เสือบาดเจ็บ

จางถัวไห่พุ่งตรงไปยังแปลงต้นกุยช่ายอย่างตื่นเต้น ใช้มีดถลกหนังสัตว์ขนาดเล็กที่เพิ่งได้มาในช่วงเช้าขุดเอาต้นกุยช่ายขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ไม่นานเขาก็ขุดเอาต้นกุยช่ายสิบกว่ากิโลกรัมที่เหลือติดรากอยู่ขึ้นมาทั้งหมด

เมื่อขุดต้นกุยช่ายขึ้นมาแล้ว เขาก็ปลดเสื้อคลุมออกจากเอว คลี่วางบนพื้นแล้วรวบต้นกุยช่ายทั้งหมดมาวางรวมกัน มัดให้เป็นห่อใหญ่ โชคดีที่ก่อนออกจากรถ เขาคิดเผื่อไว้แล้วนำเสื้อคลุมติดตัวมาด้วย มิฉะนั้นคงไม่รู้จะแบกกุยช่ายจำนวนมากนี้กลับไปได้ยังไง

ส่วนเรื่องการนำกลับไปจัดการอย่างไรนั้น จางถัวไห่ก็วางแผนไว้แล้ว เพราะตอนเช้าเขาได้พิมพ์เขียวสำหรับทำกระถางปลูกพืชมา ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้อะไรพิเศษ แต่ตอนนี้จะได้ใช้มันจริง ๆ แล้ว

ถ้าสามารถปลูกต้นกุยช่ายให้รอดในกระถางนี้ได้ เขาก็จะมีผักที่เพาะปลูกกินเองได้สบาย ๆ

“ระบบ แถวนี้ยังมีทรัพยากรอะไรเหลืออีกไหม? ถ้าไม่มีฉันจะกลับแล้วนะ”

【เบี่ยงไปทางขวา เดินตรงไปอีกสองร้อยเมตรที่หลังหมู่บ้าน จะเจอเสือตัวหนึ่งที่บาดเจ็บอยู่】

“เสือ?”

จางถัวไห่สะดุ้งสุดตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาอาจไม่ได้สนใจเสืออะไรมากนัก ยังไงเขาก็มีอาวุธอยู่ แต่หลังจากดูคลิปวิดีโอที่เสือป่าตัวหนึ่งกัดยางรถยนต์จนระเบิดเป็นชิ้น ๆ และตบกระจกรถแตกละเอียดในทีเดียว เขาก็เปลี่ยนความคิดไปทันที

เสือป่าที่ดุร้ายในธรรมชาตินั้นต่างจากเสือในสวนสัตว์มาก เสียงคำรามเพียงอย่างเดียวก็ทำให้คนรู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว แค่ดูจากในจอก็รับรู้ได้ถึงพลังอันน่ากลัวจากสัตว์ที่เป็นเจ้าแห่งห่วงโซ่อาหาร

“แน่ใจนะว่าเสือตัวนั้นเป็นทรัพยากร ไม่ใช่ว่าจะเอาตัวฉันไปเป็นอาหาร?” จางถัวไห่พูดขาสั่น

ใครจะไม่กลัว เมื่อรู้ว่ามีเสือโคร่งที่ไม่ได้ถูกควบคุมตัวหนึ่งนอนอยู่ห่างไปไม่ถึงสองร้อยเมตร ถ้าตัวเขาล้มลงไปก็คงแค่พอให้มันกินอิ่มไปมื้อหนึ่ง

【เสือตัวนั้นบาดเจ็บ ขาหน้าทั้งสองข้างบาดเจ็บหนัก เคลื่อนไหวลำบาก】

“จริงดิ? ถ้ามันบาดเจ็บ ก็น่าลองเสี่ยงดูหน่อยละ”

พอได้รับการยืนยันจากระบบ จางถัวไห่ก็เกิดความคิดขึ้นมา

แหม ก็อย่างว่า...เนื้อเสือถือเป็นของหายาก จะเอามาทำเป็นอาหารตุ๋นแล้วขาย น่าจะทำกำไรดีทีเดียว

เมื่อคิดได้แล้ว จางถัวไห่ก็เตรียมหน้าไม้ให้พร้อม แล้วก้มต่ำย่องไปยังด้านหลังหมู่บ้าน

ระยะเพียงสองร้อยเมตรนี้ เขาเดินใช้เวลาถึงสิบนาที ขณะที่ย่องมาจนถึงหัวมุมเสื้อผ้าเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

จางถัวไห่ค่อย ๆ โผล่หัวออกมามองที่หัวมุม ในระยะสองเมตร เสือโคร่งตัวใหญ่ลายสลับนอนหมอบอยู่ มันแยกเขี้ยวให้เห็นอย่างดุดัน

สายตาของจางถัวไห่และเสือสบกัน

“โฮกกก!”

จางถัวไห่ตกใจจนเซล้มก้นจ้ำเบ้า เสือโคร่งตัวนี้ผอมจนเห็นซี่โครง มันคงหิวโซมาหลายวันแล้ว เห็นอาหารมาเสิร์ฟถึงที่มันก็ดีใจอย่างล้นเหลือ พุ่งตัวจะตะปบจางถัวไห่ แต่ทันทีที่มันพยายามลุกขึ้นกลับเซล้มลงอีกครั้ง

ขาหน้าทั้งสองข้างของมันมีบาดแผลฉกรรจ์ กระดูกโผล่เป็นสีขาวโพลน เห็นชัดว่าทั้งสองข้างนั้นหักหมดแล้ว

“กระดูกหักนี่เอง นี่แทบจะทำหัวใจวายตายแล้ว” จางถัวไห่มองขาหน้าของเสือโคร่งแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เพราะเหตุนี้เองระบบจึงไม่เตือนให้เขาระวัง เพราะมันไม่มีอันตรายใด ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองรีบร้อนเกินไป น่าจะรอให้เสือโคร่งตัวนี้เสียเลือดจนหมดตัวก่อนแล้วค่อยมาเก็บซากจะดีกว่า

“ในเมื่ออยู่ไปก็คงทรมานมาก สู้ให้ฉันช่วยส่งไปดีกว่า”

เมื่อแน่ใจว่าเสือโคร่งตัวนี้ไม่สามารถต่อสู้ได้ จางถัวไห่ก็มั่นใจขึ้น ยกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปที่มัน

แม้จะไม่รู้จักหน้าไม้ แต่เสือโคร่งก็พอจะสังหรณ์ถึงความไม่ปลอดภัยได้ มันส่ายหัวพร้อมพยายามดิ้นรนอย่างทรมานเพื่อยืนขึ้น แต่ด้วยร่างที่สั่นเทาทำให้เขาเล็งที่จุดสำคัญได้ยากขึ้น

【ยกขึ้นอีกหนึ่งนิ้ว แล้วลั่นไก】

เมื่อได้ยินคำแนะนำจากระบบ จางถัวไห่ก็ยกหน้าไม้ขึ้นตาม แล้วลั่นไกออกไปทันที

เสียงลูกธนูแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่ดวงตาของเสือโคร่งทันที

“โฮกกก!”

เสียงร้องของมันดังก้อง ก่อนจะล้มลงนอนกระตุกอยู่กับพื้น แล้วแน่นิ่งไป

【คุณพบซากเสือโคร่ง 1 ตัว เมื่อชำแหละจะได้ทรัพยากรมากมาย】

“ในที่สุดก็ตายแล้ว”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากระบบ จางถัวไห่ก็มีดถลกหนังออกมา แล้วเดินเข้าไปชำแหละที่ร่างของเสือโคร่ง

【คุณพบซากเสือโคร่ง 1 ตัว ตรวจพบมีอุปกรณ์ระดับ 1 “มีดถลกหนัง” สามารถใช้ชำแหละได้ แต่จะทำให้เสียเนื้อเล็กน้อย สามารถเก็บหนังได้ครบ กรุณายืนยันการชำแหละ】

“ตกลง!”

แม้จะเสียเนื้อไปบ้างก็ยังดีกว่าแย่ไปกว่านี้ แค่ให้ระบบช่วยทำให้แทนก็คุ้มแล้ว คิดเสียว่าค่าชำแหละละกัน

【คุณได้รับเนื้อเสือ 500 กรัม x 200 ชิ้น】

【คุณได้รับหนังเสือสมบูรณ์ x 1】

【คุณได้รับอวัยวะเพศเสือโคร่ง x 1】

【คุณได้รับอวัยวะภายในเสือโคร่ง x 1 ชุด】

【คุณได้รับกระดูกเสือ 1 โครง】

【คุณได้รับแก่นวิญญาณปกติ x 1】

“รวยเละ!”

จางถัวไห่มองดูทรัพยากรที่กองอยู่ตรงหน้าแล้วหัวเราะชอบใจ

แก่นวิญญาณระดับปกติจะเป็นวัสดุสำคัญของ "รูปปั้นนางเงือกนำโชค" ที่เขาต้องการ ส่วนเนื้อเสือก็ไม่ต้องพูดถึง เป็นของดีหายากที่ไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ ส่วนหนังเสือก็เป็นของดีสำหรับไว้ห่มในเวลากลางคืน นอกจากนั้นเครื่องในเสือก็เป็นของที่อุดมไปด้วยวิตามิน ทำผัดกับกุยช่ายน่าจะได้อาหารที่ดีเยี่ยมทีเดียว

ถ้าหาน้ำมันพืชได้สักหน่อยจะดีมาก หากไม่ได้คงต้องใช้น้ำมันจากเนื้อสัตว์แทน คิดไปคิดมา เอาไว้ขายจะดีกว่า

ส่วนโครงกระดูกเสือ ตอนนี้ยังไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไรได้ แต่เก็บไว้ก็น่าจะมีประโยชน์สักวัน

ทรัพยากรทั้งหมดนี้จางถัวไห่ไม่สามารถขนกลับได้ในครั้งเดียว โครงกระดูกอย่างเดียวก็ต้องใช้เวลาแยกย้ายขนถึงสี่รอบ กว่าจะขนกลับขึ้นรถได้หมดเล่นเอาเขาเหนื่อยแทบแย่

“สงสัยต้องหารถเข็นสินค้ามาไว้บ้าง ถ้าขนไปขนมาแบบนี้ก็เหนื่อยแย่” จางถัวไห่พึมพำในใจ

จางถัวไห่เริ่มรู้สึกว่าการเอาตัวรอดของเขามันดูจะไม่เหมือนคนอื่นสักเท่าไร

คนอื่น ๆ คงต้องดิ้นรนแทบตายกว่าจะหาน้ำหรืออาหารได้ แต่ตัวเขานั้นกลับมีของกองเต็มไปหมดจนต้องมาคิดหนักเรื่องการขนกลับ แบบนี้ถ้าใครรู้เข้าคงมีแต่ความอิจฉา