ความสามารถพิเศษของเจ้าตุ้ยนุ้ย

เล่ยฮวนซีพาเจ้าตุ้ยนุ้ยไปที่สวนท้อ เจ้ามังกรน้อยยังคงทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่ด้วยแรงล่อใจของหมูตุ๋นหม้อใหญ่ มันก็ยอมอย่างไม่เต็มใจให้เล่ยฮวนซีวางตัวมันลงบนต้นท้อที่แห้งเฉามานานแล้ว

เจ้าตุ้ยนุ้ยเหมือนกำลังพยายามทำบางอย่างอย่างหนักเสียจนตัวใสๆ ของมันเปลี่ยนเป็นสีแดง

เล่ยฮวนซีไม่รู้เลยว่ามันกำลังจะทำอะไร จึงได้แต่รออย่างอดทนอยู่นานถึงเจ็ดแปดนาที จนในที่สุด มังกรน้อยก็ค่อยๆ พ่นหยดน้ำสีเหลืองทองขนาดเท่าเม็ดข้าวออกมาจากปาก

เจ้าตุ้ยนุ้ยดูเหมือนจะหมดแรงทันที ร่างกายมันอ่อนระโหยโรยแรงลงไปเลย

แต่ในตอนนั้นเอง ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น...

หยดน้ำสีทองนั้นค่อยๆ ซึมเข้าไปในต้นท้อ

ใบไม้ที่แห้งเฉาของต้นท้อพลันกลับมาเขียวสดอีกครั้ง และผลท้อลูกเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นตามกิ่งไม้ ราวกับเวทมนตร์ มันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วแทบไม่น่าเชื่อ

เล่ยฮวนซีมองตาค้างจนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

จนกระทั่งผลท้อแต่ละลูกโตเท่ากำปั้นสองข้างจึงหยุดโต

เล่ยฮวนซีเป็นคนหมู่บ้านเซียนเถา ซึ่งมีชื่อเสียงด้านผลท้อ และเห็นผลท้อสารพัดรูปแบบมาตั้งแต่เด็ก แต่เขากลับไม่เคยเห็นผลท้อที่มีขนาดใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

เขาเด็ดผลท้อออกมาหนึ่งลูกแล้วลองกัดชิมดู

รสชาติหอมหวานฉ่ำ แต่ไม่หวานจัดจนเลี่ยน น้ำท้อที่ไหลเข้าปากนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความหวานละมุนตั้งแต่ปากลึกไปถึงหัวใจ

“อร่อย อร่อยจริงๆ!” ตั้งแต่เล็กจนโต เขายังไม่เคยได้ลิ้มรสท้อที่อร่อยแบบนี้มาก่อน

ทั้งหมดนี้ต้องเป็นผลจากหยดน้ำสีทองนั่นแน่ๆ!

นั่นมันอะไรกันนะ? หรือว่าเป็น “น้ำลายมังกร” ที่วิเศษมากพอจะส่งผลมหัศจรรย์เช่นนี้?

เล่ยฮวนซีเริ่มนับผลท้อบนต้น พบว่าหลังจากหักลูกที่เขากินไปแล้ว ต้นท้อก็ยังมีผลท้ออยู่ทั้งหมดถึง 107 ลูก

เขาหันไปมองเจ้าตุ้ยนุ้ยซึ่งดูอ่อนแรงอย่างมากจนแทบจะร่วงหล่นลงมาจากต้น เล่ยฮวนซีรีบประคองมันอย่างระมัดระวังแล้ววางลงบนฝ่ามือ “เจ้าตุ้ยนุ้ย ขอบใจมากนะ พรุ่งนี้ฉันจะทำหมูตุ๋นหม้อใหญ่มาให้เป็นการตอบแทน”

เจ้าตุ้ยนุ้ยอ่อนแรงมาก แต่ก็ยังพยักหน้ารับด้วยความยากลำบาก

แต่แล้วสายตาของมันก็เหลือบไปมองที่หยกที่เล่ยฮวนซีห้อยไว้ตรงอก มันดูอยากได้อย่างมาก แม้ว่าจะเหนื่อยจนหมดแรงแล้ว แต่ตัวมันก็ยังดิ้นไปมาอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

หยก? หรือว่าเจ้าตุ้ยนุ้ยต้องการหยก?

เล่ยฮวนซีเคยได้ยินมาว่าหยกมีพลังชีวิต บางทีเจ้าตุ้ยนุ้ยอาจต้องการพลังชีวิตจากหยกเพื่อฟื้นฟูกำลัง

หยกนี้เขาซื้อมาจากตลาดของเก่าในเมืองหยุนตงครั้งหนึ่ง ซื้อมาในราคาแค่สิบหยวนเท่านั้น ซึ่งจริงๆ แล้วมันเป็นหยกปลอมที่ไว้ใส่ประดับเล่นๆ

เขาจึงลองถอดหยกออกแล้ววางเจ้าตุ้ยนุ้ยลงบนหยกเพื่อดูผล

ทันทีที่มันสัมผัสหยก เจ้ามังกรน้อยก็ดิ้นไปมาบนหยกอย่างมีความสุข แต่มันก็หยุดกะทันหัน แล้วก็ส่ายหัวช้าๆ อย่างสิ้นหวัง

อย่างที่คิดเลย!

มังกรตัวนี้ต้องการพลังจากหยกจริงๆ เสียดายที่หยกของเขาดันเป็นของปลอม

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เจ้าตุ้ยนุ้ยคงต้องการน้ำเพื่อฟื้นฟูพลังล่ะมั้ง?

เขารีบกลับบ้าน วิ่งไปตักน้ำจากบ่อใส่ลงในกะละมัง แล้วจึงค่อยๆ วางเจ้าตุ้ยนุ้ยลงในน้ำ

พอมันสัมผัสน้ำ เจ้าตุ้ยนุ้ยก็ค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาขึ้น มันดูมีความสุขพลางว่ายน้ำไปมาอย่างร่าเริง

เล่ยฮวนซีเห็นแบบนั้นก็โล่งอก

เขาเข็นรถเข็นคันเก่าที่คุณปู่ใช้เป็นประจำ แล้วกลับไปที่สวนท้อเพื่อเก็บผลท้อ 107 ลูกนั้นใส่รถเข็นแล้วขนกลับมาบ้าน

แม้ระยะทางไปกลับจะไม่ใกล้ แต่เล่ยฮวนซีกลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เขายังคงรู้สึกสดชื่น ถ้าต้องวิ่งอีกหลายรอบก็ไม่ใช่ปัญหา

เล่ยฮวนซีคิดอย่างสงสัย ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาจากการหลับในสวนท้อ บาดแผลทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้ง แถมร่างกายยังดูแข็งแรงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ อีกทั้งที่แปลกยิ่งไปกว่านั้นคือ เดิมทีเขามีสายตาสั้นเล็กน้อย แต่ตอนนี้แม้ในความมืดก็ยังสามารถมองเห็นได้ไกลถึง 20-30 เมตรอย่างชัดเจน

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เล่ยฮวนซีไม่มีทางรู้เลยว่า ระหว่างที่เขาหลับอยู่นั้น พลังชีวิตจากเมล็ดท้อได้ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ทำให้เจ้าตุ้ยนุ้ยตื่นขึ้น และยังมีพลังชีวิตส่วนหนึ่งที่เข้ามาในตัวเขาด้วย

ตอนนี้เล่ยฮวนซีกลายเป็นคนใหม่โดยสิ้นเชิง

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาเห็นเจ้าตุ้ยนุ้ยนอนหลับอยู่ในกะละมังน้ำ จึงวางใจและไปนอนพักบ้าง นึกถึงเรื่องราวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาในวันนี้ เขาพลิกตัวไปมาด้วยความตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับ กระทั่งเกือบฟ้าสางจึงได้หลับไปแค่แป๊บเดียว

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาผล็อยหลับไปนั้น เขาก็ฝัน ฝันว่าได้พบกับผู้หญิงสวยคนหนึ่งที่มาเป็นแฟน เขานอนอยู่บนสนามหญ้าเขียวขจีโดยมีเธอคนนั้นลูบไล้ใบหน้าของเขาเบาๆ ด้วยความรักใคร่...

รู้สึกนุ่มนวลแปลกๆ คันๆ อ่อนๆ จนเขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แต่ยิ่งลูบก็ยิ่งรู้สึกคันมากขึ้น จนเขารู้สึกตัวแล้วลืมตาตื่นขึ้นมา

แต่ปรากฏว่าไม่มีแฟน ไม่มีสนามหญ้า มีเพียงเจ้าตุ้ยนุ้ยที่ไม่รู้ว่าออกมาจากกะละมังตั้งแต่เมื่อไหร่ มันกำลังไต่ไปมาบนใบหน้าของเขา

ทันทีที่เห็นว่าเล่ยฮวนซีตื่น เจ้าตุ้ยนุ้ยก็กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง มันไต่จากใบหน้าลงมาที่ท้อง พักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน

“อย่าบอกนะว่าแกหิวอีกแล้ว?”

พอได้ยินดังนั้น เจ้าตุ้ยนุ้ยก็พยักหน้าถี่ยิบด้วยความดีใจ

“แกเอาอาหารไปเก็บไว้ตรงส่วนไหนของท้องน้อยๆ นี้ ทำไมถึงได้กินเก่งขนาดนี้?” เล่ยฮวนซีพึมพำไปพลางพลิกตัวลุกขึ้น เขาจัดการนำข้าวที่เหลือจากเมื่อวานมาทำข้าวต้มพร้อมกับผัดไข่

แต่ไม่ทันไร เจ้าตุ้ยนุ้ยก็จัดการข้าวต้มและไข่หมดเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่เม็ดข้าว แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังทำหน้าเหมือนไม่อิ่มอีก!

“หมูตุ๋น หมูตุ๋น จำได้จ้า ฉันจำได้อยู่แล้ว” เล่ยฮวนซียิ้มขำ “ตอนนี้ฉันจะไปขายท้อที่ตลาด แล้วจะเอาเงินไปซื้อหมูมาให้ เข้าใจไหม?”

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “หมูตุ๋น” ดวงตาเล็กๆ ของเจ้าตุ้ยนุ้ยก็เปล่งประกายและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เล่ยฮวนซีหันมองไปที่ท้อ 107 ลูกที่เรียงรายอยู่ แต่ละลูกนั้นใหญ่เท่ากำปั้นสองข้างรวมกัน ผิวภายนอกก็สวยงามน่าทาน พอเข้าไปใกล้ยังได้กลิ่นหอมกรุ่นชวนให้ใจละลาย

นอกจากเล่ยฮวนซีแล้ว แน่นอนว่าไม่มีใครในโลกที่สามารถปลูกท้อแบบนี้ได้

เขาไปหยิบกระดาษแข็งแผ่นหนึ่งมาเขียนข้อความลงไปแบบหวัดๆ ว่า:

“ท้อสวรรค์ พันธุ์หายาก มีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลย ลูกละ 100 หยวน งดต่อรอง”

ต่อมาเขาก็คิดว่า...จะเอาท้อไปขายยังไงดี? จะใช้รถเข็นเข็นไปขายที่ตลาดดีไหมนะ?

เขาเดินออกจากบ้านซึ่งเงียบสงัด

บ้านชนบทส่วนใหญ่แถบนี้ก็ไม่ต่างกัน คนหนุ่มสาวออกไปทำงานในเมือง ทิ้งไว้แต่ผู้สูงอายุและคนที่ทำสวนท้อ

ช่วงเวลาเก็บเกี่ยวท้อมีแค่สองสามเดือน ต้องคอยดูแลอย่างระมัดระวัง ชาวสวนจะหวั่นเกรงภัยธรรมชาติและแมลงที่มากัดกินเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาต้องทุ่มแรงกายดูแลแทบทั้งปี แต่เงินที่ได้กลับน้อยกว่าการทำงานในเมืองใหญ่เสียอีก

ตอนช่วงฤดูเก็บเกี่ยว คนที่ทำงานในเมืองใกล้ๆ บางคนก็กลับมาช่วยที่บ้าน และถือโอกาสเอาท้อไปฝากเพื่อนร่วมงานและเจ้านายเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ตอนนี้ท้อสายพันธุ์ปลายฤดูเก็บเกี่ยวออกหมดแล้ว คนพวกนั้นก็กลับไปทำงานในเมืองกันหมดแล้ว

ในที่ประชุมประจำอำเภอ หัวหน้ามักจะบ่นอยู่เสมอว่า: “ตำบลจู้หนาน หมู่บ้านเซียนเถา มีชื่อเสียงด้านการปลูกท้อไปทั่วประเทศ แต่ปัจจุบันไม่มีคนรุ่นใหม่ยอมทำสวนท้อเลย ทำไมไม่หาทางแก้ไขเรื่องนี้ล่ะ? ดึงคนเก่งๆ กลับมาทำงานในบ้านเกิดได้ไหม?”

แต่เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องของหัวหน้า ไม่ใช่เรื่องของเขา

เล่ยฮวนซีนึกได้แล้วเคาะประตูบ้านข้างๆ “พี่หลู พี่หลู!”

ไม่นานนัก พี่หลูก็เดินออกมาด้วยท่าทางง่วงงุน เธออายุประมาณสามสิบต้นๆ “ว่าไงฮวนซี มีอะไรหรอ?”

พี่หลูเป็นผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้และยังไม่ออกไปทำงานนอกบ้านเหมือนคนอื่น สามีของเธอ ซุนสุ่ยเกิน ทำงานอยู่ที่โรงงานปูนซีเมนต์นอกเมืองหยุนตง กลับมาบ้านเดือนละครั้ง

พี่หลูอยากไปทำงานในเมืองเหมือนกัน แต่ไปไม่ได้ เพราะเธอต้องอยู่ดูแลพ่อแม่สามีที่ป่วยเรื้อรัง และยังมีลูกอีกสองคนที่กำลังจะเข้าโรงเรียน

ครอบครัวของซุนสุ่ยเกินอยู่ติดกับบ้านของเล่ยฮวนซี ทั้งสองบ้านจึงสนิทสนมกันดี ในวันที่ปู่ของเล่ยฮวนซีเสีย พี่หลูก็มาแสดงความเสียใจและยังช่วยงานด้วย

พี่หลูมีสวนท้อเล็กๆ ครึ่งไร่เพื่อไว้จุนเจือครอบครัว ส่วนสามีเธอก็เป็นคนซื่อสัตย์ ขยันทำงานดี เพียงแต่ติดเหล้า ถ้าได้ดื่มเหล้าก็จะโมโหและมักจะตะคอกด่าภรรยากับลูกๆ เสมอ ดังนั้นทุกสิ้นเดือนที่เขากลับบ้านทีไร บ้านพี่หลูก็มักจะมีแต่เสียงทะเลาะกัน

เล่ยฮวนซีรู้สึกสงสารพี่หลูและเคยช่วยพูดปกป้องเธอ แต่พี่หลูก็มักจะตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ว่า “ผู้ชายที่ไหนก็ต้องมีตีกับเมียบ้างล่ะน่า”

พอเล่ยฮวนซีเห็นเธอ เขาก็พูดทันทีว่า “พี่หลู ยืมรถสามล้อพี่หน่อยได้ไหม?”

“รถจอดอยู่ตรงนั้น เอาไปได้เลย” พี่หลูส่งกุญแจให้เขา “เธอจะเอาไปทำอะไรล่ะ?”

“ไปขายท้อน่ะ” เล่ยฮวนซีตอบ พลางขนผลท้อใส่ตะกร้าแล้วยกขึ้นรถสามล้อ

พี่หลูเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นผลท้อ “โอ้โห! ท้ออะไรทำไมถึงใหญ่และสวยขนาดนี้? พี่ทำสวนท้อมาสิบกว่าปี ยังไม่เคยเห็นท้อสวยแบบนี้มาก่อน ฮวนซี นี่เธอได้มาจากไหนกัน ท้อสุกงอมเกินแล้วไม่ใช่หรอ น่าจะไม่อร่อยแล้วนะ”

ถ้าบอกว่าเขามีมังกรช่วยปลูก เธอจะเชื่อไหมนะ?

เล่ยฮวนซีหัวเราะ “อ๋อ ของที่ปู่ฝากไว้ให้ผมน่ะ เพิ่งจะเจอเมื่อวานนี้เอง”

“ใครจะไปเชื่อเธอลงล่ะ ท้อบ้านไหนจะเก็บไว้ได้นานขนาดนี้?” พี่หลูส่ายหน้าด้วยไม่เชื่อ “แล้วปู่เธอก็ไม่เคยปลูกท้อใหญ่แบบนี้ได้นี่นา!”

“ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ เป็นมรดกตกทอดจากปู่จริงๆ” เล่ยฮวนซียกผลท้อสามลูกใส่มือพี่หลู “นี่สำหรับพี่กับลูกๆ เอาไปชิมกัน ถือว่าเป็นค่าเช่ารถนะ”

ลูกชายสองคนของพี่หลูวิ่งออกมาเห็นท้อผลใหญ่ก็วิ่งเข้าไปหยิบมากินทันที “ขอบคุณครับ ลุงฮวนซี!”

“แค่นี้เรื่องเล็กน้อยน่ะ” เล่ยฮวนซีหัวเราะ “วันไหนลุงฮวนซีรวยเมื่อไหร่ จะพาไปเลี้ยงอาหารแพงๆ ที่โรงแรมซีไห่ในเมืองหยุนตงเลย!”

“โม้! โม้สุดๆ!” เจ้าตัวน้อยตะโกนล้อเสียงดัง “ลุงฮวนซีชอบโม้จัง!”

เล่ยฮวนซีหัวเราะเสียงดัง “รอดูไปเลยนะ ลุงฮวนซีจะต้องรวยแน่นอน!”