เงาทิพย์แห่งเทพเจ้า

ภายใต้ความพยายามอย่างเต็มที่ของเหล่าลูกเรือ เรือใบขนาดใหญ่แล่นผ่านคลื่นทะเลที่พลุ่งพล่านจนไปจอดที่ท่าเรือแห่งหนึ่งซึ่งยังไม่ได้รับความเสียหายโดยสมบูรณ์

เมื่อได้สัมผัสถึงความร้อนระอุในอากาศ แม้ในใจจะเตรียมพร้อมไว้แล้ว แต่เมื่อได้เห็นท่าเรือที่กลายเป็นซากปรักหักพังอย่างใกล้ชิด แลมบ์ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งดูจริงใจมากกว่าเดิม

“ท่านแลมบ์ ในที่สุดท่านก็มาถึง ข้านึกว่าท่านจะแล่นเรือข้ามทะเลไปเรียบร้อยแล้วเสียอีก……” หลินเอินนำโจนนี่และไวท์โดฟที่หมดสติเดินขึ้นเรือใบผ่านแผ่นไม้ที่ลดระดับลง

“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านพ่อมดล้อเล่นแล้ว…เป็นไปได้ยังไงกัน? มันแค่เป็นการเปลี่ยนแผนกะทันหัน พวกเราไม่ได้รับคำสั่งเพิ่มเติมจากท่าน เลยทำได้แค่ล่องเรือรอบ ๆ มหาสมุทรเพื่อรอคำสั่งเท่านั้น” แลมบ์หัวเราะออกมาหลายครั้ง ก่อนอธิบายด้วยท่าทางสงบนิ่ง

หลินเอินไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนั้น ทั้งเขาและ [สมาคมเรือ] ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ อยู่แล้ว ทั้งสองฝ่ายก็เพียงแค่ร่วมมือกันชั่วคราวเพื่อจัดการกับภัยคุกคามจากศาสนจักรและเพื่อเดินทางข้ามทะเลไปยังดินแดนพ่อมด

ดังนั้นแม้จะคาดการณ์ได้ว่าฝ่ายนั้นอาจมีแผนจะทิ้งเขาไป หลินเอินก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด

“ท่านแลมบ์ บนเรือลำนี้มีหมอหรือไม่?” โจนนี่ที่อยู่ข้าง ๆ ขัดบทสนทนาของทั้งสองและถามด้วยความร้อนใจ

แลมบ์มองไปที่ไวท์โดฟที่หมดสติอยู่ทันที และตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ จึงรีบสั่งให้รองกัปตันเรียกหมอประจำเรือมา โดยเขาได้เตรียมสมุนไพรหลากหลายชนิดไว้อย่างครบครันเพื่อรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันระหว่างเดินทางข้ามทะเล

ทว่าหลังจากที่หมอประจำเรือตรวจอาการแล้วก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญา “ท่านแม่มดหญิงผู้นี้ไม่ได้มีบาดแผลภายนอกรุนแรง สาเหตุที่เธอเป็นแบบนี้อาจจะ…อาจจะเป็นปัญหาด้านอื่น…”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจนนี่ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ไวท์โดฟใช้ [เสียงกรี๊ดแห่งวิญญาณ] โจมตีอันซิลค์ แต่กลับถูกผลสะท้อนย้อนเข้าตัวเอง ซึ่งอาจเป็นบาดแผลลึกถึงระดับวิญญาณ

เมื่อเห็นว่าหมอประจำเรือไม่มีหนทางช่วยเหลือ แม่มดสาวผมเงินจึงเหลือเพียงความหวังสุดท้ายและหันไปมองหลินเอิน

‘071’ หลินเอินร้องเรียกในใจอย่างเงียบงัน

【ประเมินเบื้องต้นว่าเป้าหมายได้รับบาดเจ็บทางจิตอย่างรุนแรง แนะนำให้ไปยังศูนย์การแพทย์สหพันธ์ทันทีเพื่อรับการตรวจสมองอย่างมืออาชีพ】

หลินเอินรู้สึกจนปัญญา เพราะเขาเองก็ต้องหาทางกลับไปเช่นกัน แม้ว่าจะมีเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าของสหพันธ์ แต่การวิจัยเกี่ยวกับจิตสำนึกและวิญญาณนั้นมีข้อจำกัดอย่างมาก แถมข้อมูลส่วนใหญ่ยังเป็นเอกสารลับสุดยอด ซึ่งคนอย่างเขาไม่มีสิทธิ์เข้าถึงหรือดูได้

ดังนั้นภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของแม่มดสาว หลินเอินทำได้เพียงใจแข็งและส่ายหัว

ดวงตาคู่สวยดุจอัญมณีสีน้ำเงินของโจนนี่หม่นหมองลงทันที ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเธอก็รู้สึกว่าเด็กสาวในอ้อมแขนของเธอกระตุกเล็กน้อย

“ไวท์โดฟ…” โจนนี่ร้องเรียกอย่างยินดี

“หนาว…หัวเจ็บเหลือเกิน…” เด็กสาววัยสิบสามสิบสี่ขดตัวเข้าหากัน ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจของเธอถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากขยับอย่างแผ่วเบา คล้ายละเมอพึมพำบางสิ่ง สุดท้ายเสียงที่พร่ำเรียกชื่อครอบครัวนั้นก็แผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน มือทั้งสองสั่นไหวราวกับพยายามไขว่คว้าสิ่งใดที่เลือนลางและไม่อาจจับต้องได้…

โจนนี่กอดไวท์โดฟแน่น น้ำตาใสพรั่งพรูจากดวงตาทั้งสองจนเธอสะอื้นไห้อย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้

หลินเอินมองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจ เขาไม่ใช่คนที่สามารถทำทุกอย่างได้ ทำได้เพียงเดินเข้ามาช้า ๆ จับมือที่สั่นระริกของไวท์โดฟไว้ เพื่อปลอบประโลมอีกฝ่ายเล็กน้อย

【ตรวจพบพลังงานที่ไม่ทราบแหล่งที่มา…ต้องการดึงออกหรือไม่?】

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว หลินเอินชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าพลังชีวิตของเด็กสาวกำลังจางหายไป เขาลังเลอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยในใจอย่างแน่วแน่

“ตกลง!”

ภายใต้มุมมองการรับรู้ของเขา มีแสงเรืองรองที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า กำลังไหลผ่านแขนของไวท์โดฟเข้าสู่ร่างกายของเขา ใช้เวลาประมาณครึ่งนาทีก่อนจะหยุดลง

【พลังงานพิเศษดูดซึมเรียบร้อยแล้ว คาดว่าจะเปลี่ยนเป็นพลังงานสำรองได้ 12% ต้องการใช้งานทันทีหรือไม่?】

“ไม่!” หลินเอินตอบกลับในใจทันที

แม้เขาจะไม่รู้ว่าแสงเรืองรองที่ถูกดูดซับไปนั้นคืออะไร แต่สิ่งที่ยืนยันได้แน่นอนคือ มันไม่ใช่มานา ดังนั้นสิ่งที่เป็นไปได้อาจจะเป็น…จิตวิญญาณ?

สมมุติฐานแวบหนึ่งแล่นผ่านหัวของหลินเอิน แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา มีคนมากมายที่สิ้นใจต่อหน้าเขา ยิ่งกว่านั้นคือหลายคนถูกเขาสังหารด้วยตัวเอง ทว่านี้เป็นครั้งแรกที่เสียงเตือนจากระบบที่เขาได้พบ

หรือว่าไวท์โดฟมีบางสิ่งที่แตกต่างไปจากคนอื่น?

ในความรู้สึกเศร้าของหลินเอิน เขามีข้อสงสัยที่คาใจอยู่ แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เพราะโจนนี่ที่กำลังกอดไวท์โดฟไว้กลับสั่นไหวแล้วทรุดลงไปพร้อมกัน

ทุกคนในที่นั้นต่างตกใจ แลมบ์ถึงกับจ้องหมอเรือคนนั้นเขม็งแล้วสั่งให้เขารีบทำอะไรสักอย่าง เพราะถ้าพ่อมดผู้นี้เกิดโกรธขึ้นมา พวกเขาทั้งหมดคงไม่รอดแน่!

หลังจากการตรวจสอบที่ยุ่งเหยิง ผลลัพธ์สุดท้ายก็ทำให้ทุกคนโล่งอก เพราะโจนนี่เพียงแค่เหนื่อยล้ามากเกินไปและเสียใจอย่างหนักจนสลบไปเท่านั้น

แลมบ์รีบสั่งสาวใช้สองสามคนให้พาโจนนี่ลงไปพักผ่อนทันที จากนั้นก็เหลือบมองไวท์โดฟที่นอนอยู่บนพื้นอย่างระมัดระวัง ก่อนถามออกมาอย่างเกรงใจว่า “แล้วท่านแม่มดหญิงคนนี้ล่ะ?”

หลินเอินไม่ได้ตอบ เขาย่อตัวลง เอามือวางบนหน้าท้องของไวท์โดฟ ผลึกน้ำแข็งเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นรอบตัวเด็กสาว ก่อนจะกลายเป็นโลงน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ปิดผนึกเธอไว้ตรงกลาง

แม้ว่าเขาจะไม่มีวิธีใดที่จะช่วยชีวิตเธอได้ในตอนนี้ แต่เมื่อไปถึงดินแดนพ่อมด บรรดาพ่อมดที่เชี่ยวชาญศาสตร์เวทลึกลับอาจมีหนทางช่วยเธอก็เป็นได้…

“ดูนั่น ไฟที่เมืองท่าดูเหมือนจะดับแล้ว!” ลูกเรือคนหนึ่งร้องขึ้นมาเสียงดัง

แลมบ์และคนอื่น ๆ รีบหันไปมองทันที ระหว่างช่วงเวลาที่พวกเขาพูดคุย เรือใบก็แล่นออกจากท่าเรือและเข้าสู่เขตทะเลหมอกแล้ว แต่ถึงจะอยู่ห่างไกล พวกเขาก็ยังมองเห็นแสงสีแดงเพลิงเหนือเมืองท่าที่ค่อย ๆ จางลงได้อย่างชัดเจน

มันต้องเป็นเพราะกำลังเสริมของศาสนจักรมาถึงแล้ว… หลินเอินคิดถึงเรื่องนี้ได้ทันที ก่อนหน้านี้ อันซิลค์ยังไม่สามารถทำอะไรกับไฟฟอสฟอรัสได้เลย ดังนั้นคนที่สามารถแก้วิกฤตของเมืองท่าคงจะเป็นนักบวชชั้นสูงที่มีพลังมากกว่านั่นเอง!

ทันใดนั้น เงาของเทพธิดาขนาดมหึมาที่ใหญ่พอจะครอบคลุมทั้งเมืองก็ปรากฏขึ้นเหนือเมืองท่า ร่างกายโปร่งใสดุจคริสตัลของเธอสะท้อนแสงจันทร์เงินเป็นประกายเจิดจ้า ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปใกล้ คุกเข่า และหมอบกราบตรงหน้าเพื่อสารภาพบาปของตัวเอง…

【ไอรา】ใช่หรือไม่?

หลินเอินพยายามอดกลั้นต่อความตกตะลึงในใจ ขณะที่แลมบ์และคนอื่น ๆ ข้าง ๆ กลับตกใจจนตัวสั่น นอนหมอบลงกับดาดฟ้าเรือพร้อมกับกุมหัวไว้

เงาร่างเทพธิดาที่มองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนค่อย ๆ เหลือบสายตาไปยังเรือของพวกเขา

โชคดีที่ตอนนั้นเอง หมอกหนาก็พัดเข้ามาปกคลุมรอบด้าน ทำให้เรือใบทั้งลำหายวับไปจากผืนน้ำในทันที…