กว้านซื้อตอนราคาตก

เมื่อเห็นของพวกนี้ จางถัวไห่ก็รู้สึกสุขใจไม่น้อย

ของพวกนี้มีประโยชน์มหาศาลสำหรับเขา ไม่ต้องพูดถึงทั้งกระจกกันกระสุนกับตัวถังกันกระสุนเลย ของพวกนี้คืออุปกรณ์ช่วยชีวิตของแท้

ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันแรลลี่ จางถัวไห่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องการป้องกันของรถมากนัก

แต่หลังจากการแข่งขันครั้งนี้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นพวกแมงมุมกลายพันธุ์ทะเลทรายเปิดหลังคารถเหมือนเปิดฝากระป๋อง เขาก็รู้ทันทีว่าการเสริมเกราะให้รถเป็นเรื่องสำคัญที่สุด มิฉะนั้นถ้าเจอสัตว์ประหลาดพวกนี้อีกครั้ง เขาคงหนีรอดได้ยาก

การที่ได้กระจกกันกระสุนกับตัวถังกันกระสุนมาช่วยให้เขาแก้ปัญหาไปได้เยอะ อย่างน้อยถ้าเจอสัตว์ประหลาดพวกนี้อีกก็ยังพอมีเกราะป้องกันตัว

ส่วนหมูตงพัวนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย อาหารชื่อดังของแถบเจียงเจ้อ กลิ่นหอม เนื้อนุ่มละมุน ไม่เลี่ยน หนังบางเนื้อนิ่ม รสเข้มข้นน้ำซุปกลมกล่อม เป็นสุดยอดเมนูที่คนรักเนื้อห้ามพลาด

จางถัวไห่ได้ยินชื่อเสียงของหมูตงพัวมานานแล้ว เสียดายที่ก่อนหน้านี้ติดงานยุ่งมาตลอดไม่เคยมีโอกาสไปลองกินของแท้ที่เมืองต้นตำรับ ไม่คิดเลยว่าความฝันนี้จะเป็นจริงในโลกใบนี้

บอกได้คำเดียวว่าพรหมลิขิตช่างเล่นตลก

ส่วนวอดก้า 96 ดีกรีนั่นจางถัวไห่จัดให้อยู่ในหมวด "แอลกอฮอล์สำหรับฆ่าเชื้อ" โดยไม่ลังเล

เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าจะมีใครดื่มของแบบนี้ลง

หลังจากจัดการข้าวของเสร็จ เขาก็เริ่มผลิตกระจกกันกระสุนกับตัวถังกันกระสุน

แสงสีขาวสองสายวาบขึ้น วัสดุที่ใช้หายไปในทันที

"ตรวจพบว่ารถเดิมของผู้เล่นมีการติดตั้งโครงเหล็กเสริมกับกระจกกรองแสงอยู่แล้ว สามารถเลือกเปลี่ยนใหม่หรือหลอมรวมได้"

"เปลี่ยนใหม่หรือหลอมรวม? อธิบายให้ละเอียดหน่อย" จางถัวไห่ถาม

"การเปลี่ยนใหม่หมายถึงการแทนที่อุปกรณ์เดิมด้วยของใหม่ ส่วนการหลอมรวมหมายถึงนำของใหม่มารวมเข้ากับของเดิม ทำให้มีคุณสมบัติของทั้งสองอย่าง โปรดเลือกตามความต้องการของผู้เล่น"

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของระบบ จางถัวไห่ก็ครุ่นคิด

โครงเหล็กเสริมเน้นความแข็งแกร่ง ตัวถังกันกระสุนก็เน้นความแข็งแกร่งเช่นกัน จุดเด่นของทั้งคู่ไปในทิศทางเดียวกัน ดังนั้นแน่นอนว่าควรเลือกหลอมรวม

แต่สำหรับกระจกกันกระสุนกับกระจกกรองแสงนั้น ทิศทางการเสริมความสามารถค่อนข้างแตกต่างกัน

กระจกกันกระสุนเน้นความแข็งแกร่ง ส่วนกระจกกรองแสงช่วยลดแสงแดดและควบคุมอุณหภูมิภายในรถ

ดูเผิน ๆ ตอนนี้เขามีแอร์อยู่แล้ว ก็น่าจะไม่ต้องใช้กระจกกรองแสง

แต่พอคิดว่าอีกสองวันจะมีหายนะ "ดวงอาทิตย์คู่ขึ้นกลางฟ้า" จางถัวไห่ก็อดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้

"แสงแดดตอนที่มีพระอาทิตย์สองดวงต้องแสบตามากแน่ ๆ?" จางถัวไห่คิดก่อนจะตัดสินใจรวมมันเข้าด้วยกัน จะได้มีตัวช่วยป้องกันเพิ่ม

"เลือกหลอมรวม"

แสงสีขาวสองสายวาบขึ้นอีกครั้ง อุปกรณ์เก่าและใหม่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

กระจกดูไม่เปลี่ยนไปมากนัก แต่เหมือนจะหนาขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

แต่ประตูรถหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จางถัวไห่ลองผลักดูก็พบว่ามันแน่นและแข็งแกร่งขึ้นราวกับทำจากวัสดุที่ทนทานทั้งบาน

เขาลองยิงไปที่ประตูรถสองนัดด้วยกระสุนลูกปรายเบอร์ 12 และพบว่ามันไม่มีร่องรอยใด ๆ เลย

"เยี่ยม เยี่ยม!" จางถัวไห่ตบประตูอย่างพอใจ แบบนี้ถึงอีกฝ่ายมีปืนเขาก็ไม่ต้องกลัวแล้ว

หลังจากติดตั้งตัวถังกันกระสุนเสร็จ จางถัวไห่ก็นั่งไล่ดูว่าตัวเองได้อะไรบ้างในวันนี้

จากการแข่งขันแรลลี่วันนี้ เขาได้กล่องทรัพยากรสีส้มมาห้ากล่อง กล่องสีม่วงหนึ่งกล่อง และยังขายอาวุธไปเป็นร้อยชิ้น

เขาได้แอร์รถหนึ่งตัว เห็ดเร่งโตหกกระถาง แผงโซลาร์เซลล์หนึ่งแผง ตัวถังกันกระสุน ระบบช่วยขับ "เสี่ยวอาย" และวัตถุดิบระดับ 1 และ 2 อีกมากมาย

เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวกำไรก้อนโต

"วันนี้ได้ของมาเยอะ กินดี ๆ หน่อยแล้วกัน"

จางถัวไห่ลวกบะหม้อหนึ่ง สำหรับตัวเองราดด้วยหมูตงพัว เนื้อตุ๋นและผักอบแห้ง ส่วนของซูมู่กับซูฉี เขาก็ราดเนื้อตุ๋นให้

ขณะกินหมูตงพัวไปด้วย จางถัวไห่ก็เปิดช่องแชทภูมิภาค ดูว่าผู้เล่นคนอื่นกำลังคุยอะไรกัน

นี่กลายเป็นกิจวัตรของเขาไปแล้ว

เขามองไปที่จำนวนผู้เล่นในแชนแนล ตอนนี้เหลือแค่ 1,532 คน

เขาจำได้ว่าตอนเช้าที่ออกเดินทางยังมี 2,325 คน นั่นหมายความว่าแค่วันนี้ มีคนตายไปเกือบแปดร้อย

เห็นตัวเลขนี้แล้ว จางถัวไห่ก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าอีกสองวันในวันหายนะ พวกที่เหลือจะมีชีวิตรอดกันสักกี่คน

"วัตถุดิบให้กอบโกยลดลงอีกแล้วสิ" เขาบ่นพึมพำพลางไล่อ่านบันทึกแชท

แม้จะมีคนตายไปเยอะ แต่พวกที่รอดมาก็ได้ของดีติดมือกันไม่น้อย

ตอนนี้ทุกคนกำลังอวดของที่ตัวเองได้มา

"ฮ่า ๆ ๆ ฉันได้เครื่องเงินมาเพียบ ใครอยากได้ก็เอาทรัพยากรมายื่นแลก เริ่มต้น 10 หน่วย"

"ขยะทั้งนั้น! ช้อนเงินกับส้อมเงินมีประโยชน์อะไร? มีของกินไหม? วันนี้ฉันได้ขาหมูมาตั้งหนึ่งขา! บอกไว้ก่อนนะ นี่ขาหมูจริง ๆ ไม่ใช่ไส้กรอก! ดูรูป นี่ๆ ๆ"

"หึ! มีแต่ขาหมูแล้วไง? กินได้รึเปล่า? มีมีดไหม? มีหม้อไหม? ฉันได้เนื้อกระป๋องมาทั้งกล่อง เปิดแล้วกินได้เลย เอางี้ ฉันใจดีสุด ๆ แลกเนื้อสองกระป๋องกับขาหมูของนายเป็นไง?"

"ไสหัวไป!"

"ขายมีดแล่เนื้อหนึ่งเล่ม สนใจทักมา"

"ฉันได้ผ้ามานิดหน่อย ใครรับซื้อบ้าง แลกกับของกินได้นะ"

"หลีกไป! ฉันมีเยอะกว่า ใครอยากซื้อเยอะ ๆ ฉันลดให้"

"ฉันมีไม้เยอะ ใครอยากซื้อ ฉันขายถูก ๆ น้ำ 500 มิลลิลิตรแลกได้ 20 หน่วย ซื้อเยอะลดให้อีก"

"ลูกพี่! เอาของฉันสิ! แค่ 300 มิลลิลิตร แลกได้ 20 หน่วย!"

จางถัวไห่อ่านไปเรื่อย ๆ พบว่ามีคนที่ได้ของดีมาจริง แต่ก็แค่ส่วนน้อย

ส่วนใหญ่ได้แค่ไม้กับผ้า วัตถุดิบพื้นฐานระดับ 1

แถมคนได้ของพวกนี้เยอะเกินไป ทำให้ไม่มีพ่อค้ารับซื้อพอ ราคาจึงตกฮวบ ผู้เล่นหลายคนต้องตัดราคากันเองเพื่อรีบแลกเป็นอาหารกับน้ำ

ขณะกินหมูตงพัวไปด้วย จางถัวไห่ก็คิดว่านี่อาจเป็นโอกาสดีในการกว้านซื้อของตุนไว้

ยังไงเขาก็มีอาหารเหลือเฟืออยู่แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็โพสต์ข้อเสนอซื้อในช่องแลกเปลี่ยน

【เพื่อมนุษยธรรม รับซื้อผ้าและไม้ น้ำ 200 มิลลิลิตรหรือกากน้ำมันหนึ่งส่วน แลกกับทรัพยากร 20 หน่วย จำกัดเวลา 30 นาที】