โชคลาภตกลงมาจากฟ้า
“เล่ยฮวนซี เล่ยฮวนซี!”
เช้าตรู่พอทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงทุบประตู "ปังๆ" ของเฒ่าเย่ดังขึ้นมา
“มีเรื่องอะไรเหรอ?” เล่ยฮวนซีเปิดประตูออกไปถาม
“มีเรื่องอะไร? แกยังจะมาถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้นอีกเหรอ?” เฒ่าเย่ถลึงตาใส่ “แกไปทำเรื่องอะไรในเมืองมา? ตอนนี้มีทนายความมาถึงที่ทำการหมู่บ้านเรา เรียกชื่อหาแกโดยเฉพาะเลย!”
ทนายเหรอ? มาหาฉัน?
ฉันไม่ได้ก่อเรื่องอะไรไว้สักหน่อย หรือว่าจะเป็นลูกน้องของกู้เปียวที่ถูกฉันเล่นงาน แล้วเจียงปินส่งคนมาหาเรื่อง?
ในใจอดรู้สึกกระวนกระวายไม่ได้ รีบปิดประตูบ้านตามเฒ่าเย่ไปที่ทำการหมู่บ้าน
หน้าที่ทำการหมู่บ้านจอดรถยนต์สีดำคันหนึ่งกับรถสปอร์ตสีแดงสดอีกคัน ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
พอเข้าไปในสำนักงานของที่ทำการหมู่บ้าน เห็นคนที่มารออยู่ เล่ยฮวนซีก็หลุดปากออกมา “อันนี่?”
กลับกลายเป็นลูกสาวของจูกั๋วซวี อันนี่
อันนี่ขยิบตาให้เขาอย่างทะเล้นโดยไม่พูดอะไร ส่วนชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างเธอ ยื่นมือมาให้เล่ยฮวนซีจับ “คุณเล่ยฮวนซีใช่ไหมครับ?”
“ใช่ครับ ผมเอง”
“ผมคือหานเต๋อหมิน ทนายความจากสำนักงานกฎหมายถิงกวง” ทนายหานแนะนำตัว “ผมได้รับมอบหมายจากคุณจูกั๋วซวี ประธานบอร์ดบริหารของกลุ่มบริษัทจวินเฉิง ให้มาดำเนินการเรื่องการมอบทรัพย์สินให้แก่คุณ ผมได้รับมอบอำนาจจากคุณจูกั๋วซวี เรียบร้อยแล้ว นี่คือหนังสือมอบอำนาจ เชิญคุณตรวจสอบครับ”
เล่ยฮวนซีรู้สึกมึนงง รับหนังสือมอบอำนาจมาดูคร่าวๆ แล้วก็คืนให้ทนายหานไป
ทนายหานหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมา “ผู้ให้ทรัพย์สิน จูกั๋วซวี เพศชาย อายุ 47 ปี ที่อยู่... ผู้รับทรัพย์สิน เล่ยฮวนซี เพศชาย อายุ 22 ปี ที่อยู่...”
อ่านมาถึงตรงนี้ เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะอ่านต่อ “ข้อ 1 ผู้ให้ทรัพย์สินขอมอบบ้านเลขที่ 216 ในหมู่บ้านเซียนเถา เมืองจู้หนาน ให้แก่ผู้รับทรัพย์สินโดยไม่คิดมูลค่า ผู้รับทรัพย์สินตกลงรับมอบ... ข้อ 3 บ้านที่มอบให้มีหมายเลขทะเบียนโฉนดบ้านคือ... ข้อ 7 ผู้ให้ทรัพย์สินต้องช่วยเหลือผู้รับทรัพย์สินในการดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผู้ให้ทรัพย์สินเป็นผู้รับผิดชอบ...”
เล่ยฮวนซีฟังแล้วถึงกับอึ้งไป
จูกั๋วซวีกลับยกบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านเซียนเถาให้เขาเฉยเลย? หรือว่าตอนนี้เขากำลังฝันไป?
แถมยังจ่ายค่าธรรมเนียมการโอนกรรมสิทธิ์ให้ทั้งหมดอีกด้วย!
นี่มันภาพลวงตาแน่ๆ
“คุณเล่ยฮวนซี ถ้าไม่มีข้อสงสัยอะไร กรุณาเซ็นชื่อที่นี่ครับ”
คำพูดของทนายหานทำให้เล่ยฮวนซีแน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝัน “เอ่อ...ผม...”
“เอ่ออะไรล่ะ เซ็นเลยสิ” อันนี่พูดพลางหัวเราะ
“ไม่ๆ ของมันมีค่ามากเกินไป ฉันรับไม่ได้จริงๆ” เล่ยฮวนซีเริ่มตั้งสติได้
“มีค่ามากไป?” อันนี่เบิกตากว้าง “นายช่วยชีวิตน้องชายฉันเอาไว้ แค่ให้บ้านนายหลังเดียวจะเรียกว่ามีค่ามากได้ยังไง? อีกอย่าง บ้านหลังนี้สร้างเสร็จมาตั้งนานแล้ว แต่พวกเราก็ไม่มีเวลาไปอยู่ พ่อฉันบอกไว้แล้วว่า ถ้าพวกเราจะไปทีหลัง นายแค่เตรียมห้องไว้ให้สองห้องก็พอ”
เล่ยฮวนซียังไม่อยากเชื่อว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง ถึงกับยืนนิ่งไม่รู้จะทำอะไรต่อ
อันนี่เริ่มเร่ง รีบคว้าปากกาจากมือทนายหานแล้วยัดใส่มือเล่ยฮวนซี “เซ็นเลยสิ ทำไมผู้ชายถึงชักช้าขนาดนี้?”
เล่ยฮวนซีแทบจะถูก "บังคับ" ให้เซ็นชื่อในสัญญา
หลังจากเอกสารครบถ้วน รวมถึงโฉนดบ้าน สัญญา และหลักฐานการชำระค่าธรรมเนียมทั้งหมดถูกส่งมอบให้ เล่ยฮวนซีก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความฝัน
หัวหน้าหมู่บ้านสวี่และเจ้าหน้าที่ที่ทำการหมู่บ้านมองดูเหตุการณ์ด้วยความอึ้ง พากันตกตะลึง เล่ยฮวนซีไปทำบุญมาจากไหนถึงได้โชคดีขนาดนี้? อยู่ ๆ เจ้าของบ้านหลังใหญ่โตกลับมอบให้ฟรีๆ?
“งานของผมเสร็จแล้ว” ทนายหานยิ้ม “บริษัทมีธุระที่ต้องจัดการ ผมขอตัวก่อน อันนี่ คุณช่วยพาคุณเล่ยฮวนซีไปดูบ้านนะครับ”
“ทนายหาน เดินทางปลอดภัยค่ะ” อันนี่เดินไปส่งทนายหาน ก่อนจะหันกลับมาหาเล่ยฮวนซีที่ยังคงยืนอึ้ง “ยืนเอ๋ออยู่ทำไมล่ะ? ไปดูบ้านกันสิ”
ภายใต้สายตาตกตะลึงของเจ้าหน้าที่ที่ทำการหมู่บ้าน เล่ยฮวนซีเดินตามอันนี่ออกไปเหมือนกำลังเดินอยู่บนปุยเมฆ
เมื่อมาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ ไม่เพียงแต่จะมีกุญแจให้ ยังมีรหัสผ่านด้วย
อันนี่กดรหัสผ่านเพื่อเปิดประตู ยื่นกุญแจให้เล่ยฮวนซี “นี่นะ ทั้งหมดสองชุด เอาไป”
“หา? อ้อ...” เล่ยฮวนซีที่ยังจมอยู่ในห้วงความสุขอันใหญ่หลวงได้แต่พูดคำเดิม
เมื่อเห็นเล่ยฮวนซีที่ยังยืนเหม่อ อันนี่ก็หัวเราะออกมา “ดูเอ๋อไปเลยนะ เข้าไปดูในบ้านสิ”
ทันทีที่เดินเข้าไปในบ้าน เล่ยฮวนซีก็มีความคิดแรกในหัวว่า: ใหญ่โตมาก!
ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยเห็นบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้มาก่อน บ้านเก่าที่เขาอยู่ขนาด 120 ตารางเมตร พอเทียบกับบ้านหลังนี้แล้ว เหมือนกรงนกไปเลย
แม้ว่าจะปล่อยทิ้งไว้นานไม่มีคนอยู่ สนามหญ้าก็ขึ้นรกเต็มไปหมด
“ตรงนั้นมีบ่อปลาเล็กๆ” อันนี่พูดอย่างชำนาญ “ตอนแรกพ่อฉันคิดว่าจะเลี้ยงปลาทองไว้ดูเล่น”
“เลี้ยงปลาทองทำไมล่ะ ดูได้แต่กินไม่ได้” เล่ยฮวนซีบ่นพึมพำ “เลี้ยงปลาตะเพียนหรือปลาเนื้ออ่อนยังจะดีซะกว่า”
“บ้านนอกจริงๆ”
“ก็ใช่ ฉันบ้านนอก แต่พวกเธอที่หรูหรา ก็ปลูกผักในสวนดอกไม้ของบ้านตัวเองอยู่ดี”
“ยุ่งอะไรด้วย ก็เราชอบ!”
“ไม่เถียงแล้ว ไม่เถียงแล้ว” เล่ยฮวนซีรีบหุบปาก อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าไม่ควรเถียงกับผู้หญิง
แม้ว่าบ้านจะถูกปล่อยทิ้งไว้นาน แต่บ่อปลาไม่ได้ส่งกลิ่นเหม็นเลย แถมยังมีขนาดใหญ่มาก บ่อถูกขุดกินพื้นที่กว่า 1 ไร่
“นี่เป็นน้ำไหลจากภายนอก” อันนี่อธิบาย
เล่ยฮวนซีตาเป็นประกาย แบบนี้เขาก็เอาเจ้าตุ้ยนุ้ยไปปล่อยไว้ในบ่อได้แล้วสิ
เขากำลังคิดเพลินๆ ก็ถูกอันนี่พาไปที่ฟาร์มเล็กๆ อีกแห่ง “ตรงนี้มีพื้นที่ราว 1 ไร่ครึ่ง ปลูกผักหรือผลไม้ได้ พ่อฉันบอกว่าอยากฝากให้นายดูแลให้ดี วันหลังพวกเราจะได้มากินผักและผลไม้สดจากฟาร์ม”
“มีค่าจ้างไหม?” เล่ยฮวนซีถามทันที
“หา?” อันนี่ถึงกับงงไปพักหนึ่ง
“ที่นี่พวกเธอมอบให้ฉันแล้ว ฉันต้องดูแลทั้งบ่อปลา ทั้งฟาร์ม แล้วจะมาใช้ของฟรีไม่ได้หรอก จริงไหม?”
“ขี้เหนียวที่สุด!” อันนี่ถลึงตามองเขา แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา “น้องฮวนซี...”
โอ้โห อยู่ ๆ ก็มาเรียก "น้องฮวนซี" แบบนี้ คิดจะทำอะไรอีกล่ะ?
“น้องฮวนซี ฉันได้ยินว่าพวกเพื่อนร่วมชั้นของนายจะมาที่นี่สุดสัปดาห์หน้า นายเก็บเงินพวกเขาหรือเปล่า?”
หา? เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?
“น้องฮวนซี ฉันรู้จักเจียงปิน แล้วเรื่องของนายกับเขาฉันก็รู้นะ” อันนี่พูดพร้อมรอยยิ้มที่ชวนหลงใหล “เขาก็ชวนฉันไปด้วย แต่ฉันปฏิเสธ เขามันก็แค่เพลย์บอย พ่อฉันสร้างบ้านหลังนี้ที่นี่ มีไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ นายว่าเขาจะทำหน้ายังไงถ้าเห็นนายมีบ้านหลังใหญ่นี้?”
“พี่อันนี่ ฉันผิดไปแล้ว” เล่ยฮวนซีพูดพร้อมเปลี่ยนท่าทีทันที “พี่อันนี่จะมาเมื่อไหร่ก็มาได้ทั้งนั้น ฉันจะจัดเตรียมทุกอย่างให้ฟรีหมดเลย”
“เด็กดี น้องฮวนซี ถ้าเชื่อฟังพี่อันนี่ พี่อันนี่จะช่วยนายเอง”
“ครับ...แต่เรียกกันแบบนี้มันดูแปลกๆ อยู่นะ...”
หลังจากเดินสำรวจบ้านจนทั่ว พอเข้ามาในบ้านจริงๆ เล่ยฮวนซีก็ถึงกับต้องยอมรับว่าหัวหน้าหมู่บ้านสวี่พูดถูก: ที่นี่เหมือนพระราชวังจริงๆ!
การตกแต่งดูหรูหราอลังการ เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นดูแพงจนเล่ยฮวนซีตาลาย แค่เทียบกับห้องวีไอพีสุดหรูของโรงแรมซีไห่ บ้านนี้ก็กินขาดในเรื่องความโอ่อ่า
“นี่สินะที่คนรวยเขาอยู่อาศัยกัน...” เล่ยฮวนซีถอนหายใจ “ถ้าฉันไม่มีเงิน ขายบ้านนี้ไปน่าจะได้เงินเยอะเลยใช่ไหม?”
“กล้าดีนะ!” อันนี่ถลึงตาใส่อีกครั้ง “บ้านนี้ฉันเป็นคนเลือกเอง!”
เอ๊ะ ตกลงบ้านนี้เป็นของใครกันแน่? ทำไมฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขาย?
บ้านมีทั้งหมดสามชั้น ตั้งแต่ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องน้ำ ไปจนถึงห้องนอน แต่ละห้องมีการตกแต่งคนละสไตล์ ไม่ว่าจะเป็นแนวคลาสสิก โรแมนติก หรือหรูหรา...
สรุปแล้ว วันนี้เล่ยฮวนซีได้เปิดหูเปิดตากับของแพงจริงๆ
“ทั้งหมดนี้ เป็นของฉันจริงๆ ใช่ไหม?” เมื่อกลับมานั่งในห้องรับแขก เล่ยฮวนซีถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง
“เฮอะ ทำตัวเหมือนไม่เคยเจอของดี” อันนี่เปิดผ้าคลุมกันฝุ่นบนโซฟาออกก่อนจะนั่งลงอย่างสบาย “ทั้งหมดนี้เป็นของนาย รวมถึงตัวฉันด้วย”
หา?
หา!
“อย่านะ!” เล่ยฮวนซีรีบร้องออกมา
อันนี่เบิกตากว้าง “ทำไม? ฉันไม่เหมาะสมกับนายหรือไง?”
“ไม่ใช่...” เล่ยฮวนซียิ้มแหย “คือเธอเป็นคุณหนูที่กินดีอยู่ดี ใช้ชีวิตหรูหรา ถ้าแต่งกับฉัน ฉันเลี้ยงเธอไม่ไหวนะ จะให้เธอมาป้อนอาหารหมูก็คงไม่ไหว...”
“ฝันไปเถอะ ใครจะอยากแต่งกับนาย!” อันนี่กลอกตา แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น “น้องฮวนซี มาร่วมมือกันแกล้งคนหน่อยดีไหม?”
“ฉันแกล้งคนไม่เก่งหรอก”
“ฟังฉันก่อนสิ...นี่นายมองอะไรน่ะ? นั่นมันที่เขาไว้เก็บซิการ์นะ...” อันนี่ตาเป็นประกาย ราวกับเจอเรื่องสนุกสุดๆ “ฉันได้ยินมาว่าเพื่อนร่วมชั้นของนายคนหนึ่งชื่อ ฉู่เยี่ยนเยี่ยน ใช่ไหม? เธอเป็นคนไล่นายออกจากโรงแรมซีไห่ แถมนายยังถูกทำร้ายอีกด้วย?”
“ฉันไม่อยากมีเรื่องกับพวกนั้น”
“โม้เข้าไป ฉันช่วยนายแก้แค้นเอาไหม?”
“จะแก้ยังไงล่ะ?”
“ฉันจะปลอมตัวเป็นแฟนนาย ไว้ตอนสุดสัปดาห์ที่พวกเขามา พอเปิดประตูปุ๊บ ฉู่เยี่ยนเยี่ยนจะต้องตะลึงแล้วพูดว่า ‘ว้าว! พี่ฮวนซี นายมีแฟนที่สวยราวกับนางฟ้าได้ยังไงกัน? โชคดีขนาดไหนกันถึงได้มีแฟนแบบนี้!’ ทุกคนจะอิจฉานายจนแทบคลั่งเลย น้องฮวนซี นายคิดว่าไง?”
“ฉันขออ้วกก่อนนะ”
“ไปตายซะ”
“ฉันเคยเจอคนหน้าหนามาเยอะแล้ว แต่ไม่เคยเจอเด็กผู้หญิงที่หน้าหนาขนาดนี้มาก่อน!”
“เล่ยฮวนซี นายมันหมาบ้าไม่รู้จักน้ำใจคน!”
“เธอมีแผนอะไรอยู่?”
“ไม่มีอะไรเลย! ฉันแค่อยากช่วยนายจริงๆ นายคิดอะไรของนาย?”
“ไม่จริง! ไม่จริง! แววตาเธอมันฟ้อง เธอต้องมีเป้าหมายอะไรแน่! เดี๋ยวๆ อย่าเข้ามาใกล้!”
“น้องฮวนซี~” อันนี่คลอเคลียเข้ามาใกล้ เสียงออดอ้อนของเธอทั้งหวานและชวนให้ขนลุก “ฉันก็เล่น ‘เดม่อนเอจ’ นะ! ได้ยินมาว่านายเพิ่งได้ ‘ธนูทำลายแสงจันทร์ระดับ S’ มาใช่ไหม? ฉันเล่นอาชีพนักธนูน่ะ...”
“เธอบ้าไปแล้ว! ในเซิร์ฟเวอร์มีอยู่แค่คันเดียวเท่านั้น!”
“น้องฮวนซี~ ดูสิ ฉันยอมเป็นแฟนนายเลยนะ เอาสิ นายจะทำอะไรก็ได้...”
“ช่วยด้วย! ลวนลามแล้ว!”
สุดท้าย เล่ยฮวนซีที่อ่อนแอก็ยอมมอบบัญชีและรหัสผ่านของตัวเองให้
ไม่นานเขาก็รู้ว่าโดนหลอกเต็มๆ
คุณหนูอันนี่ที่พูดจาหวานว่า “ยอมให้ทำอะไรก็ได้” พอได้บัญชีและรหัสผ่านก็วิ่งออกจากบ้านเหมือนจรวด รีบขึ้นรถสปอร์ตสีแดงสดขับออกไปจากหมู่บ้านเซียนเถาในพริบตา
เล่ยฮวนซีเริ่มกังวลใจอย่างมากเกี่ยวกับบัญชีเกมของตัวเอง...