ดวงตาแห่งความตาย

ระบบการปกครองที่ "ก้าวหน้า" ของดินแดนพ่อมดทำให้หลินเอินถึงกับตกตะลึง ไม่คาดคิดว่ามันจะก้าวเข้าสู่ระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

แต่พอคิดอีกทีก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ พ่อมดระดับสูงแต่ละคนก็เปรียบเสมือนกองทัพหนึ่งกอง หากไม่ได้รับอำนาจที่เหมาะสม ก็คงจะกลายเป็นการก่อความวุ่นวายโดยไม่จำเป็น

ดังนั้น ที่นั่นสถานะของพ่อมดจึงแทบจะเทียบเท่าขุนนาง!

“เมื่อถึงท่าเรือ ท่านจะต้องรู้สึกตกตะลึงกับภาพที่นั่นอย่างแน่นอน” แลมบ์กล่าวด้วยความประทับใจ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเคยไปดินแดนพ่อมดมาสองสามครั้ง มันช่างเหมือนกับชาวนาที่เคยอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แล้วจู่ ๆ ได้เข้าไปในเมืองหลวงวิคนีร์ ความรู้สึกที่ตื่นตาตื่นใจนั้นไม่อาจอธิบายได้เลย

“แบบนั้นข้าก็รอชมภาพเหล่านั้นอย่างใจจดใจจ่อทีเดียว” หลินเอินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีลูกเรือคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบข้างหูแลมบ์สองสามคำ

แลมบ์โบกมือไล่ลูกเรือคนนั้นออกไป ก่อนพูดด้วยความเคารพว่า “ท่านแม่มดผู้นั้นฟื้นแล้ว ท่านอยากไปเยี่ยมดูหรือไม่?”

หลินเอินพยักหน้า เขามีคำถามมากมายที่ต้องการถามโจนนี่ เขาจึงรีบเดินตรงไปยังห้องพักในเรือ

แลมบ์มองตามแผ่นหลังของหลินเอินที่เดินจากไปโดยไม่ได้มีท่าทีว่าจะตามไป แต่กลับเงยหน้ามองท้องฟ้าอันเต็มไปด้วยหมอกฝนที่โปรยปรายลงมาบนดาดฟ้าเรือ

แม้ว่าฝนลมเพียงเล็กน้อยจะไม่ส่งผลกระทบต่อการเดินเรือ แต่แลมบ์กลับรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ปีนี้เพื่อหลบหนีการไล่ล่าของศาสนจักร เวลาที่พวกเขาออกเดินเรือช่างล่าช้าจนเกินไป

หวังว่า ก่อนจะผ่านพ้นทะเลผืนนั้นไป มันจะสงบลงสักหน่อย...

……

……

หลินเอินเดินตามลูกเรือไปจนถึงห้องโดยสารด้านใน เรือไม้โยกไหวอยู่ตลอดเวลา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ

โชคดีที่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาชินกับสภาพสุขอนามัยอันย่ำแย่ของยุคกลางเสียแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นสถานการณ์ในตอนนี้ยังนับว่าดีกว่าที่คาดไว้ อย่างน้อยแลมบ์ก็จัดห้องแยกให้ ไม่ต้องอัดกันอยู่กับลูกเรือคนอื่น ๆ

“ท่านพ่อมด ที่นี่แหละ!” ลูกเรือที่นำทางหยุดที่ประตูห้องบานหนึ่ง มองไปยังหลินเอิน พลางนึกถึงภาพเหตุการณ์อันน่าสยดสยองในเมืองท่าในหัวตน ดวงตาเผยให้เห็นแววหวาดกลัวเล็กน้อย

หลินเอินไม่ได้ใส่ใจนัก เขาเปิดประตูเดินตรงเข้าไป

นี่คือห้องพักเล็ก ๆ ไม่กี่ตารางเมตร แม่มดผู้มีผมสีเงินเทานั่งพิงหัวเตียงไม้ มองทะเลที่ถูกหมอกบดบังอยู่นอกหน้าต่าง แสงจาง ๆ ส่องผ่านเข้ามากระทบแก้มที่ซีดขาวของนาง เผยให้เห็นความงามอันแฝงไปด้วยความป่วยไข้

บางทีอาจเป็นเพราะได้ยินเสียงประตูเปิด โจนนี่หันศีรษะไปมอง ด้านข้างใบหน้าที่งดงามของนางถูกเงาบดบังครึ่งหนึ่ง มองหลินเอินที่เดินเข้ามาจนถึงข้างเตียง นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

“ไวท์โดฟตายแล้ว!”

หลินเอินนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นตอบกลับเบา ๆ ว่า “ข้าได้แช่แข็งร่างของนางไว้แล้ว บางทีบรรดาผู้ยิ่งใหญ่แห่งดินแดนพ่อมดอาจมีวิธีช่วยก็เป็นได้”

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่หลินเอินรู้ดีว่าความหวังนี้ริบหรี่ยิ่งนัก ยังไม่ต้องพูดถึงว่าพ่อมดผู้ทรงพลังเหล่านั้นจะมีความสามารถนี้หรือไม่ ต่อให้มี พวกเขาก็คงไม่เสียเวลาช่วยเหลือแค่เพียงศิษย์พ่อมดตัวเล็ก ๆ

เหตุที่เขาทำเช่นนี้ ประการแรกคือไวท์โดฟที่โดยปกติกลัวตายจนขี้ขลาดยิ่งนัก แต่กลับกล้าเข้าไปในเมืองท่าเรือเพื่อ "ช่วยเหลือ" เขาในสถานการณ์ที่แทบจะเอาตัวเองไม่รอด มันทำให้หลินเอินรู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย

ประการที่สอง พลังงานลึกลับที่ถูกดูดซับโดยสมองกลเมื่อคืนก่อน ทำให้เขารู้สึกสงสัยอย่างมาก

โจนนี่ดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของหลินเอิน ยังคงพูดซ้ำเสียงเบา ๆ

“ไวท์โดฟตายแล้ว... ไวท์โดฟตายแล้ว...”

หลินเอินถอนหายใจในใจ ด้วยสภาพจิตใจของหญิงสาวในตอนนี้ เกรงว่าเขาคงจะถามอะไรไม่ออก ขณะกำลังจะปล่อยให้นางได้พักผ่อน กลับมีร่างอันอ่อนนุ่มและยังคงอุ่นเล็กน้อยพุ่งเข้ามาในอ้อมอกของเขา

หลินเอินชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เสียงสะอื้นของหญิงสาวก็ดังขึ้นที่ข้างหู

“ไวท์โดฟตายแล้ว... ท่านอาจารย์ก็ตายแล้ว... ยังมีเคนท์, วิลล์, บากค์, บาร์ตัน...”

ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อออกมา เสียงของโจนนี่ยิ่งสั่นเครือ ไหล่ทั้งสองของนางสั่นสะท้านไม่หยุด น้ำตาใสไหลลงมาตามแก้ม เปียกชุ่มเสื้อคลุมของหลินเอิน นางพูดอย่างขาดช่วง ขาดตอนไปตามเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในดินแดนนอร์ดแลนด์

หลังจากที่พวกคนของศาสนจักรพบร่องรอยของพวกเขา โคลูมีโอกาสที่จะหลบหนีไปได้ แต่เขากลับเลือกที่จะอยู่ขัดขวางเพื่อเปิดทางให้

ด้วยเหตุนี้เอง นางถึงได้รอดชีวิต ก่อนจากไป นางเคยให้คำมั่นกับอาจารย์ว่าจะพาศิษย์ทุกคนกลับไปยังดินแดพ่อมดอย่างปลอดภัย แต่สุดท้ายแล้ว นอกจากพวกเขาสองคน ทุกคนล้วนเสียชีวิต...

หลินเอินยืนนิ่งไม่พูดอะไร ไม่ขัดจังหวะการระบายของเด็กสาว เขาเข้าใจว่าโจนนี่ต้องการเพียงช่องทางที่จะปลดปล่อยความกลัว ความเศร้าโศก และความสิ้นหวังที่สะสมมานานกว่าสิบวัน ซึ่งไม่สามารถพูดให้ใครฟังได้

เสียงร้องไห้ที่ขาดช่วงเช่นนี้ดำเนินไปกว่าสิบนาที ก่อนที่อารมณ์ของโจนนี่จะเริ่มสงบลง ตอนนั้นเองที่นางสังเกตว่าตนกำลังโอบหลินเอินไว้ และเสื้อของเขาถูกน้ำตาของนางเปียกจนชุ่ม

เด็กสาวคลายแขนออกด้วยความอับอาย บรรยากาศในห้องโดยสารพลันแปลกประหลาดขึ้น โจนนี่เช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างลนลานเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบา ๆ

“ถ้าตอนนั้นท่านอาจารย์เลือกพาเจ้าไปยังเมืองหลวงของนอร์ดแลนด์ ทุกอย่างอาจไม่เป็นเช่นนี้”

“เจ้ามองข้าสูงเกินไปแล้ว โจนนี่” หลินเอินส่ายศีรษะ ในตอนนั้นเขายังไม่ได้มาอยู่ในโลกนี้ด้วยซ้ำ หากดูจากความสามารถของคาร์ลเจ้าของร่างเดิม เกรงว่าคงถูกจับไปพร้อมกัน

“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าทำมามากพอแล้ว และทำได้ดีมาก” หลินเอินพูดอย่างจริงจัง โจนนี่ไม่ใช่นักวางแผนการศึกอัจฉริยะ และก็ไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์เช่นเดียวกับแลมบ์

ในความทรงจำของคาร์ล นางก็เป็นเพียงเด็กสาวที่มีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์และชอบนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นไม้ใหญ่

โคลูที่ฝากฝังความเป็นความตายของเหล่าศิษย์พ่อมดไว้กับความพยายามของโจนนี่ นับว่าเป็นความคาดหวังที่ไม่สมจริง

โจนนี่ไม่ได้ตอบรับคำปลอบโยนของหลินเอิน แต่นางเม้มริมฝีปากก่อนถามว่า “ตอนที่อยู่ในเมืองอูร์ เหตุใดเจ้าถึงเลือกที่จะอยู่เผชิญหน้ากับบิชอปอันซิลค์เพียงลำพัง?”

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในใจนางมาโดยตลอด แม้พวกนางจะเป็นศิษย์ของโคลูเหมือนกัน แต่ปกติไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน ทว่าที่เมืองอูร์ หลินเอินกลับยอมเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังเพื่อเปิดทางรอดให้นางและพวกพ้อง

ก็แน่นอน เพราะพวกเจ้ายืนอยู่ตรงนั้น มันทำให้ข้าไม่สามารถลงมือได้อย่างเต็มที่...

คำพูดของหลินเอินถึงริมฝีปากแล้ว แต่เขาก็กลืนกลับลงไป ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม “การเผชิญหน้ากับอันซิลค์ ข้าไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยและยิ่งไม่สามารถแบ่งสมาธิมาปกป้องพวกเจ้าได้”

โจนนี่มองหลินเอินด้วยความเหม่อลอย นางกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่าห้องโดยสารที่เคยสงบนิ่งพลันสั่นสะเทือนอย่างแรง ทั้งสองคนที่ไม่ทันตั้งตัวเกือบจะชนเข้ากับผนังไม้

ก่อนที่หลินเอินจะทรงตัวได้ เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกก็ดังมาจากดาดฟ้าเรือด้านบน

“死亡之眼……是死亡之眼！”
“ดวงตาแห่งความตาย... มันคือดวงตาแห่งความตาย!”