เวทไฟไม่เคยถูกใช้แบบนี้มาก่อน!

ในขณะเดียวกัน หลินเอินและพวกกำลังอ้อมไปยังทางใต้ดินอีกฝั่งของปราสาท

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเวลานั้นมีค่าแค่ไหน บาร์ตันที่บาดเจ็บยิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือจากบากค์ เขาใช้เสื้อของตัวเองมัดบาดแผลอย่างลวก ๆ และอดทนต่อความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง วิ่งตามกลุ่มมาอย่างยากลำบาก

ในเวลานี้ หลินเอินยังคงครุ่นคิดถึงรายละเอียดการร่ายเวทก่อนหน้านี้

【ลูกดอกเวทมนตร์】 ในฐานะเวทระดับศูนย์ขั้นพื้นฐานนั้น การเรียนรู้และใช้งานไม่ได้ยากเย็นเกินไปนัก ปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่การตั้งค่าเส้นทางการบินล่วงหน้าของลูกดอกแต่ละลูก

หลินเอินไม่ได้เข้าร่วมการโจมตีครั้งแรกพร้อมกับโจนนี่และคนอื่น ๆ เพราะเขากำลังเตรียมการร่ายเวท

ถ้าไม่ได้ 071 ช่วยในการกำหนดพิกัด ในเวลาเดียวกันหลินเอินสามารถควบคุม 【ลูกดอกเวทมนตร์】 ได้สูงสุดเพียง 12 ดอก

“นายเป็นคาร์ลจริง ๆ เหรอ?” ในความเงียบ บากค์ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

“แน่นอน!” หลินเอินพยักหน้า

“แต่...นายไปเรียนรู้สูตรของเฮอร์แรมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” โจนนี่ถามด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม เธอเพิ่งมอบ 《ตำราเวทมนตร์ขั้นพื้นฐาน》 ให้หลินเอินไปเมื่อชั่วโมงก่อน จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาแค่เปิดดูไม่กี่รอบก็เข้าใจหมดแล้ว?

“ก็เพิ่งตอนนี้แหละ…” หลินเอินตอบไปลวก ๆ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเขาในร่างนี้เพิ่งเรียนเวทมนตร์มาได้เพียงครึ่งปี หากพูดเช่นนี้อาจทำให้คนอื่นสงสัย เขาจึงรีบเสริมว่า “ก่อนหน้านี้อาจารย์เคยอธิบายหลักการของสูตรนี้ให้ฟัง มันก็ไม่ได้ยากอะไรนัก”

"ไม่ได้ยากงั้นเหรอ?" ใบหน้าของโจนนี่เต็มไปด้วยความงุนงง ทำไมเธอถึงใช้เวลาหลายเดือนแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้เลย?

บากค์และบาร์ตันพากันคิดว่า คงเป็นเพราะอาจารย์โคลูแอบสอนคาร์ลเป็นพิเศษ

“ไวท์โดฟ รายงานตำแหน่งและระยะทางของศัตรู!” หลินเอินเบี่ยงเบนหัวข้อ หันไปมองเด็กสาวที่เงียบมาตลอดทาง

แม้ว่าการสังหารวิลล์ของเธอจะน่าสงสัย แต่ในยามวิกฤติเช่นนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพึ่งพาความสามารถของเธอ

“ศัตรูอยู่ทุกหนแห่ง พวกเขากำลังเตรียมปิดล้อมพวกเรา…” ไวท์โดฟกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายเธอสั่นไปด้วยความหวาดกลัว

“แล้วอันซิลค์ล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน?” โจนนี่ถามขึ้นทันที

“ข้าไม่รู้ การรับสัมผัสพลังจิตของข้ามองไม่เห็นเขา…” ไวท์โดฟเกือบจะร้องไห้ออกมา

“ถ้าอย่างนั้น หาให้ได้สักที่ที่เราจะรวมศัตรูให้ได้มากที่สุดก่อน แล้วจัดการมันทีเดียว!” หลินเอินวิเคราะห์อย่างเยือกเย็น

นอกจากอันซิลค์ที่ยังไม่แสดงตัวออกมา ตอนนี้ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขาคือการโจมตีด้วยห่าฝนลูกธนูของพลธนู หากสู้กันในพื้นที่กว้าง พวกเขาอาจเสียชีวิตอย่างน้อยครึ่งหนึ่งจากการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้ง

“เจ้าเอาจริงหรือ คาร์ล?” บากค์อ้าปากค้าง ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

ตอนนี้การหลบหนียังเป็นไปได้ยาก แล้วหลินเอินกลับคิดจะรวมศัตรูมาโจมตีพร้อมกัน? มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

หลินเอินไม่ได้ตอบ แต่เขามองไปที่บาร์ตันที่เลือดไหลซึมที่แผ่นหลัง แต่ยังคงกัดฟันเดินต่อไป

บากค์เริ่มตระหนักว่า พวกเขาไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ไกลนักเมื่อมีผู้บาดเจ็บ การถูกล้อมจับเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

“เจ้ามั่นใจแค่ไหน?” โจนนี่ถามตรงไปตรงมา

“มันขึ้นอยู่กับว่า พวกเจ้ามีเวทมนตร์ในมือมากแค่ไหน!” หลินเอินตอบอย่างหนักแน่น

ในที่สุดภายใต้การรับสัมผัสของไวท์โดฟและการวางแผนของหลินเอิน เหล่าทหารที่ปิดล้อมมาจากทุกทิศทางก็มาถึงพร้อมกันที่โถงเล็กของปราสาทชั้นหนึ่ง

ทหารทั้งหมดหกกองร้อย พร้อมกำลังสนับสนุนจากบาทหลวงและเหล่านักบวช รวมทั้งพลธนู ถูกระดมกำลังเข้ามาในจุดที่กลุ่มศิษย์พ่อมดถูกล้อม ขาดเพียงอันซิลค์ที่ยังคงลึกลับซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด

อารอนสั่งทหารตั้งแนวกำแพงโล่และแถวพลธนู โดยใช้ศาสนเวทสนับสนุนเสริมกำลังทหาร

【ขจัดความหวาดกลัว】, 【เวทศักดิ์สิทธิ์】!

แสงสีขาวสองสายพุ่งสว่างไปทั่วแนวหน้าของทหาร มอบความกล้าหาญและพลังให้เหล่าทหารโล่ที่เร่งฝีเท้าสร้างกำแพงโล่แน่นหนาอย่างมีระเบียบ

บากค์คนเดียวเผชิญหน้ากับแถวกำแพงโล่ที่กำลังบุกมา เขาใช้สองมือยกโต๊ะไม้หนักหลายร้อยกิโลขึ้นด้วยพละกำลังเหนือมนุษย์ เส้นเลือดที่แขนขยายใหญ่จนดูน่าหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงมันไปข้างหน้าเต็มแรง

“ตายให้หมด!”

โต๊ะไม้พุ่งชนแนวโล่จนเกิดเสียงกระแทกดังก้อง แต่ในวินาทีถัดมา พื้นหินใต้เท้าของทหารแนวหน้าเกิดทรุดตัวลง

นี่คือการโจมตีร่วมกันระหว่างโจนนี่และบาร์ตัน ด้วยเวทระดับหนึ่ง 【เปลี่ยนหินเป็นทราย】

ชุดเกราะหนักที่เคยเป็นเกราะป้องกัน ตอนนี้กลับกลายเป็นภาระหนัก ในขณะที่ทหารโล่เสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้น

ถึงแม้เวทมนตร์จะทรงพลัง แต่การรวมเวทของศิษย์พ่อมดแค่สองคนสามารถส่งผลได้เพียงพื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น

ทหารโล่หลายคนล้มลง ทว่าพลธนูที่อยู่ด้านหลังกลับยกหน้าไม้เล็งตรงมาที่บากค์ ลูกดอกมากกว่า 40 ดอกจ่อพร้อมยิง

ไวท์โดฟ ได้โปรดเร็วหน่อย!

เหงื่อเย็นหยดลงมาจากหน้าผากของบากค์ เสี้ยววินาทีนั้นเขาได้แต่ภาวนา

ในที่สุดก่อนที่ลูกดอกจะถูกยิงออกมา เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงดังก้องไปทั่วโถง

【เสียงกรีดแห่งวิญญาณ】

ทุกคนในโถงทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกเหมือนสมองถูกค้อนทุบหนักหน่วง ร่างกายไม่สามารถควบคุมได้ชั่วครู่

ผลกระทบอันประหลาดของเวทมนตร์พลังจิตทำให้ทุกคนในพื้นที่หยุดชะงัก

ไวท์โดฟที่ใช้เวททรุดลงเกือบล้มหมดสติ

โจนนี่และคนอื่น ๆ ได้แต่ภาวนา พวกเขาทำทุกวิถีทางเพื่อสร้างเวลาเพียงแค่ 5 วินาที

นั่นเพียงพอสำหรับหลินเอินแล้ว

ผงฟอสฟอรัสขาวถูกลอยอยู่ในฝ่ามือของหลินเอิน แสงสีเหลืองจาง ๆ ลุกลามกลายเป็นลูกไฟขนาดครึ่งเมตรในเวลาไม่กี่อึดใจ

เปลวไฟสีเหลืองขาวดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ทุกคนทั้งศิษย์พ่อมดและนักบวชต่างรู้สึกถึงความสั่นสะท้านจากก้นบึ้งของหัวใจ

แต่ลูกไฟนั้นไม่ได้พุ่งไปที่อารอนหรือทหารที่อยู่ด้านหน้า หากแต่ลอยขึ้นไปกลางอากาศ แล้วระเบิดกระจายเป็นประกายไฟเล็ก ๆ ร่วงโรยเหมือนพลุดอกไม้ไฟ

ใบหน้าของบากค์ซีดเผือด เขาเริ่มสงสัยว่า 【เสียงกรีดแห่งวิญญาณ】 ของไวท์โดฟอาจไปรบกวนการร่ายเวทของหลินเอิน

“เวทเพลิงต้องรวมพลังโจมตีตรง ๆ ไม่ใช่เหรอ!”