจ้วงมาและให้เขาเลือกปูหิมะจากกรงดักปูบางตัวเพื่อนำไปทำอาหารเย็น

แต่เมื่อเห็นกงหงจ้วงอ้ำอึ้งและไม่ขยับไปไหน เย่หยวนมองเขาด้วยความสงสัย

“อย่าบอกนะว่าทำปูหิมะไม่เป็น?”

กงหงจ้วงตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า “จะเป็นแบบนั้นได้ไง? เชฟในกองทัพเรือทำอาหารทะเลไม่เป็น? เจ้านายคิดอะไรอยู่?”

“แล้วทำไมนายถึงไม่ไปเลือกปู?”

กงหงจ้วงพูดอย่างเขินๆ “ปูหิมะแพงขนาดนี้ เอามากินกันเองมันสิ้นเปลืองไปหน่อย”

เมื่อได้ยินกงหงจ้วงพูดแบบนี้ เย่หยวนก็มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“พวกเราเป็นพี่น้องกัน จับอะไรได้ก็กินสิ ไม่ต้องคิดเรื่องเปลืองหรือไม่เปลือง วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมาก ทำเพิ่มอีกหน่อยให้ได้กินของดีๆ”

“ไปได้แล้ว อย่ามัวชักช้า!”

เมื่อกงหงจ้วงได้ยินคำพูดของเย่หยวนก็รู้สึกซาบซึ้ง กงหงจ้วงมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเดินไปเลือกปูหิมะด้วยความดีใจ

ทุกคนช่วยกันยกกรงดักปูขึ้น ทำความสะอาด ใส่เหยื่อ แล้วโยนกลับลงไป ลูกเรือทำงานแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา

ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง จำนวนปูหิมะที่จับขึ้นมาก็มากมายมหาศาล

เย่หยวนสั่งให้ทุกคนหยุดทำงาน

พวกนี้เป็นคนจริงๆ ไม่ใช่หุ่นยนต์เหมือนแต่ก่อน

เย่หยวนไม่ต้องการให้ใครหมดแรงตั้งแต่การออกทะเลครั้งแรก

ขณะที่ทุกคนเดินเข้าไปในโรงอาหาร กงหงจ้วงก็กำลังจัดการทำปูหิมะอย่างคล่องแคล่ว

เห็นได้ชัดว่ากงหงจ้วงกำลังยุ่งสุดๆ ปูหิมะที่ทำเสร็จแล้วถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะ

หลังจากทำงานหนักมาร่างกายของลูกเรือต่างหิวโหยจนแทบทนไม่ไหว ทุกคนพากันกรูเข้ามาลิ้มรสปูหิมะสดๆ

ไม่นานปูหิมะที่กงหงจ้วงทำก็หมดเกลี้ยง

เย่หยวนจึงกำชับให้ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่คืนนี้

อวี๋หงป๋อในฐานะหัวหน้าลูกเรือได้นำความคิดเห็นของลูกเรือบางส่วนมารายงานแก่เย่หยวน

ทุกคนออกทะเลมาก็เพื่อหาเงิน

เมื่อเจอแหล่งปูหิมะขนาดใหญ่เช่นนี้ พวกลูกเรือต่างเห็นว่าควรจับต่อไป

พวกเขาเสนอว่าให้ผลัดกันพักเป็นกะในตอนกลางคืน แต่การจับปูต้องดำเนินต่อไป