ลิเดียแห่ง "มือช่างประณีต"

พัดลมมือหมุน เรือกลไฟจำลองที่เคลื่อนที่ได้ ปีกบินไม้ และแบบจำลองของรถม้าและบ้านที่มีขนาดเทียบเคียงได้อย่างประณีต แม้แต่ต้นแบบกังหันน้ำหลินเอินก็ยังเห็นตั้งอยู่กลางโรงงาน

มันเป็นกงล้อไม้รูปวงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางราวหนึ่งเมตร น้ำจากอ่างเก็บน้ำด้านบนของโรงงานไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง ผลักให้กงล้อหมุนไปไม่หยุดพร้อมกับขับเคลื่อนพัดลมขนาดใหญ่ด้านหน้าให้หมุนตามไปด้วย สร้างเป็นสายลมเย็นสบายให้กับแขกที่เข้ามาในโรงงาน

ของดีขนาดนี้กลับถูกใช้แค่เรื่องเล็กน้อยเสียได้...

หลินเอินส่ายหัว เบื้องต้นสิ่งนี้สามารถใช้เพื่อชลประทานหรือกระทั่งผลิตไฟฟ้าได้เลย แต่ลิเดียกลับใช้มันแค่เป็นพลังงานขับเคลื่อนพัดลม

ดาเลนเห็นหลินเอินส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ ใจก็แทบจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แม้ว่าของที่ลิเดียทำจะน่าสนใจ แต่แน่นอนว่ามันไม่สามารถเทียบชั้นกับอุปกรณ์แปรธาตุของเหล่าพ่อมดได้เลย

โชคดีที่หลินเอินไม่ได้อ้อมค้อม เขาพูดออกมาตรง ๆ ทันที

"ครั้งนี้ข้าไม่ได้มาตั้งใจจะซื้อของ แต่ต้องการให้พวกเจ้าสร้างบางอย่างตามแบบร่างให้"

ขณะพูดหลินเอินก็หยิบแบบจำลองเรือกลไฟขึ้นมาพิจารณา มันถูกสร้างขึ้นมาอย่างละเอียดลออ เกือบจะเหมือนต้นแบบจริงในทุก ๆ รายละเอียด

ตั้งแต่ปล่องควัน ห้องโดยสาร ไปจนถึงตัวเรือ ล้วนเหมือนกับเรือกลไฟที่เขาเคยเห็นในทะเลทุกประการ เพียงแต่ด้านหลังของห้องโดยสารมีเชือกเส้นหนึ่ง เพียงแค่ดึงมันก็สามารถทำให้ใบพัดด้านล่างหมุนได้

หลินเอินเข้าใจหลักการของมันแทบจะในทันที ริมฝีปากเผยรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

"ข้าได้ยินมาว่าลิเดียเป็นช่างฝีมือดี สามารถสร้างสิ่งของออกมาตามแบบได้อย่างสมบูรณ์แบบ จริงหรือไม่?"

"แน่นอน! ข้ากล้าพูดเลยว่าในท่าเรืออีเยตานี้ ไม่มีใครมีฝีมือดีกว่าลิเดียอีกแล้ว!" ดาเลนกล่าวด้วยความมั่นใจ แม้แต่พ่อมดหลายคนก็เคยชื่นชมผลงานของลิเดีย หลังจากได้เห็นสิ่งที่เธอสร้าง เธอจึงได้รับสมญานามว่า "มือช่างประณีต"

"ตอนนี้เธออยู่ที่โรงงานหรือไม่?" หลินเอินวางแบบจำลองลงข้าง ๆ "ข้าอยากดูด้วยตาตัวเองว่าเธอจะสามารถทำได้ตามที่ข้าต้องการหรือไม่"

"ไม่มีปัญหา ลิเดียอยู่ที่ลานหลังโรงงาน กำลังทำงานอยู่... ข้าจะพาท่านไปหา!" ดาเลนรีบกระโดดลงจากเก้าอี้ เขาแขวนป้าย "หยุดพัก" ไว้หน้าร้านแล้วเปิดประตูพาไปยังลานหลังโรงงาน

หลินเอินเดินตามดาเลนเข้าไปและทันทีที่ก้าวเข้าไปในลาน เขาก็เห็นเครื่องบินขนาดใหญ่ที่เขาเคยเจอมาก่อน ส่วนลิเดียที่เขากำลังตามหาก็กำลังยืนอยู่ใต้เครื่องบิน มือของเธอถือค้อนที่ยาวเกือบครึ่งตัวของเธอตอกตะปูเหล็กขนาดใหญ่ลงไปที่ปีกของเครื่องบินทีละตัว

เมื่อทำเสร็จลิเดียก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะใช้มือดึงปีกเครื่องบินเพื่อตรวจสอบการยึดเกาะ มันดูแข็งแรงพอสมควร แต่ยังขาดเสถียรภาพอยู่บ้าง ซึ่งก็คือเหตุผลที่ทำให้เครื่องบินพังหลังจากลงจอด

เด็กสาวคนแคระไม่ได้สังเกตเห็นแขกที่เพิ่งเข้ามาเลย คิ้วของเธอขมวดแน่น เสื้อคลุมเต็มไปด้วยฝุ่นดิน แต่เธอกลับไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเธอคือ "จะปรับปรุงเครื่องบินลำนี้อย่างไรดี?"

ในตอนนั้นเองเสียงของหลินเอินก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"ในเมื่อรูปสี่เหลี่ยมมันไม่ค่อยมั่นคงนัก ทำไมไม่ลองเสริมคานแนวทแยงเข้าไป แบ่งมันออกเป็นสองสามเหลี่ยมแทนล่ะ?"

ลิเดียชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาและเพิ่งสังเกตเห็นว่าดาเลนกับหลินเอินยืนอยู่ข้างตัวเอง

"ท่านพ่อมด?" เด็กสาวคนแคระเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจและสงสัย ไม่นานนักเธอก็จำได้ว่าเคยพบกับหลินเอินที่จัตุรัสมาก่อน

"ลองทำดูก่อนสิ!" หลินเอินชี้ไปที่ปีกของเครื่องบินพลางยิ้มบาง ๆ

ลิเดียไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอพับแขนเสื้อขึ้นแล้วคว้าแผ่นไม้ขนาดพอเหมาะสองมือ ก่อนยกขึ้นไปวางบริเวณมุมทแยงของปีกทั้งสองข้างแล้วหยิบค้อนกับตะปูขึ้นมาตอกลงไปดัง "ตึง ตึง ตึง" ไม่หยุด

แข็งแรงอะไรขนาดนี้...

หลินเอินตกตะลึง เด็กสาวตัวแค่ 1.3 เมตรกลับยกไม้แผ่นใหญ่กว่าตัวเองได้อย่างง่ายดาย ข่าวลือที่ว่าคนแคระเกิดมาพร้อมพละกำลังเหนือมนุษย์ คงไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด

มันขัดกับหลักชีววิทยาสิ้นดี... หลินเอินมองแขนของเด็กสาวที่ดูเพียงแค่ "แข็งแรงพอประมาณ" แล้วอดบ่นในใจไม่ได้ จากนั้นเขาก็เริ่มออกคำสั่งให้ลิเดียเสริมโครงสร้างของเครื่องบินในจุดต่าง ๆ พร้อมกับรื้อบางส่วนที่ไม่จำเป็นออกเพื่อลดน้ำหนักโดยรวมของตัวเครื่อง

ดาเลนรีบเข้าไปช่วย หลังจากยุ่งอยู่พักใหญ่เครื่องบินก็ดูเหมือนได้รับการปรับปรุงใหม่ทั้งหมด ปีกขนาดใหญ่ทั้งสองข้างถูกเชื่อมกับลำตัวด้วยโครงสร้างสามเหลี่ยม ลิเดียวางมือบนปีกแล้วเขย่ามันแรง ๆ จากนั้นใช้ค้อนเคาะตรวจสอบ ปรากฏว่าไม่มีการเปลี่ยนรูปแม้แต่น้อย

"นี่มัน...ยอดเยี่ยมมาก!" ลิเดียดีใจจนแทบกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ เธอหันกลับมามองหลินเอินด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถาม "แต่ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ล่ะ?"

ปกติแล้วตอนทำแบบจำลอง เธอก็เคยสังเกตเห็นความแตกต่างแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่เธอไม่เคยเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

"เพราะว่าด้านทั้งสามของสามเหลี่ยมเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์ ทำให้เกิดโครงสร้างที่มั่นคงที่สุด หากวิเคราะห์แรงกระทำก็จะเข้าใจได้ทันที..." ขณะพูดหลินเอินก็หยิบไม้ไม่กี่ชิ้นขึ้นมา ต่อเป็นรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม และห้าเหลี่ยม จากนั้นลองดึงขอบและมุมของแต่ละรูปเพื่อสาธิตการกระจายแรง

ลิเดียทรุดตัวลงนั่งบนปีกเครื่องบิน ดวงตากลมโตของเธอจ้องไปที่ไม้ในมือของหลินเอินเหมือนนักเรียนที่กำลังตั้งใจฟังบทเรียน จนลืมไปว่าตนเองเพิ่งพบกับหลินเอินเป็นครั้งที่สองเท่านั้น

แต่บทเรียนของหลินเอินไม่ใช่สิ่งที่จะเข้าใจได้ง่าย ๆ ตอนแรกที่เขาใช้ไม้สาธิต เธอยังพอเข้าใจอยู่บ้าง แต่พอเริ่มพูดถึงจุดศูนย์ถ่วง แรงต้านลมและแรงเสียดทาน เธอก็เริ่มงงเป็นไก่ตาแตกแล้ว

สุดท้ายเธอก็สรุปได้สองข้อ

ข้อแรก ท่านพ่อมดผู้นี้เป็นคนที่มีความรู้กว้างขวาง เข้าใจในศาสตร์ต่าง ๆ อย่างลึกซึ้ง

ข้อสอง เครื่องบินจะบินได้หรือไม่ อาจจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรียกว่า "แรง" พวกนั้น...

หลังจากพูดอธิบายไปสักพัก หลินเอินก็เลียริมฝีปากเล็กน้อย เด็กสาวคนแคระเข้าใจทันที เธอกระโดดลงจากปีกเครื่องบินแล้ววิ่งตึก ๆ เข้าไปในห้อง ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับเหยือกน้ำ เธอรินใส่แก้วแล้วยื่นให้หลินเอินจากนั้นก็มองเขาด้วยสายตาเป็นประกายก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านพ่อมด เช่นนั้นแล้ว เครื่องบินลำนี้สามารถบินขึ้นได้หรือยัง?"

"ถ้าแค่ต้องการให้มันลอยอยู่บนฟ้าได้นานขึ้นอีกหน่อยก็พอทำได้ แต่ถ้าหมายถึงการบินได้อย่างอิสระ ข้ากลัวว่าจะยังเป็นไปไม่ได้" หลินเอินส่ายหัว "เครื่องบินลำนี้มีกำลังขับเคลื่อนต่ำเกินไป และโครงสร้างก็ไม่ได้เหมาะกับหลักอากาศพลศาสตร์เท่าไรนัก..."

เด็กสาวคนแคระทำหน้าสับสนเล็กน้อย คำว่า 'พลังขับเคลื่อน' เธอยังพอเข้าใจได้ แต่ 'อากาศพลศาสตร์' นั่นคืออะไรกัน?

ในช่วงเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เธอได้ยินคำศัพท์แปลกใหม่มากมายที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ลิเดียรู้สึกราวกับแมวที่จ้องลูกบอลขนปุกปุยอยู่ตรงหน้า แต่ไม่สามารถเอื้อมไปจับมันได้ เธอดูงุนงงและน่าสงสารไม่น้อย

"ท่านพ่อมด?" ดาเลนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีท่าทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะ แม้ว่าเขาเองก็อยากฟังเรื่องพวกนี้อยู่เหมือนกัน แต่เขาก็รู้ดีว่า "ในดินแดนของพ่อมด ความรู้ทุกอย่างล้วนมีมูลค่า"

หลินเอินทำเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ "ขออภัย เป็นนิสัยของอาจารย์น่ะ..."

"ยังไม่ได้แนะนำตัว ข้ามีนามว่าหลินเอิน เป็นอาจารย์ใหม่แห่งสถาบันเวทมนตร์อีเยตา สอนวิชาคณิตศาสตร์เชิงลึก!"

"ใช่คนเดียวกับที่มีข่าวลือว่าสอนวันแรกก็ทำให้นักเรียนคนหนึ่งเป็นลมไปเลยหรือไม่!?" ดาเลนอุทานออกมาอย่างตกใจ

มุมปากของหลินเอินกระตุกเล็กน้อยก่อนจะมองดาเลนด้วยรอยยิ้มที่ "เป็นมิตร" อย่างยิ่ง

"ถ้าพูดให้ดีไม่ได้ ก็น่าจะเงียบไปซะ!"