เครื่องเก็บน้ำระดับ 1

“ระบบเหรอ?”

จางถัวไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมา ถ้ามีระบบช่วยเขา อะไร ๆ คงจะง่ายขึ้นมากในอนาคต

“ระบบ นายอยู่หรือเปล่า?”

จางถัวไห่ลองถามออกไป

ระบบกลับเงียบสนิท

เขาถามซ้ำ ๆ ในใจอยู่หลายครั้ง แต่ระบบก็ยังนิ่ง ไม่มีวี่แววว่าจะตอบกลับมาเลยสักนิด

“สื่อสารไม่ได้เหรอ?”

จางถัวไห่เดาในใจ

แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเปิดกล่องทรัพยากร แล้วทดสอบว่าระบบบอกความจริงรึเปล่า

จางถัวไห่เดินไปที่กล่องทรัพยากรสีขาว ใช้หัวแบนของชะแลงงัดเข้าไปตรงรอยฝา แล้วออกแรงกดลงไปสุดกำลัง

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้นทันใด ฝาของกล่องทรัพยากรก็ถูกงัดเปิดออก

กล่องสว่างวาบขึ้นแล้วหายวับไปทันที จากนั้นสิ่งของในกล่องก็ปรากฏออกมาให้เห็น

ขวดน้ำดื่มและขนมปังโฮลวีตที่ห่อสูญญากาศหล่นลงพื้น

จางถัวไห่รีบเก็บขวดน้ำและขนมปังขึ้นมา

บนขวดน้ำมีแค่คำว่า “น้ำดื่ม” ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ผลิตหรือวันที่ผลิตแต่อย่างใด

ห่อขนมปังก็เช่นกัน มีแค่คำว่า “ขนมปังโฮลวีต” นอกนั้นไม่มีข้อมูลอะไรเลย

ในเวลาปกติ ของแบบนี้จางถัวไห่คงไม่กล้าแตะ

แต่ตอนนี้ท้องของเขากำลังว่างเปล่า กรดในกระเพาะเริ่มปั่นป่วนจนทรมาน เขาเลยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบฉีกห่อแล้วยัดขนมปังเข้าปากทันที

กลิ่นหอมของขนมปังโฮลวีตฟุ้งกระจายไปทั่วปาก มันให้ความรู้สึกราวกับเพิ่งอบออกจากเตาร้อน ๆ หอมหวานและนุ่มละมุน

จางถัวไห่กินขนมปังหมดในไม่กี่คำ อาการปวดในกระเพาะทุเลาลงมาก

เขาเปิดขวดน้ำดื่มอึกใหญ่ไปครึ่งขวดถึงได้รู้สึกสบายขึ้น

แม้จะยังรู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง แต่พอเห็นน้ำที่เหลือเพียงครึ่งขวด จางถัวไห่ก็ตัดสินใจปิดฝาเก็บไว้

กล่องทรัพยากรกล่องต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะหาเจออีกเมื่อไหร่ คงต้องประหยัดน้ำเอาไว้ก่อน

หลังจากได้เจอกล่องทรัพยากรกล่องแรกแล้ว จางถัวไห่รู้สึกมั่นใจขึ้น เขาเริ่มขับรถต่อไปพร้อมกับสอดส่องกล่องทรัพยากรตามรายทางอย่างระวัง

ครั้งนี้ เขาขับรถไปประมาณ 40 นาทีก่อนจะพบกล่องทรัพยากรอีกครั้ง

แถมยังเจอตั้งสองกล่อง!

กล่องสีขาวสองกล่องวางอยู่ตรงกลางถนน กล่องหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกกล่องอยู่ทางขวา

“มีตั้งสองกล่อง? หรือจะมีน้ำกับขนมปังเหมือนเดิมนะ?”

จางถัวไห่ตาลุกวาวขึ้น

ขนมปังกล่องก่อนหน้านั้นเขายังกินไม่อิ่มเลย ระดับความหิวของเขาต้องกินอย่างน้อยสี่ชิ้นถึงจะพอ

จางถัวไห่คว้าชะแลงแล้วกระโดดลงจากรถ

แต่ก่อนจะทันได้ลงมือ เสียงอิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【กล่องทางซ้ายมีหนูที่มีเชื้อโรคตัวหนึ่ง หากถูกกัดมีโอกาสติดกาฬโรค】

【กล่องทางขวามีพิมพ์เขียวสร้างอุปกรณ์ระดับ 1 หนึ่งแผ่น】

หนูตัวใหญ่! กาฬโรค!

แค่ได้ยินคำสองคำนี้ จางถัวไห่ก็ถอยไปสองก้าวโดยอัตโนมัติ

เขารู้ดีว่ากาฬโรคนั้นร้ายแรงแค่ไหน

ในยุคกลางว่ากันว่ากาฬโรคได้คร่าชีวิตชาวยุโรปไปถึงหนึ่งในสามของประชากร

ในสภาพแวดล้อมที่แทบจะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์ และทรัพยากรทั้งหมดต้องพึ่งตัวเองเช่นนี้ หากล้มป่วยหรือบาดเจ็บ ก็อาจหมายถึงการตายได้ง่าย ๆ

โดยเฉพาะโรคร้ายแรงอย่างกาฬโรคที่แทบจะรอดชีวิตไม่ได้เลย

ด้วยความระมัดระวัง จางถัวไห่ตัดสินใจเดินไปยังกล่องทางขวาแทน

เขาเลื่อนตัวอย่างระวังไปยังกล่องทางขวา แล้วใช้ชะแลงเคาะเปิดฝา

กล่องทรัพยากรหายไป เผยให้เห็นแผ่นกระดาษหนังแกะหนึ่งแผ่น

จางถัวไห่เก็บกระดาษหนังแกะขึ้นมา

【เครื่องเก็บน้ำระดับ 1: เครื่องเก็บน้ำระดับต่ำสุด สามารถเก็บน้ำได้ 1-2 ลิตรต่อวัน ปริมาณการผลิตขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม】

【ทรัพยากรที่ใช้ในการสร้าง: เศษโลหะ 4 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 2 หน่วย เศษแก้ว 2 หน่วย】

เมื่อเห็นคำอธิบาย จางถัวไห่ตาวาวขึ้นทันที

ตามหลักวิทยาศาสตร์ ปริมาณน้ำที่ร่างกายต้องการต่อวันโดยเฉลี่ยคือประมาณ 2 ลิตร

หากไม่คำนึงถึงสุขภาพของร่างกายและต้องการแค่เพื่อความอยู่รอด ก็สามารถลดปริมาณลงเหลือ 1 ลิตร หรืออาจน้อยกว่านั้น

นั่นหมายความว่า หากจางถัวไห่สร้างเครื่องเก็บน้ำนี้ได้ เขาก็สามารถจัดหาน้ำให้ตัวเองได้อย่างเพียงพอ

ถ้าเขาประหยัดการใช้น้ำ เขาอาจจะเก็บไว้แลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรอื่น ๆ ที่เขาต้องการได้อีกด้วย

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านเกมจำลองบริหารทรัพยากร จางถัวไห่รู้ดีถึงความสำคัญของการได้เปรียบในช่วงต้นเกม

หากเขาสร้างความได้เปรียบได้ตั้งแต่แรก ทรัพยากรก็จะหลั่งไหลมาหาเขาเหมือนลูกบอลหิมะที่กลิ้งไปเรื่อย ๆ ทำให้เขาเติบโตได้อย่างรวดเร็วโดยใช้ทรัพยากรและความได้เปรียบทางเทคโนโลยีไปแซงหน้าผู้เล่นคนอื่น ๆ

ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เหลือคือหาทรัพยากรให้ครบเพื่อสร้างเครื่องเก็บน้ำนี้

สายตาจางถัวไห่หยุดอยู่ที่ขวดน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งขวดก่อนจะกลับขึ้นรถ เขาปิดตาลงแล้วเพ่งสมาธิเข้าสู่แผงเกม

ในช่องแชทยังคงมีคนจำนวนมากบ่นว่าทำไมถึงต้องมาเข้าร่วมเกมเอาชีวิตรอดบนถนนนี้

คนกลุ่มเล็ก ๆ ที่เริ่มสำรวจไปแล้วก็ด่าทอว่าของในกล่องทรัพยากรกระจอกสิ้นดี

“เมื่อกี้ฉันเปิดกล่องเจอแค่เศษแก้ว 2 หน่วย ของห่วยแบบนี้จะเอาไปทำอะไรได้?”

“ฉันเจอแค่เศษโลหะเก่า ๆ แล้วยังถูกหนูกัดอีก ใครมียาแก้บาดทะยักบ้าง?”

“ฮือ ๆ ฉันเจอแค่น้ำมัน 10 หน่วย ใครมีน้ำบ้าง? มาแลกกันหน่อย ฉันหิวน้ำจะตายแล้ว!”

จางถัวไห่นั่งเฝ้าดูในช่องแชทอยู่ห้านาที แต่ก็ไม่เห็นมีใครพูดถึงแผนการผลิตหรือระบบแนะนำเลย

“ดูท่าว่าฉันจะโชคดีจริง ๆ ถ้าไม่มีระบบแนะนำนี้ล่ะก็คงเป็นฉันที่นอนรอความช่วยเหลืออยู่ในรถไปแล้ว” จางถัวไห่คิดอย่างโล่งใจ ก่อนจะเข้าไปที่โซนแลกเปลี่ยน แล้วนำขวดน้ำที่เหลือครึ่งขวดมาลงขาย

【ขาย: น้ำดื่ม 300 มิลลิลิตร】

【แลกเปลี่ยน: เศษโลหะ 8 หน่วย + ชิ้นส่วนโลหะ 8 หน่วย + เศษแก้ว 8 หน่วย】

【หมายเหตุ: หากมีทรัพยากรมีค่าอื่น ๆ โปรดส่งข้อความส่วนตัวมา】

จางถัวไห่ตั้งราคาสูงไว้เพื่อเปิดช่องให้มีการต่อรองกันได้

มิฉะนั้น หากอีกฝ่ายเอาทรัพยากรอื่นมาเพิ่มเพื่อให้ได้ส่วนต่าง เขาก็อาจจะไม่ได้สร้างเครื่องเก็บน้ำตามต้องการทันที

หลังจากตั้งโพสต์ขายแล้ว จางถัวไห่ก็เตรียมขับรถต่อไปเพื่อค้นหาทรัพยากร

แต่ก่อนที่เขาจะสตาร์ทรถ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องทรัพยากรทางซ้ายที่มีหนูอยู่ข้างใน

“ถ้าฉันเก็บกล่องนี้ไว้ แล้วใช้ตอนที่จำเป็น จะเอาไว้จัดการคนอื่นได้ไหมนะ?”

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของจางถัวไห่อย่างฉับพลัน

เขาลองลงจากรถ เดินไปที่กล่องทรัพยากร แล้วลองยกขึ้นมา

กล่องทรัพยากรเบามาก จางถัวไห่ยกมันขึ้นมาได้โดยไม่ต้องออกแรงมาก

“ทำได้จริง ๆ ด้วย” จางถัวไห่ตาวาว

เขาค่อย ๆ วางกล่องทรัพยากรไว้บนเบาะหลังของรถ

“ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่องก็แล้วไป แต่ถ้ามีใครไม่รู้จักกาลเทศะ…”

จางถัวไห่มองกล่องสีขาวที่วางอยู่เบาะหลังของรถพลางยิ้มเย็น

หลังจากขับรถไปประมาณครึ่งชั่วโมง จางถัวไห่ก็พบกล่องทรัพยากรสีขาวอีกครั้ง

“ในกล่องมีผ้าพันแผลห้ามเลือดหนึ่งม้วน และไส้กรอกหนึ่งชิ้น ไม่มีอันตราย เปิดได้อย่างสบายใจ” ระบบแนะนำแจ้งเตือนอีกครั้ง

จางถัวไห่งัดกล่องเปิดออก เก็บไส้กรอกและผ้าพันแผลห้ามเลือดที่ปิดผนึกมาอย่างดี

เช่นเดียวกับทรัพยากรก่อนหน้านี้ ของเหล่านี้ไม่มีฉลากใด ๆ

จางถัวไห่ข่มความหิวลง แล้วเก็บไส้กรอกไว้ในรถ

ตอนนี้เขายังมีทรัพยากรไม่มาก ไส้กรอกนี้ต้องเก็บไว้เป็นเสบียงสำรอง จะกินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

พร้อมกันนั้น จางถัวไห่ก็เริ่มเข้าใจเกมนี้มากขึ้น

เขาขับรถไปสองชั่วโมง และพบกล่องทรัพยากรทั้งหมดสี่กล่อง โดยมีกล่องเดียวที่มีหนูติดเชื้อกาฬโรค ส่วนที่เหลือมีกล่องละหนึ่งหรือสองอย่างที่จำเป็นต่อการอยู่รอด

นั่นหมายความว่า หากกล้าขับรถออกไป ก็จะพอหาอะไรได้เรื่อย ๆ

อีกทั้งยังมีช่องแชทสำหรับแลกเปลี่ยน ทรัพยากรที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดคงหาได้ไม่ยากนัก

นอกเสียจากจะมัวนั่งอยู่เฉย ๆ รอความช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ เชื่อว่าคนส่วนใหญ่คงผ่านการทดสอบช่วงแรกนี้ไปได้