สวรรค์ ช่วยให้สายฟ้าผ่าลงมาทีเถอะ

ระหว่างที่รอ เหล่าฝง ก็ชงชา โค้งคำนับ และพูดจาดีๆ ใส่ไม่หยุด

แต่อันนี่ไม่รีบร้อนอะไร เธอนั่งรออย่างใจเย็น ส่วนพวกที่มุงดูอยู่ก็ไม่มีใครยอมแยกย้าย ซ้ำยังมีคนมารวมกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่พ่อค้าขายปลาคนอื่นๆ ก็เริ่มเข้ามามุงดูด้วย

เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว ถ้าเจ้าของตัวจริงไม่ยอมขาย แต่คุณหนูคนนี้ยืนกรานจะซื้อ มีหวังเหล่าฝงคงเอาตัวรอดไม่ได้ ต่อไปเขาก็ไม่ต้องหวังมาทำมาหากินที่ตลาดขายสัตว์เลี้ยงในเมืองหยุนตงอีก

เหล่าฝงเหงื่อแตกพลั่ก

“เหล่าฝง ใครมันกล้าพูดโตขนาดนั้น ว่าจะซื้อปลามังกรทองของฉัน?”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

เมื่อเห็นชายหญิงที่เดินเข้ามา เล่ยฮวนซี อันนี่และเจ้าอ้วนโม่ ต่างก็คิดเหมือนกันว่า...

โลกนี้มันแคบจริงๆ!

เจียงปินกับฉู่เยี่ยนเยี่ยน

ปลามังกรทองตัวนี้ ดันเป็นของเจียงปินซะได้!

เจียงปินเองก็ชะงักไปเมื่อเห็นพวกเขา ก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติได้

ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไม่ใส่ใจ แต่บ้านของอันนี่ร่ำรวยไม่น้อยไปกว่ากลุ่มโรงแรมซีไห่ แถมข้างๆ เธอยังมีเล่ยฮวนซีคนนั้น—ไอ้ตัวป่วนที่ทำให้เขาขายหน้าตลอดเวลา...

เหล่าฝงไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา จึงรีบลากเจียงปินไปกระซิบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“ไอ้เวร บัดซบ!” เจียงปินด่ากราดก่อนจะรีบคิดหาทางแก้ไขอย่างรวดเร็ว แล้วเดินกลับไปหาอันนี่ “อันนี่ เธอสนใจปลาตัวนี้เหรอ?”

พอเขาพูดออกไป คนรอบๆ ถึงเพิ่งรู้ว่าพวกเขารู้จักกัน

“ใช่แล้วล่ะ พี่ฮวนซีของฉัน บอกว่าปลาตัวนี้ใช้ได้ ก็เลยอยากซื้อไปเลี้ยงเล่นๆ” อันนี่ช่างเป็นนักแสดงที่มีพรสวรรค์ เธอพูดไปพร้อมกับคล้องแขนเล่ยฮวนซีอย่างสนิทสนม

แย่แล้ว! แย่แล้ว! เล่ยฮวนซี รู้ทันทีว่า คุณหนูคนนี้จะต้องก่อเรื่องอีกแน่

เป็นไปตามคาด สายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและความโกรธพุ่งออกมาจากดวงตาของเจียงปิน จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม? ในเมื่อเขาเป็นทายาทเศรษฐี เรียนจบจากต่างประเทศ แต่อันนี่กลับไม่สนใจเขา แล้วไปสนใจบ้านนอกอย่างเล่ยฮวนซีแทน?

เล่ยฮวนซีมีตรงไหนที่ดีกว่าเขากันแน่?

เขาฝืนกลั้นความโกรธในใจ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ “แค่ปลาตัวเดียว ก็แค่ไม่กี่แสนเอง เรื่องเล็กน้อย ให้เธอไปก็ไม่ใช่ปัญหา...”

“เจ้าของร้าน ใส่ปลาให้ด้วยนะ แล้วก็... ลาก่อน” อันนี่ตอบกลับทันที

“เฮ้ เดี๋ยวก่อนๆ!” เจียงปินไม่คิดว่าอันนี่จะไม่เกรงใจขนาดนี้ พอเขาเริ่มร้อนใจ มาดผู้ดีที่ตั้งใจรักษาไว้ก็หายไปหมดสิ้น “เธอจะเอาไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้!”

“หึ! พูดไปพูดมาก็แค่ขี้เหนียว” อันนี่มองเขาอย่างดูถูก

ขี้เหนียว? มีคนกล้าหาว่าเขาขี้เหนียว? กล้ามาก! กล้ามาก! กล้ามาก! เจียงปินกัดฟันแน่นจนแก้มสั่น “ฉันหมายถึง... เอาไปแบบนี้ไม่ได้ อันนี่ เธออาจจะไม่รู้ แต่ปลามังกรทองควรเลี้ยงเป็นคู่ๆ นะ ตัวนี้ของฉันมันชื่อว่า... เอ่อ... เหล่าฝง ชื่อพันธุ์มันว่าอะไรนะ?”

“ปลามังกรทองพันธุ์ไฮแบ็ค”

“ใช่แล้ว ปลามังกรทองพันธุ์ไฮแบ็ค” เจียงปินพยักหน้า “ได้ยินมาว่าเป็นสายพันธุ์ที่หายากที่สุดในบรรดาปลามังกรทอง ฉันใช้เวลานานมากกว่าจะหามาได้สักตัว…”

“ไม่ใช่แล้วล่ะ คุณชายเจียง” คนที่ปกติแล้วไม่กล้าพูดอะไรมากเวลาอยู่ต่อหน้าเจียงปินอย่างเจ้าอ้วนโม่กลับเอ่ยขึ้นมา “แม้ว่า ปลามังกรทองพันธุ์ไฮแบ็คจะเป็นพันธุ์หายาก แต่ก็ไม่ใช่ที่แพงที่สุดหรอกนะ มีปลามังกรทองจากสิงคโปร์ตัวหนึ่ง คนญี่ปุ่นเสนอซื้อในราคา 600,000 ดอลลาร์สหรัฐ แล้วยังมีงานแสดงปลามังกรที่ญี่ปุ่นเมื่อไม่กี่ปีก่อน ที่มีปลามังกรทองตัวหนึ่งถูกขายไปในราคา 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ… แต่ปลาของคุณชายเจียง 500,000 หยวน ไม่ใช่ดอลลาร์ด้วย”

เจียงปินตั้งใจจะอวดสรรพคุณให้เต็มที่ แต่ใครจะคิดว่าเจ้าอ้วนโม่ที่ดูไม่เอาไหน วันๆ เอาแต่หัวเราะจะกล้ามาหักหน้ากันแบบนี้ เขาจึงหน้าเสียทันที

เขาถลึงตาใส่เจ้าอ้วนโม่อย่างดุดัน เดี๋ยวหาโอกาสได้เมื่อไหร่ ค่อยคิดบัญชีทีหลัง!

“ช่างเถอะ ยังไงในตลาดปลาของจีนก็หาตัวที่คุณภาพเท่าของฉันได้ยากอยู่ดี ว่าแต่… ฉันเองก็อยากหาเพื่อนให้ปลาของฉันนะ งั้นเอางี้ พวกเธอก็ไปหาปลามังกรทองมาสักตัว แล้วให้ผู้เชี่ยวชาญที่นี่ตัดสินกันไปเลยว่าตัวไหนคุณภาพดีกว่ากัน ตัวไหนราคาแพงกว่ากัน ถ้าใครแพ้ ก็ต้องยกปลาของตัวเองให้ฝ่ายที่ชนะ แบบนี้ปลาของฉันก็จะมีเพื่อนพอดี”

อันนี่ตอบรับโดยไม่คิดเลย “ตกลง เอาตามนั้น! แต่ตอนนี้ฉันหาปลาไม่ได้”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ตอนนี้” แววตาเจ้าเล่ห์ของเจียงปินแวบผ่าน “อาทิตย์หน้า เวลาเดียวกันที่นี่ เธอมีเวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์ ไม่น่าจะมีปัญหานะ”

“ตกลงตามนี้!”

อันนี่ตกลงอย่างรวดเร็วจนเจ้าอ้วนโม่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะห้าม

“เหล่าฝง ดูแลปลาของฉันให้ดีๆ ล่ะ สัปดาห์หน้าอาจจะต้องยกให้คนอื่นแล้วก็ได้” เจียงปิน หัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

เล่ยฮวนซีรู้สึกคล้ายกับว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล…

……

พอออกจากตลาดขายสัตว์เลี้ยง เจ้าอ้วนโม่ก็โวยขึ้นมาทันที “คุณหนู! พี่สาวที่เคารพของฉัน! ทำไมเธอถึงกล้าตอบตกลงทุกเรื่องแบบนี้?”

“ก็แค่ปลามังกรทองตัวเดียวนี่?” อันนี่ไม่ใส่ใจเลยสักนิด “ก็แค่ซื้ออีกตัวก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เจ้าอ้วนโม่ถึงกับหัวเราะทั้งน้ำตา “ซื้อสักตัว? ฟังดูง่ายจังเลยนะ อันนี่… ปูทั่วไปมีเงินก็ซื้อได้ แต่ปูนักสู้ชั้นเยี่ยมล่ะ? เธอคิดว่าหาซื้อได้ง่ายเหรอ? ปลามังกรทองก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“ฟังฉันนะ ปลามังกรทองหาซื้อที่ไหนก็ได้ ตัวละไม่กี่ร้อยหรือไม่กี่พันก็มี แต่ตัวที่คุณภาพระดับเดียวกับเจียงปินน่ะ หายากมาก… ทำไมรู้ไหม? เพราะมันเป็นพันธุ์หายาก มีน้อย ปลามังกรทองชั้นเลิศแต่ละตัวต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือน หรือไม่ก็ครึ่งปีและถึงจะจองก็ยังไม่แน่ว่าจะมีให้”

“ฉันจะบอกอะไรให้ ฟาร์มปลามังกรที่ใหญ่ที่สุดของเรา เคยทุ่มเทอย่างหนักกว่าจะนำเข้าลูกปลามังกรทองคุณภาพดีมาได้ 8 ตัว แต่ไม่ถึงวันก็มีคนทุ่มเงินซื้อไปหมดแล้ว”

“แล้วเธอคิดจะหาภายในหนึ่งสัปดาห์? อีกอย่างนะ เจ้าของปลามังกรทองระดับสูงพวกนั้น ไม่มีใครขาดเงินหรอก”

“นี่มันปลาฮวงจุ้ยเลยนะ! เจ้าของทุกคนเลี้ยงไว้เพื่อเสริมฮวงจุ้ยของตัวเอง มีเศรษฐีหน้าไหนบ้างที่จะยอมขายให้เธอ? เจียงปินถึงได้มั่นใจไงว่าเธอไม่มีทางหามาสู้กับเขาได้”

“หา?”

อันนี่อึ้งไปทันที

เธอคิดว่าแค่ทุ่มเงินก็จบ แต่ใครจะคิดว่ามันยุ่งยากขนาดนี้

เล่ยฮวนซีที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา เงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ไม่มีเงินก็ทำอะไรไม่ได้ คำพูดนี้พลิกกลับไปกลับมาก็ยังจริงอยู่ดี

แต่มีเรื่องอะไรบ้างที่อันนี่จะยอมแพ้? พอเห็นเล่ยฮวนซีส่ายหัว เธอก็ขมวดคิ้วก่อนจะคิดแผนอะไรบางอย่างออก

เธอรีบคล้องแขนเล่ยฮวนซีอีกครั้ง “พี่ฮวนซี…”

“อย่าเรียกฉัน! ฉันไม่มีปัญญาหามาให้เธอหรอก” เล่ยฮวนซีรีบขัดจังหวะทันที “นี่มันปลามังกรทองนะ ตัวนึงเป็นแสนๆ เธอลองคิดดูดีๆ ว่าต่อให้ขายฉันไป จะพอซื้อได้สักตัวไหม?”

“พี่ฮวนซี~” อันนี่ซบแขนเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม “ฉันเห็นกับตานะว่าปลาที่พี่เลี้ยงมันตัวโตมากๆ ปลากุ้ยก็เป็นปลา ปลามังกรทองก็เป็นปลา พี่ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ...”

เล่ยฮวนซีแทบพ่นเลือดออกมา

ปลากุ้ยก็เป็นปลา ปลามังกรทองก็เป็นปลา? ประโยคแบบนี้อันนี่ยังกล้าพูดออกมา? เธอไม่รู้จักละอายใจบ้างเลยหรือไง?

“ไม่มีทาง! ฉันทำไม่ได้แน่ๆ” เล่ยฮวนซีปฏิเสธเสียงแข็ง “เธอก็ได้ยินเมื่อกี้แล้วไม่ใช่หรือไง? น้ำที่ใช้เลี้ยงปลามังกรทองต้องเป็นน้ำทะเลสังเคราะห์ ฉันไม่มีความสามารถขนาดนั้นจริงๆ”

“พี่ฮวนซี~ ทำไม่ได้ก็ต้องทำ” น้ำเสียงของอันนี่อ่อนหวานมาก “ถ้าพี่ไม่ช่วยฉัน ฉันจะไปที่หมู่บ้านของพี่ แล้วบอกว่าพี่มอมเหล้าฉันเมื่อคืนนี้... แล้วก็รังแกฉัน... ฉันจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้าน ไปฟ้องพ่อฉัน... เจ้าอ้วนเห็นด้วยใช่ไหมล่ะ ที่ว่าเรื่องมันเป็นแบบนั้น?”

“หา? แล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?”

เจ้าอ้วนโม่อึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็เริ่มคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

ต้นทุนของการทำให้เล่ยฮวนซีโกรธเป็นเท่าไหร่? แล้วราคาของการทำให้อันนี่ไม่พอใจล่ะ?

ลูกผู้ชาย ต้องมีคุณธรรม!

ลูกผู้ชายพเนจรต้องยึดถือคำว่า "พวกพ้อง"!

ถ้าลูกผู้ชายไม่มีคุณธรรม ก็ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน!

ภาพวีรบุรุษนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นมาในหัวของเจ้าอ้วนโม่

จากนั้น เขาก็เชิดคอขึ้นสูง (แม้ว่าจะมีเนื้อหนังเยอะจนแทบมองไม่เห็นคอก็ตาม) แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นประหนึ่งวีรบุรุษผู้เสียสละ “ใช่แล้ว! แถมไม่ใช่แค่รังแกเธอด้วยซ้ำ! ฉันพยายามจะห้ามเขา แต่กลับถูกเล่ยฮวนซีผลักล้มลงกับพื้น... เดรัจฉาน! เล่ยฮวนซี นายมันเดรัจฉานจริงๆ!”

ไอ้ชาติชั่ว! ทำไมฉันถึงต้องมารู้จักไอ้คนพรรค์นี้ด้วยเนี่ย?

เล่ยฮวนซีถึงกับอยากตายไปซะตอนนี้เลย

“พี่ฮวนซี~” อันนี่เรียกเขาด้วยเสียงออดอ้อนกว่าเดิม “เพราะงั้น พี่ต้องช่วยฉันหาทางออกนะ~”

เจ้าอ้วนโม่ก็คล้องแขนอีกข้างของเล่ยฮวนซีทันที “พี่ฮวนซี ช่วยคุณหนูอันนี่หน่อยเถอะนะ~”

ฟ้าผ่าเจ้าสองตัวนี้ให้ตายไปซะทีเถอะ!

ใบหน้าของเล่ยฮวนซีเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง...

แต่ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหนก็ยังมีสองแขนเกาะแน่นอยู่ที่แขนของเขา อันนี่ยังพอว่าไปอย่าง ลากไปด้วยก็ไม่หนักเท่าไหร่ แต่เจ้าอ้วนโม่นี่สิ…

สุดท้ายเล่ยฮวนซีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ไอ้อ้วน! ไปหาน้ำทะเลสังเคราะห์มาให้ฉัน! ภายในหนึ่งวัน ยิ่งเยอะยิ่งดี”

“รับทราบ!” เจ้าอ้วนโม่ปล่อยแขนทันที “ภายในหนึ่งวันจัดให้แน่นอน ส่งไปที่ไหน?”

“หมู่บ้านเซียนเถา! แล้วก็เอาไอ้ปูนักสู้ของแกไปฝึกให้เรียบร้อยด้วย”

“หา? ไวขนาดนี้เลย? พี่ฮวนซี พี่นี่มันเทวดาประจำตัวฉันจริงๆ!”

“ส่วนเธอ…” เล่ยฮวนซีหันไปหาอันนี่ ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธและความจำยอม “ปล่อยฉันก่อน… แล้วไปหาหยกดีๆ ให้ฉันสักก้อน อีกอย่าง ให้เงินฉันหน่อย ฉันจะไปหาปลามังกรทองมาให้เธอ”

“ฉันก็รู้ว่าพี่ฮวนซีของฉันใจดีที่สุด!”

“สุดท้าย! ขอร้องล่ะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกเลย!”

สุดท้ายภายใต้การเลือกของเจ้าอ้วนโม่ อันนี่ใช้เงิน 30,000 หยวนซื้อหยกชิ้นหนึ่งให้เล่ยฮวนซีและยังให้เงินเขาอีก 30,000 หยวนไปซื้อปลามังกรทองตัวเล็ก

ซึ่งเทียบกับราคาปลามังกรทองที่โตเต็มวัยแล้ว ถือว่าประหยัดเงินไปได้มาก

อันนี่รู้สึกเกรงใจจึงพยายามจะให้เงินเพิ่มเพื่อให้เขาไปซื้อปลาเพิ่ม แต่เล่ยฮวนซีปฏิเสธ

เขาคำนวณดูแล้วว่า 30,000 หยวนน่าจะพอ แต่ปัญหาคือ… จะไปหาลูกปลามังกรทองที่ดูดีสักตัวจากที่ไหน?

เจ้าอ้วนโม่มีหน้าที่ไปซื้อน้ำทะเลสังเคราะห์ ขณะเขากำลังจะออกเดินทาง แต่จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า “เดี๋ยวนะพี่สาว… เธอไปท้าทายคนอื่น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? แล้วทำไมฉันต้องออกเงินซื้อน้ำทะเลสังเคราะห์ให้ด้วยเนี่ย?”

แต่ตอนนี้พูดไปยังทันเหรอ?

นี่แหละ คือจุดจบของคนทรยศ!