ข้อมูลและการสร้างเครื่องเก็บน้ำ

หลังจากเก็บทรัพยากรชิ้นที่สามเสร็จ จางถัวไห่ก็กลับมานั่งในรถ ครั้งนี้เขายังไม่ได้ออกเดินทางทันที

การขับรถต่อเนื่องถึงสองชั่วโมงรวมทั้งการค้นหาทรัพยากร ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก ตอนนี้เขาจำเป็นต้องพักสักหน่อย

จางถัวไห่ปิดตา เปิดแผงเกมขึ้นมาเพื่อตรวจสอบว่าน้ำขวดเล็กที่เขาลงขายไปมีใครสนใจบ้าง

ทันทีที่แผงเกมปรากฏขึ้นตรงหน้า จางถัวไห่ก็แทบตกใจ เพราะมีคนมากมายนับร้อยที่ส่งข้อความมาหาเขา

จำนวนข้อความส่วนตัวล้นเกิน 99+ ไปเรียบร้อยแล้ว

“พี่เทพคะ น้ำดื่มที่ได้มานี่ไปหามาจากไหนคะ?”

“ฉันกระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว ขอขวดหนึ่งได้ไหม ฉันเป็นได้ทั้งสายแบ๊วสายดุ จะเค็มหรือหวานก็ยอม!”

“เอาน้ำมาให้ฉันสิ แล้วเดี๋ยวฉันจะโอนให้ 1 ล้าน!”

จางถัวไห่เปิดดูคร่าว ๆ พบว่าข้อความส่วนใหญ่เป็นแบบนี้ ไร้ประโยชน์สิ้นดี เขาจึงลบออกทั้งหมด

มีบางคนที่มีทรัพยากรพอสมควรและอยากให้เขาลดราคา แต่ทรัพยากรที่พวกนั้นมีอยู่นั้นน้อยเกินไป ไม่ตรงกับราคาที่เขาตั้งไว้ในใจ

อย่างไรก็ตาม จางถัวไห่ไม่ได้กังวลว่าน้ำของเขาจะขายไม่ออก

ในถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยทะเลทรายเช่นนี้ น้ำดื่มถือเป็นทรัพยากรล้ำค่าที่สุด ไม่มีใครคิดว่าตนเองมีน้ำเยอะเกินไปแน่

หากยังขายไม่ออกก็ไม่เป็นไร รอไปจนถึงค่ำก็ได้ สักพักเดี๋ยวต้องมีคนรวบรวมทรัพยากรได้ครบแน่ ๆ

ระหว่างที่เขากำลังจะปิดแผงเกมแล้วออกเดินทางไปหาเสบียงต่อ ก็มีข้อความส่วนตัวใหม่เด้งขึ้นมา

“สวัสดีค่ะ ฉันมีทรัพยากรอยู่บ้าง แต่จำนวนไม่พอค่ะ แต่มีของอย่างอื่นที่จะใช้ชดเชยราคาได้ พอจะเจรจาต่อรองได้ไหม?”

“มีทรัพยากรที่เกี่ยวข้องจำนวนเท่าไร?”

จางถัวไห่ตอบกลับไป

“เศษแก้ว 5 หน่วย เศษโลหะ 6 หน่วย และชิ้นส่วนโลหะน้อยหน่อย มีแค่ 3 หน่วยค่ะ”

ข้อความตอบกลับมารวดเร็วมาก

“พอจะสร้างเครื่องเก็บน้ำได้!”

จางถัวไห่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อตั้งเป้าหมายหลักไว้แล้ว จางถัวไห่ก็ตัดสินใจที่จะตกลงทำการค้านี้ทันที

ตอนนี้เหลือแค่รอดูว่าอีกฝ่ายจะยอมเพิ่มอะไรเพื่อชดเชยส่วนต่างหรือไม่

“คุณจะเอาอะไรมาเพิ่มแทนส่วนที่ขาดล่ะ?”

จางถัวไห่ถูมืออย่างตื่นเต้นขณะถามกลับไป

อีกฝ่ายส่งภาพหน้าจอมาให้หนึ่งภาพ

【พิมพ์เขียวยางลดน้ำหนัก: พิมพ์เขียวยางระดับ 1】

【วัสดุที่ต้องใช้: ยางเกรดต่ำ 20 หน่วย เศษโลหะ 20 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 16 หน่วย】

【ผลลัพธ์: ลดการใช้น้ำมันลง 30%】

เมื่อเห็นแผนนี้ จางถัวไห่ถึงกับตาวาวขึ้นทันที

ยางลดน้ำหนักดูเหมือนจะไม่ใช่ทรัพยากรสำหรับการเอาชีวิตรอดโดยตรง ไม่ได้มีประโยชน์กับสถานการณ์ของทุกคนตอนนี้

แต่หากคิดในระยะยาวแล้ว ของชิ้นนี้ถือเป็นอุปกรณ์สำคัญเลยทีเดียว

เพราะทุกคนเริ่มต้นด้วยน้ำมัน 200 หน่วยเท่ากัน

แล้วน้ำมัน 200 หน่วยนี้จะใช้งานได้แค่ไหน?

คำนวณตามอัตราความเร็วคงที่ที่ 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ก็จะขับได้ประมาณ 7 ชั่วโมงเท่านั้น

ถ้าไม่สามารถหาเติมน้ำมันใหม่ได้ภายใน 7 ชั่วโมงนี้ รถยนต์จะไม่สามารถใช้งานได้อีก

ในสถานการณ์แบบนี้ หากรถยนต์หยุดนิ่ง ก็เท่ากับรอความตายช้า ๆ

แต่ถ้าลดการใช้น้ำมันลงได้ 30% ก็จะมีเวลาสำรวจเพิ่มขึ้นอีกกว่า 2 ชั่วโมง

บางครั้งแค่กล่องทรัพยากรกล่องเดียวก็ชี้เป็นชี้ตายได้ ยิ่งเพิ่มเวลาในการสำรวจอีกตั้งสองชั่วโมงก็ยิ่งดีขึ้นไปใหญ่ ของแบบนี้ยิ่งได้มาใช้ไวก็ยิ่งคุ้ม

เรียกได้ว่าซื้อไว้ไม่มีวันขาดทุน

“ตกลง” จางถัวไห่พยายามข่มความตื่นเต้นในใจ แล้วพิมพ์ตอบกลับไป

“คุณน่าจะรู้มูลค่าของแผนนี้ดี ถ้าไม่ติดว่าฉันมีน้องสาวที่ได้รับบาดเจ็บ ฉันคงไม่เอามันมาขายง่าย ๆ คุณต้องเพิ่มทรัพยากรทางการแพทย์สำหรับรักษาบาดแผลให้ด้วย ไม่งั้นขอโทษทีนะคะ ฉันยอมไม่ขาย”

อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยข้อความยาวเหยียดในทันที

จางถัวไห่ค่อย ๆ เคาะนิ้วลงบนพวงมาลัย พิจารณาข้อดีข้อเสียของการค้าครั้งนี้

ทรัพยากรการแพทย์สำหรับรักษาบาดแผล แน่นอนว่าเขามี

อีกทั้งด้วยระบบแนะนำ เขาสามารถหลีกเลี่ยงความเสี่ยงได้อย่างง่ายดาย มีโอกาสน้อยมากที่เขาจะได้รับบาดเจ็บ

ดังนั้น ผ้าพันแผลสำหรับห้ามเลือดนี้อยู่กับเขาก็อาจจะเสียเปล่า

เอาไปใช้แลกเปลี่ยนแบบนี้น่าจะคุ้มกว่า

แต่ในข้อความของอีกฝ่ายมีจุดหนึ่งที่จางถัวไห่สนใจมาก

“เมื่อกี้คุณบอกว่ามีน้องสาว คุณติดต่อเธอได้อย่างไร? อยู่ด้วยกันหรือเปล่า? ใช้รถคันเดียวกันหรือต่างคัน? แล้วเธอบาดเจ็บได้อย่างไร? ถ้าคุณตอบคำถามนี้ได้ ผมยินดีจะแลกเปลี่ยนกับคุณ”

เพื่อให้ข้อเสนอของเขาน่าเชื่อถือมากขึ้น จางถัวไห่จึงถ่ายรูปผ้าพันแผลห้ามเลือดแล้วส่งไปให้ด้วย

【ผ้าพันแผลห้ามเลือด: ใช้สำหรับพันแผล มีการเคลือบยาฆ่าเชื้อ ช่วยลดการอักเสบและเร่งการสมานแผล】

หลังจากส่งข้อความไป อีกฝ่ายก็เงียบไปสักพัก

จางถัวไห่ก็ไม่ได้กังวลว่าการเจรจาจะพังไม่เป็นท่า

เพราะทรัพยากรทางการแพทย์ถือเป็นทรัพยากรที่สำคัญเป็นอันดับสามรองจากอาหารและน้ำ

ยกเว้นแต่เขาที่มีระบบแนะนำช่วยเลี่ยงอันตราย ไม่มีใครกล้ารับรองว่าตนเองจะไม่บาดเจ็บเลยสักครั้ง

ทรัพยากรทางการแพทย์คือเครื่องป้องกันชีวิตที่สำคัญ ใคร ๆ ก็ไม่อยากเอาออกมาขาย

ช่วงที่รอข้อความตอบกลับ จางถัวไห่จึงตรวจสอบชื่อคนที่ส่งข้อความมา

เป็นหญิงสาวชื่อ ซูมู่ ดูเหมือนอายุยังน้อย

ไม่เกินสามนาทีจากนั้น ซูมู่ก็ตอบกลับมาอย่างที่จางถัวไห่คาดไว้

“จริง ๆ เรื่องพวกนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไรหรอกค่ะ ฉันกับน้องสาวถูกเลือกเข้ามาในเกมนี้พร้อมกัน และโชคดีที่อยู่ไม่ไกลกัน เราเลยหากันเจอและรวมตัวกันได้ ทรัพยากรทั้งหมดนี้เป็นของที่เราสองคนรวบรวมมาค่ะ ส่วนที่น้องบาดเจ็บนั้นเพราะตอนเปิดกล่องทรัพยากรเจอระเบิดอยู่ในนั้น พิมพ์เขียวยางที่ว่าได้มาจากกล่องนั้น”

“มีระเบิดด้วยเหรอ?” หลังได้ยินคำอธิบายจากซูมู่ จางถัวไห่ก็อดตกใจไม่ได้

ตอนแรกเขาคิดว่าอันตรายในกล่องทรัพยากรคงมีแค่พวกหมาบ้าหรือหนูตัวโต แต่ไม่นึกเลยว่าจะมีระเบิดด้วย

ถ้าไม่ระวังให้ดี มีหวังต้องสังเวยชีวิตไปง่าย ๆ แน่

ในตอนนั้นเอง จางถัวไห่รู้สึกว่าโชคดีจริง ๆ ที่ตัวเองมีระบบแนะนำ หากไม่มี คงโดนเล่นงานตั้งแต่กล่องที่มีหนูตัวนั้นแล้ว

“ขอถามหน่อยว่าเป็นกล่องสีอะไร?” จางถัวไห่ถามต่อ

“กล่องทรัพยากรระดับ 2 สีฟ้าค่ะ” ซูมู่ตอบกลับมา

“ถ้างั้นยิ่งระดับกล่องสูง อันตรายที่แฝงอยู่ก็ยิ่งมากขึ้นใช่ไหม?” จางถัวไห่บันทึกข้อสังเกตนี้ไว้ แล้วทำการแลกเปลี่ยนกับซูมู่

เขาแลกน้ำครึ่งขวดกับผ้าพันแผลห้ามเลือดเพื่อแลกทรัพยากรสำหรับสร้างเครื่องเก็บน้ำ รวมถึงพิมพ์เขียวยางลดน้ำหนัก

หลังจากการค้าเสร็จสิ้น จางถัวไห่ก็เปิดไปที่หน้าพิมพ์เขียวทันที

【ตรวจพบแผนผลิต: เครื่องเก็บน้ำระดับ 1, ยางลดน้ำหนัก】

【พบว่ามีทรัพยากรครบสำหรับสร้างเครื่องเก็บน้ำระดับ 1 ต้องการสร้างหรือไม่?】

“สร้างเลย!”

เสียงหึ่ง ๆ ดังขึ้นพร้อมกับพิมพ์เขียวและทรัพยากรค่อย ๆ ละลายเป็นของเหลวและหายไป ผ่านไปไม่นานบางอย่างที่เหมือนขวดน้ำก็ปรากฏขึ้นในมือของจางถัวไห่

【เครื่องเก็บน้ำระดับ 1: สามารถผลิตน้ำสะอาดได้ 1-2 ลิตรต่อวัน ปริมาณการผลิตขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม วางไว้ในรถเพื่อให้ทำงาน อัปเกรดได้】

【วัสดุที่ใช้ในการอัปเกรด: พิมพ์เขียวเครื่องเก็บน้ำระดับ 2 แท่งโลหะ 8 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 4 หน่วย แก้ว 4 หน่วย】