โอกาสคือคืนนี้!

“คืนนี้เจ้าน่าจะพักผ่อนเสียหน่อย พอพวกเราข้ามเรือไปยังนครพ่อมดแล้ว จะต้องใช้เวลาเดินทางอีกหลายวัน ตอนนั้นจะมีเวลามากมายให้ได้เรียนเวทมนตร์ใหม่ๆ” โจนนี่เห็นว่าเกลี้ยกล่อมหลินเอินไม่ได้ จึงได้แต่เอ่ยเตือนก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อน...โจนนี่!” หลินเอินเก็บ [ตำราเวทมนตร์ขั้นพื้นฐาน] เข้าสู่อกเสื้อ ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้แล้วร้องเรียกไว้

“มีอะไรหรือ? ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ?” แม่มดผมเงินหยุดเท้า หันกลับมาเอ่ยถาม

“เจ้ามั่นใจแล้วว่าไม่มีใครรู้นอกจากพวกเรา ว่าสถานที่ซ่อนตัวของพวกเราอยู่ที่ไหน?” หลินเอินถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้าสงสัยว่ามีใครบางคนในหมู่พวกเราอาจทรยศไปอยู่ฝ่ายศาสนจักร?” สีหน้าของโจนนี่เปลี่ยนไปอย่างเคร่งขรึมทันที เธอเข้าใจสิ่งที่หลินเอินต้องการสื่อได้ดี และตัวเธอเองก็เคยสงสัยแบบเดียวกัน แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยังคงส่ายหน้าตอบกลับ “นั่นเป็นไปไม่ได้!”

“ก่อนหน้าเจ้าจะมาถึงเมืองอูร์ พวกเราอยู่ที่หมู่บ้านนี้กันมาได้สัปดาห์หนึ่งเต็มๆ แล้ว...งานเสี่ยงภัยอย่างออกไปสืบข่าวหรือหาซื้อเสบียง ทุกคนต่างจับฉลากเพื่อแบ่งหน้าที่กันทำทั้งนั้น”

เธอเองก็เคยใช้โอกาสนี้ทดสอบพวกเขาทีละคนมาแล้วด้วยเหมือนกัน จนถึงตอนนี้ พวกเขายังไม่ถูกศาสนจักรไล่ล่าเลยสักครั้ง นั่นก็เป็นหลักฐานที่ดีที่สุดแล้ว!

หลินเอินไม่ได้แปลกใจกับคำตอบนี้ แต่กลับถามกลับไปอย่างตรงประเด็นแทน

“แล้วเจ้าเคยคิดไหม...ว่าบางทีศาสนจักรอาจไม่ได้มองพวกเราเป็นเป้าหมายหลัก?”

สิ่งที่เขาพูดทำให้โจนนี่ชะงัก เธอหรี่ตาลง มองเขาอย่างงุนงง

“แลมบ์ขาเป๋...เส้นทางที่มุ่งสู่ดินแดนพ่อมด นั่นต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริงของศาสนจักร!” หลินเอินเอ่ยเน้นทีละคำ

เขาไม่รู้ว่าระหว่างเจ้าของโรงเตี๊ยม “เมรัยคนเมา” อย่างฮอว์คกับโคลูนั้นมีความสัมพันธ์แบบไหน ถึงทำให้ชายคนนั้นยอมช่วยเหลือเหล่าศิษย์พ่อมดแบบพวกเขา แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้อย่างแน่นอน!

เส้นทางลับที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกได้โดยตรงนี้ ไม่มีทางที่จะสร้างมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะแน่!

พูดได้ว่า ฮอว์คน่าจะเป็นสายลับที่ดินแดนพ่อมดส่งเข้ามาปักหลักในเขตปกครองนอร์ดแลนด์ และคนที่จะช่วยพวกเขาล่องเรือข้ามทะเลหมอกอย่างแลมบ์ ก็ยิ่งเป็นบุคคลสำคัญมากกว่านั้น

หลินเอินแทบจะจินตนาการได้เลยว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีพ่อมดจำนวนเท่าไรที่อาศัยเส้นทางลับนี้ลอบเข้าไปในจักรวรรดิเซคัส หรือมีเรือกี่ลำที่บรรทุกทรัพยากรอันล้ำค่าออกจากท่าเรือในนอร์ดแลนด์ มุ่งสู่นครพ่อมด...

เมื่อเทียบกับเรื่องเหล่านี้แล้ว การจับกุมพวกศิษย์พ่อมดเพียงไม่กี่คน ดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีน้ำหนักอะไรเลย เป็นเพียงการปลอบใจและช่วยกอบกู้หน้าให้กับดยุคแห่งนอร์ดแลนด์เท่านั้น นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าตอนอยู่ด้านนอกทำไมพวกเขาจึงถูกศาสนจักรไล่ล่า แต่พอเข้ามาในเมืองอูร์ กลับปลอดภัยดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

เมื่อได้รับคำชี้แนะจากหลินเอิน โจนนี่ก็เริ่มเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีไปทันที

ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ศาสนจักรอาจจะรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขามาตลอด เพียงแต่ยังไม่ได้ลงมือเท่านั้นเอง และกำลังรอให้พวกเขาเผยไพ่ในมือออกมาก่อน เพื่อจะจัดการรวบตัวทีเดียวให้สิ้นซาก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความหนาวเย็นก็ไหลผ่านกลางแผ่นหลังของโจนนี่ทันที ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดช่างเหมือนกับนกที่ก้าวเข้าไปในกับดัก พร้อมจะถูกพรากชีวิตเมื่อใดก็ได้ตามใจผู้ล่า

โจนนี่เม้มปากแน่น นิ่งเงียบอยู่นานแต่ก็ยังคิดหาวิธีหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ไม่ได้เลย

“แล้วเราควรทำอย่างไรดี?”

หลังจากถามคำถามนี้ออกไป หญิงสาวไม่ได้คาดหวังเลยว่าหลินเอินจะให้คำตอบที่สมเหตุสมผลได้ ท่ามกลางสถานการณ์จนตรอกเช่นนี้ ความสิ้นหวังคืบคลานขึ้นมาเรื่อยๆ

กลุ่มศิษย์พ่อมดที่แม้แต่จะเชื่อใจกันยังทำไม่ได้ จะเอาอะไรไปต่อกรกับกับดักที่ศาสนจักรวางไว้?

ทว่า หลินเอินกลับตอบเธอมา

“ง่ายมาก...ก็แค่รอ!”

“รอ?” คำตอบของหลินเอินทำให้โจนนี่ตกใจ

“เมื่อกี้เจ้าเพิ่งบอกเรื่องการเดินทางและข้อมูลของแลมบ์ให้พวกเขาฟัง และพรุ่งนี้เราก็จะออกเดินทางกันอยู่แล้ว ตอนนั้นทุกคนจะจับตาดูการเคลื่อนไหวของกันและกัน ดังนั้น...” หลินเอินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คืนนี้แหละ คือโอกาสที่ดีที่สุดในการส่งต่อข่าวสาร!”

เมื่อดวงจันทร์เต็มดวงลอยผ่านดวงดาวดวงที่สิบสาม เสียงร้องของหนูแหลมเล็กปลุกวิลล์ให้ตื่นขึ้นจากนิทรา เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากฟูกที่เต็มไปด้วยฟางแห้งซึ่งเหมือนจะทั้งแทงทั้งขูดหลังให้เจ็บแสบ

เมื่อปรับตัวให้ตื่นเต็มตา วิลล์มองเห็นหนูสองสามตัวรุมกันอยู่ตรงมุมห้อง มันกำลังแทะกินขนมปังดำครึ่งก้อนที่เขาทิ้งไว้ ลิ้นเรียวยาวห้อยอยู่ตรงมุมปาก ขณะที่เท้าสกปรกของมันเหยียบไปบนชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินจนเกิดรอยเปื้อนเป็นทาง

"เวรเอ๊ย! พวกสัตว์นรกนี่!" วิลล์ตวาดลั่น พร้อมถีบขนมปังชิ้นนั้นจนกลิ้งกระเด็นไปไกล ก่อนจะสบถด่าหนักๆ พลางสะบัดตัวไล่ความรำคาญในใจ

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ วิลล์หยิบเสื้อคลุมที่เลอะคราบดินขึ้นมาสวมและค่อยๆ เดินไปที่ประตูห้อง เขาเปิดประตูอย่างระมัดระวัง เสียงบานพับไม้เก่าคร่ำคร่าดังเอี๊ยดอ๊าด แต่ในห้องโถงยังคงเงียบงัน

ตอนนี้ควรเป็นเวลาที่ทุกคนหลับกันหมดแล้ว นอกจากนกพิราบที่รับหน้าที่เฝ้ายาม

วิลล์ก้าวเดินเร็วๆ ไปยังห้องเก็บของที่อยู่ห่างไกล คอยเหลียวมองรอบตัวระหว่างทางเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น เขาเปิดประตูไม้เก่าที่พังจนล็อกไม่ได้ แล้วเล็ดลอดเข้าไปข้างใน

ภายในห้องเก็บของเต็มไปด้วยฝุ่นและความมืด สภาพดูเหมือนจะถูกใช้งานล่าสุดเมื่อหลายปีก่อน มีเพียงเศษซากเฟอร์นิเจอร์ที่หักพังเกลื่อนอยู่บนพื้น วิลล์ตรงไปยังมุมหนึ่งของห้องซึ่งมีของถูกกองทับกันอยู่

เขาเขย่าข้าวของที่ซ้อนกันจนเกิดเสียงดังแกรกกราก กำจัดสิ่งกีดขวางทั้งหมดจนเผยให้เห็นสัญลักษณ์รูปเพชรที่ถูกสลักไว้บนพื้นไม้เก่า

นี่แหละ วิธีส่งข่าวที่วิลล์เตรียมไว้ล่วงหน้า

วิลล์ก้มลงอย่างเร่งรีบ ใช้นิ้ววาดลวดลายที่ซับซ้อนเพิ่มลงไปในสัญลักษณ์รูปเพชรที่พื้น สัญลักษณ์เหล่านั้นถูกเติมเต็มด้วยตัวอักษรและเครื่องหมายเวทมนตร์ซึ่งเรืองแสงสีอ่อนจางเมื่อสัมผัสลงบนพื้น

【เรือข้ามฟาก – ท่าเรือ – แลมบ์】

ข้อความที่ปรากฏในสัญลักษณ์บ่งบอกเป้าหมายชัดเจน วิลล์หยิบหินเวทมนตร์สี่ก้อนออกมาจากถุงสะพายแล้วจัดวางไว้ที่มุมของวงกลมเวท แต่ละก้อนเริ่มเปล่งแสงนวลออกมา และเส้นแสงบางเบาก็เริ่มแพร่กระจายไปตามเส้นสายของเวทวงกลม

"เกือบเสร็จแล้ว..." วิลล์กระซิบเสียงแผ่วในลำคอด้วยความกดดัน

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นพร้อมกับใบมีดน้ำแข็งพุ่งตรงมา ปักลงบนขอบวงเวทอย่างแม่นยำ เส้นแสงที่กำลังเรืองรองดับวูบลงในทันที

“ใครน่ะ!?” วิลล์ตกใจร้องลั่น กระถดตัวไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างมองไปยังต้นทาง

ประตูที่เขาคิดว่าปิดสนิทถูกผลักออกจนเปิดกว้าง เผยให้เห็นร่างของคนที่ยืนอยู่ในเงามืด

"ทำไมถึงทรยศพวกเรา วิลล์?" เสียงเย็นชาของโจนนี่ดังขึ้น พร้อมกับแววตาที่ทั้งเย็นชาและผิดหวัง

เสียงตึงตังของฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นก่อนที่ จะปราดเข้ามา มือหยาบใหญ่คว้าคอเสื้อวิลล์กระชากจนตัวปลิว

“ทำไมแกถึงทำแบบนี้ ตอบมา!” บากค์ตะคอกใส่หน้า พร้อมกับง้างหมัดต่อยเต็มแรงเข้าที่ใบหน้าของวิลล์

"ทำไมงั้นรึ?" วิลล์หัวเราะเยาะทั้งๆ ที่เลือดไหลจากมุมปาก ดวงตาที่เคยมีแววหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นกร้าวแกร่ง "พวกเจ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีกหรือ?"

"ฟังให้ดีนะ ข้าชื่อวิลล์ อิสค์ เป็นบุตรชายคนรองของเคานต์อิสค์!"

คำพูดดังลั่นพร้อมกับน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ชีวิตข้าควรจะมีแต่ความหรูหรา! อยู่ในคฤหาสน์ สนุกกับงานเลี้ยงชั้นสูง ได้กินอาหารดีๆ มีคนรับใช้คอยบริการ และสืบทอดตำแหน่งขุนนาง! แต่นี่..."

"ดูชีวิตตอนนี้สิ เราต้องหลบซ่อนเหมือนหนู ต้องนอนในซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยหนู แล้วกินขนมปังเน่าๆ อย่างกับพวกชั้นต่ำ!"

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะโคลู ไอ้คนบ้า! มันหลอกพวกเราด้วยความรู้ต้องห้าม มันทำลายชีวิตของข้า!”

วิลล์ระเบิดความคับแค้นออกมาเต็มที่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยไฟแค้น เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องเก็บของที่มืดมิด...