มนุษย์และมังกรที่โบยบินในโลกใต้น้ำ

พรุ่งนี้เช้าต้องขึ้นเรือไปวัดพระใหญ่แล้ว หลังมื้อเย็นอันนี่ก็ไม่ได้ลากเล่ยฮวนซีออกไปเที่ยวเหมือนเคย แต่กลับไปพักผ่อนแต่หัวค่ำ

ไต้ฝุ่นกำลังจะมา ตอนกลางคืนร้านค้าหลายแห่งในไห่ซานปิดเร็วขึ้น คนท้องถิ่นเองก็พยายามไม่ออกไปข้างนอก ทำให้บรรยากาศเงียบเหงาไปถนัดตา

เล่ยฮวนซีนั่งอยู่ในโรงแรมได้ไม่นานก็เริ่มรู้สึกอึดอัด

ลมข้างนอกพัดกระหน่ำ เจ้าตุ้ยนุ้ยก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง มันคลานไปมาบนเตียงด้วยอาการกระวนกระวาย

หรือว่ามันจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของทะเล?

เล่ยฮวนซี ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาอุ้มเจ้าตุ้ยนุ้ยใส่กระเป๋าเสื้อแล้วเดินออกจากโรงแรม

ทันทีที่ก้าวออกไปด้านนอก ลมทะเลก็พัดกระโชกมาพร้อมกับกลิ่นเค็มเฉพาะตัวของมหาสมุทร และเขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเจ้าตุ้ยนุ้ยในกระเป๋าเสื้อดิ้นแรงขึ้นกว่าเดิม

บริเวณนี้อยู่ใกล้โรงแรมมีแขกหลายคนยืนชมวิวทะเลจากหน้าต่าง หากทำอะไรตรงนี้คงเป็นจุดเด่นเกินไป

เล่ยฮวนซีปลอบมันสองสามคำก่อนจะเดินเลียบชายหาดออกไปไกล

ไม่นานโรงแรมริมทะเลก็เลือนรางจนแทบมองไม่เห็น รอบตัวเหลือเพียงเสียงลมพัดโหมกับคลื่นที่ซัดกระแทกกัน

ตรงนี้แหละ

เล่ยฮวนซีมองไปรอบ ๆ อย่างละเอียดและแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาจึงหยิบเจ้าตุ้ยนุ้ยออกจากกระเป๋าเสื้อ

เจ้าตุ้ยนุ้ยที่เมื่อครู่ยังดูร้อนรนอยู่ดี ๆ พอเห็นทะเลมันกลับสงบลงทันที มันนอนนิ่งอยู่บนชายหาด จ้องมองทะเลไม่กระพริบตา

ทะเลในความทรงจำของมันเป็นแบบนี้หรือเปล่า?

ไม่ใช่ ในความทรงจำที่เลือนราง ทะเลควรจะกว้างใหญ่และยิ่งใหญ่มากกว่านี้

แต่ว่าถึงอย่างไรที่นี่ก็ยังเป็นทะเล สายลมที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา กลิ่นที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกไป...

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนใกล้ชิดแต่ก็ห่างไกล ทั้งคุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ในความทรงจำของมัน

มันค่อย ๆ คลานไปยังท้องทะเลทีละนิด ไม่เหมือนก่อนที่เคลื่อนที่ได้รวดเร็วดั่งสายฟ้า มันเคลื่อนที่ช้า ๆ แต่ก็ยังคืบคลานเข้าใกล้ทะเลไปเรื่อย ๆ

เล่ยฮวนซียืนมองอยู่ข้างหลัง เขายังไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว บางทีถ้ามันกลับลงไปในทะเลแล้วอาจจะไม่กลับมาอีกเลยก็ได้ ทะเลเคยเป็นบ้านของมันมาก่อน

แต่แล้วมันสำคัญอะไร? เจ้าตุ้ยนุ้ยไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเขา จริง ๆ แล้วมันเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่า

มันสมควรมีทางเลือกของตัวเองและควรมีชีวิตของมันเอง

ถ้าหากมันเลือกที่จะจากเขาไปแล้วกลับสู่บ้านเกิด แม้เขาจะพยายามรั้งไว้ก็คงไม่มีความหมายอะไร

เมื่อมันกำลังจะสัมผัสกับผืนน้ำ ทันใดนั้นมันก็หยุดลงแล้วค่อย ๆ หันหัวเล็ก ๆ กลับมา

เล่ยฮวนซีมองเข้าไปในดวงตาของมันและเห็นคำเชื้อเชิญบางอย่างอยู่ในแววตานั้น

เจ้าตุ้ยนุ้ยกำลังชวนเขาไปด้วยกัน

ไปด้วยกัน? ลงน้ำเหรอ? ในสภาพอากาศแบบนี้เนี่ยนะ?

เล่ยฮวนซีลังเลเล็กน้อย

แต่เจ้าตุ้ยนุ้ยยังคงมองเขาอยู่ตลอด คล้ายกับกำลังบอกว่า—

"มาเถอะ ลงไปกับฉันสิ แล้วจะได้สัมผัสถึงความมหัศจรรย์ของทะเล"

เล่ยฮวนซีได้หลอมรวมกับเกล็ดที่เจ้าตุ้ยนุ้ยลอกคราบออกมา เขาเคยสัมผัสการใช้ชีวิตใต้น้ำมาแล้ว เขาสามารถหายใจและเคลื่อนไหวใต้น้ำได้อย่างอิสระราวกับเป็นปลา

เล่ยฮวนซีหันไปมองรอบ ๆ อีกครั้งก่อนจะตัดสินใจแน่วแน่ เขาถอดเสื้อผ้าออกแล้วหาก้อนหินมากดทับไว้

ลมทะเลพัดปะทะร่าง เขาหนาวจนสั่นสะท้านและเผลอจามออกมาหนึ่งครั้ง พอเขาเดินไปถึงเจ้าตุ้ยนุ้ย เจ้ามังกรตัวจ้อยก็เร่งความเร็วขึ้นทันที

เล่ยฮวนซีหนาวจนแทบทนไม่ไหว จึงรีบวิ่งตามไป

ปลายเท้าสัมผัสกับน้ำทะเล... เย็นเฉียบ

ขณะที่เจ้าตุ้ยนุ้ยพุ่งตัวลงทะเลและหายไปจากสายตาในพริบตา

เล่ยฮวนซีกัดฟันแน่นก่อนก้าวลงทะเลไป น้ำทะเลค่อย ๆ สูงขึ้น... ผ่านต้นขา ผ่านเอว และกลืนกินร่างเขาไปจนมิด

และในที่สุด เขาก็จมหายไปในท้องทะเล...

ทันทีที่ร่างทั้งร่างจมลงไปในน้ำก็เกิดเรื่องแปลกขึ้น ความเย็นยะเยือกหายไปก่อนถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแสนสบาย

เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือเจ้าตุ้ยนุ้ย เจ้าตุ้ยนุ้ยกำลังว่ายน้ำเล่นอย่างร่าเริงอยู่ตรงหน้าเขา แม้เขาจะไม่รู้ว่าเจ้าตุ้ยนุ้ยคิดอะไรอยู่ แต่เขาสัมผัสได้ว่า...

มันกำลังร่ายรำ!

ใช่แล้ว! มันกำลังแสดงระบำใต้น้ำ!

ที่นี่คือน่านน้ำของท้องทะเลที่แท้จริง!

เจ้าตุ้ยนุ้ยเปลี่ยนเป็นภูตแห่งสายน้ำโดยสมบูรณ์ มันกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงรอบตัวเล่ยฮวนซี

เดี๋ยวก็พุ่งไปทางนี้ เดี๋ยวก็พุ่งไปทางนั้น แวบหนึ่งยังอยู่ตรงหน้าเขา แต่พริบตาถัดไปกลับไปโผล่ข้างหลังแล้ว

ที่นี่คือโลกของมัน

เล่ยฮวนซีสังเกตเห็นว่าตัวเองรู้สึกสบายเหมือนกับตอนอยู่ในบ่อปลาคืนนั้นไม่มีผิด เขาสามารถหายใจและเคลื่อนไหวในน้ำได้อย่างอิสระ ที่นี่ไม่ใช่แค่โลกของเจ้าตุ้ยนุ้ยเท่านั้น... แต่เป็นโลกของเขาด้วย

เจ้าตุ้ยนุ้ยซุกซนยื่นหางมาตีเข้าที่จมูกเขาเบา ๆ ก่อนจะว่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว

มันหยุดอยู่ไม่ไกล มองเขาด้วยแววตาท้าทาย เหมือนกำลังบอกว่า—

"มาเลย! จับฉันให้ได้สิ!"

จับก็จับ!

เล่ยฮวนซีออกแรงเพียงเล็กน้อยร่างของเขาก็พุ่งออกไปไกล

เขากำลังจะคว้าเจ้าตุ้ยนุ้ยได้อยู่แล้วเชียว แต่มันแค่ขยับตัวเล็กน้อยก็หนีออกไปได้ไกลอีกครั้ง

ไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะจับนายไม่ได้!

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า... ในมหาสมุทรกว้างใหญ่จะมีชายคนหนึ่งและมังกรตัวหนึ่ง กำลังว่ายน้ำเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน

ถึงแม้เล่ยฮวนซีจะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่ความเร็วในน้ำของเขาก็ยังเทียบกับเจ้าตุ้ยนุ้ยไม่ได้เลย

ก็แน่นอนล่ะ คู่ต่อสู้ของเขาคือมังกรเชียวนะ!

เขาไล่ตามไปไล่ตามมา แต่ก็ยังตามไม่ทันอยู่ดี

เจ้าตุ้ยนุ้ยเองก็ไม่ได้เพิ่มความเร็วมากนัก แต่ยังคงรักษาระยะห่างเท่าเดิม

ยิ่งไล่ตามไปเรื่อย ๆ เล่ยฮวนซีก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง

ดูเหมือนความเร็วของเขาจะเพิ่มขึ้นและไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเลียนแบบการเคลื่อนไหวของเจ้าตุ้ยนุ้ยอยู่

พอคิดถึงเหตุการณ์ในบ่อปลาคืนนั้น เขาก็เข้าใจทุกอย่างทันที—

เจ้าตุ้ยนุ้ยกำลังช่วยแก้ไขท่วงท่าใต้น้ำของเขา! กำลังสอนให้เขารู้จักใช้ท่วงท่าว่ายน้ำที่สมบูรณ์แบบเพื่อเพิ่มความเร็วให้ถึงขีดสุด!

ก่อนหน้านี้เวลาที่เขาอยู่ในน้ำ แม้ว่าคนอื่นจะมองว่าเขาว่ายน้ำได้เร็วผิดมนุษย์ แต่มันก็ยังมีช่องว่างให้พัฒนาได้อีก ซึ่งเขารู้ดี

แต่เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเพิ่มความเร็วได้

ตอนนี้เจ้าตุ้ยนุ้ยกำลังช่วยเปิดโลกใหม่ให้เขา

ท่วงท่าการว่ายน้ำของมัน ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในโลกที่ทำได้สมบูรณ์แบบไปกว่านี้อีกแล้ว

และเมื่อลงมาในน้ำเขาก็ได้เห็นชัด ๆ ว่าขาทั้งสี่ข้างของเจ้าตุ้ยนุ้ยที่มักจะซ่อนไว้ตอนอยู่บนบก ได้เผยออกมาแล้ว

นั่นคือกรงเล็บของมังกร!

กรงเล็บเล็ก ๆ นั่นทำงานประสานกับลำตัว ทำให้การเคลื่อนไหวของมันงดงามอย่างไร้ที่ติ เล่ยฮวนซีจับจ้องมันอย่างตั้งใจ ไม่เพียงแค่มอง แต่เขายังพยายามเลียนแบบด้วย

นี่คือมังกรตัวเป็น ๆ!

เล่ยฮวนซีค่อย ๆ ลดความเร็วลง เขาเริ่มสังเกตและลอกเลียนท่วงท่าของเจ้าตุ้ยนุ้ยทีละเล็กละน้อย มันทำให้ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ในน้ำแค่ความเร็วไม่พอ ความสามารถในการควบคุมจังหวะช้า ๆ ก็สำคัญไม่แพ้กัน

เจ้าตุ้ยนุ้ยเองก็รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขา มันหยุดว่ายแล้วหันกลับมามองแวบหนึ่ง จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน

เล่ยฮวนซีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบออกแรงตะกุยน้ำตามมันไปติด ๆ

เจ้าตุ้ยนุ้ยเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เล่ยฮวนซีก็เร่งความเร็วตามไปติด ๆ

ตัวเขาเองยังรู้สึกตกใจ ภายใต้การฝึกของเจ้าตุ้ยนุ้ยไม่นานความเร็วของเขากลับเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพัฒนาแบบก้าวกระโดด!

เขาเองก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว

จากการว่ายเร็ว กลายเป็นการพุ่งทะยานอย่างเต็มกำลัง ทุกอณูของร่างกายเขาถูกปลุกให้แสดงศักยภาพสูงสุดออกมา

เขากำลังแข่งว่ายน้ำกับมังกร!

ทันใดนั้นเจ้าตุ้ยนุ้ยก็หยุดว่ายกะทันหัน ร่างของมันค้างอยู่กับที่

แต่เล่ยฮวนซีที่อยู่ในโหมดพุ่งทะยานเต็มกำลัง หยุดตัวเองไม่ได้! ถึงสมองจะสั่งให้หยุดแล้ว แต่แขนขาของเขายังคงตะกุยน้ำต่อไปโดยอัตโนมัติ

แม้ว่าเขาจะหยุดขยับแล้ว แต่ร่างกายก็ยังไถลต่อไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย

เขากำลังจะพุ่งชนเจ้าตุ้ยนุ้ย แต่เจ้ามังกรกลับขยับตัวออกไปด้านข้างอย่างง่ายดายแล้วปล่อยให้เขาพุ่งผ่านไป

"โครม!"

เล่ยฮวนซีกระแทกเข้ากับโขดหินใต้น้ำเต็มแรง

โชคดีที่เขาชะลอความเร็วไปบ้างแล้ว แต่แรงกระแทกก็ยังทำให้เขามึนหัวไปหมด

ที่นี่ที่ไหน...? อ๋อ ใช่แล้ว ที่นี่คือท้องทะเล

เล่ยฮวนซีใช้เวลาตั้งนานกว่าจะตั้งสติได้ แต่ศีรษะยังคงมึนงงอยู่ พอหันไปมองเจ้าตุ้ยนุ้ย มันก็ส่ายหัวให้เขาเบา ๆ

เล่ยฮวนซีเข้าใจทันทีว่ามันหมายถึงอะไร

ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นก็จริง แต่ยังไม่สามารถควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์แบบ และยังไม่อาจหยุดได้ฉับพลันเหมือนเจ้าตุ้ยนุ้ย

โดยเฉพาะการหยุดกะทันหันขณะพุ่งด้วยความเร็วสูง เขายังควบคุมจังหวะนั้นไม่ได้เลย

ขณะนั้นเองปลาหลากชนิดและกุ้งตัวเล็ก ๆ เริ่มโผล่มารอบตัวเขา สำหรับพวกมันแล้วมนุษย์ที่เข้ามาในถิ่นนี้พร้อมกับสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้าย...

นั่นมันอะไร?

พลังบางอย่างแผ่ซ่านออกมาทำให้พวกมันรู้สึกกลัวจนตัวสั่น

มังกรได้สูญพันธุ์จากโลกนี้ไปหลายพันปีแล้ว ทว่าสัญชาตญาณแห่งความหวาดกลัวที่มีต่อเผ่าพันธุ์นี้ยังคงฝังลึกอยู่ในสายเลือดของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ

พวกมันแหวกว่ายรวมตัวกันอยู่รอบ ๆ แม้ไม่กล้าเข้าใกล้แต่ก็ไม่กล้าหนีไปเช่นกัน

ไม่นานฝูงปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ ก็เริ่มรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เจ้าตุ้ยนุ้ยยังคงนิ่งเฉยราวกับราชันย์ผู้สูงส่ง ไม่แม้แต่จะชายตามองพวกมัน

สำหรับมัน ปลาพวกนี้ก็แค่เหล่าข้ารับใช้ในอดีตเท่านั้นเอง

ความสนใจของเจ้าตุ้ยนุ้ยยังคงอยู่ที่เล่ยฮวนซี มันเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ว่ายช้า ๆ แล้วค่อย ๆ เพิ่มความเร็วขึ้น

เล่ยฮวนซีทิ้งความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดไป

โอกาสเช่นนี้หาได้ยากนัก ตอนนี้ไม่ควรคิดถึงเรื่องอื่น สิ่งสำคัญที่สุดคือฝึกฝนให้ท่วงท่าใต้น้ำของตนเองสมบูรณ์แบบไปพร้อมกับเจ้าตุ้ยนุ้ย

แต่การหยุดฉับพลันขณะพุ่งด้วยความเร็วสูงนี่มันยากจริง ๆ

เวลาชั่วโมงกว่า ๆ นี้เล่ยฮวนซีล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลจากแรงกระแทก

แต่ในช่วงเวลานี้เอง ความอดทนของเขาก็เริ่มฉายออกมา

เขาฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ล้มเหลวก็เริ่มใหม่

ถึงจะชนจนหัวแตกเลือดไหล เขาก็ไม่มีทางยอมแพ้

หากเขาสามารถควบคุมเทคนิคนี้ได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าอุปสรรคใดในน้ำก็ไม่มีวันขวางเขาได้อีกต่อไป

แต่การจะเชี่ยวชาญได้ในเวลาอันสั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาต้องฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องเท่านั้น

เจ้าตุ้ยนุ้ยจ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ ความคิดบางอย่างเกี่ยวกับของมันต่อเล่ยฮวนซีเริ่มเปลี่ยนไป

มนุษย์ที่มักจะยิ้มแย้มอยู่ตลอดคนนี้... ที่แท้แล้ว ภายในกลับแฝงไปด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ