ใจเราคงจักตรงกันแล้ว

พอเห็นค่าสถานะของหลงซินซิน หลิงฮันแปลกใจเป็นอย่างมาก พรสวรรค์ระดับ 5 ดาว แต่พลังบ่มเพาะกลับอยู่เพียงก่อเกิดระดับ 6 แถมยังมีพลังสายเลือดของเทพน้ำแข็งที่หลับใหล จริงสินางแซ่หลง!

“เจ้ามีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ บอกข้ามาให้ละเอียด” หลินฮันกล่าวถาม

หลงซินซินจึงเล่าประวัติความเป็นมาของตนเองให้หลินฮันฟัง พอหลินฮันได้ฟังก็เข้าใจในทันที “แซ่หลงลูกหลานจักรพรรดิสินะ เจ้าพวกโง่พรสวรรค์ระดับ 5 ดาวกลับทอดทิ้งนางได้ลงคอ ดีประมุขอย่างข้าจักรับนางไว้ในการดูแลเอง” หลินฮันกล่าวขึ้นมาอย่างทันใด

หลงซินซินได้ยินดังนั้นก็อดที่จะกลั้นน้ำตาไว้มิได้ ตั้งแต่เกิดมามีเพียงมารดาเท่านั้นที่ดูแลนางอย่างดี ผู้อื่นมิเคยห่วงใยนางเลยแม้สักครั้ง เพราะนางมีผมสีขาวเช่นท่านแม่ฉะนั้นหรือ เพราะนางบ่มเพาะพลังไม่ได้เช่นนั้นหรือ หลงซินซินยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“เจ้าจะยินยอมเป็นศิษย์ของข้าประมุขหรือไม่” หลินฮันกล่าวถามด้วยเสียงที่อ่อนโยน

“ข้าน้องหลงซินซิน ไร้ญาติขาดมิตร นับแต่นี้ขุนเขาเดียวดายคือบ้านของข้า ประมุขหลินฮันคืออาจารย์ของข้าสืบไป ศิษย์หลงซินซิน คาราวะท่านอาจารย์” นางกล่าวขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวแม้จักมีเสียงสะอื้นอยู่เล็กน้อยก็ถาม พร้อมโขกหัวลงพื้นอย่างรุนแรง

“ดี ลุกขึ้นเถิด” หลินฮันพยุงร่างของนางขึ้นมา ทันใดนั้น

ติ่ง! [ท่านได้ค้นพบร่างหยินในตำนาน ร่างกายที่ไม่สามารถใช้ทักษะบ่มเพาะพลังใดๆได้ในโลกใบนี้ แต่จะสามารถดูดกลืนพลังปราณได้เอง ยิ่งสถานที่ที่มีความเย็นและพลังปราณสูงพลังบ่มเพาะยิ่งเลื่อนระดับเร็วมากเท่านั้น]

เมื่อได้ดูการแจ้งเตือนนี้มันก็เข้าใจในทันที เหตุใดพลังของนางถึงอยู่เพียงระดับก่อเกิดขั้น 6 นานถึง 3 ปี เป็นเพราะพลังขุนเขาลูกนี้เบาบางเกินไป ขนาดเพียงแค่จะทำให้อิ่มท้องยังนับว่ายาก หลินฮันถอนหายใจยาวพลางปลอบหลงซินซิน

“อย่าได้ร้องไห้อีกเลย สิ่งของในแหวนวงนี้อาจารย์ยกให้เจ้า อย่าได้ทำให้ข้าประมุขผิดหวัง” หลินฮันยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้กับหลงซินซิน นางดีใจเป็นอย่างมาก ตั้งแต่เกิดมานางพึ่งจะได้รับแหวนมิติวงนี้วงแรก พอนางเปิดดูของด้านในแหวนเท่านั้นละ อาการกรามค้างก็เกิดขึ้นทันใด หินลมปราณและยาฟื้นฟูลมปราณกองเป็นภูเขาในแหวนมิติ

“ขอบคุณท่านอาจารย์เจ้าคะ” นางกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มอันสดใสที่หาได้ยากนักสำหรับนาง

“เอ่อ... ข้าว่าเจ้าเก็บเสื้อผ้าพวกนั้นก่อนเถอะ” หลินฮันกล่าวออกมาพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น หลงซินซินรีบเก็บของโดยทันที

หลังจากนั้นไม่นาน 2 ลูกพี่และลูกน้องก็ขี่เมฆสีดำลอยมาเหนือขุนเขาเดียวดายทำเอาบรรยากาศแปรเปลี่ยนไปในทันที หลงซินซินวิ่งออกมาดูด้านนอกพร้อมชักดาบสนิมเกาะของนางออกมา งึกงึก!! ดาบของนางชักมิยอมออกจากฝัก อาจเป็นเพราะคุณภาพดาบที่ด้อยเกินไปและนางมิได้ใช้งานเป็นเวลานาน

“มิต้องกังวล เจ้าสองคนนั้นเป็นศิษย์พี่ของเจ้า พวกเจ้าลงมาได้แล้วหากยังชักช้าอีก ข้าจะให้พวกเจ้าพุ่งหลังคนละ 100 ยก” หลินฮันกล่าว

พรึบ! พรึบ! คนสองคนกระโดดลงมาจากก้อนเมฆอย่างเร็วรี่ หลินต่งยังจำได้มิลืมเลือน ภาพที่ผู้อาวุโสสูงสุดลงโทษผู้อาวุโสซุนเหวยที่ตำหนักวิชายุทธนั้นมันมิอยากทำแม้แต่น้อย

“บนก้อนเมฆทมิฬนุ่มสบายมากเลยนะขอรับนายน้อย” หลินต่งกล่าวจบก็ยื่นแหวนมิตินับร้อยๆวงให้หลินฮัน ขนาดครึ่งเดียวยังได้มากขนาดนี้ช่างยอดเยี่ยมนัก

“พวกเจ้าทำงานได้ดียิ่ง พี่ต่งนี่วิชาภูษาสวรรค์รับไป ไม่เข้าใจส่วนใดให้มาถามข้า ไอ้โล้นเอ็งอยากได้อันใดก็เลือกๆไป” อาวุธกองพะเนินเทินทึกปรากฏตรงหน้าของพวกมันทันที

สุ่ยเทียนเหอถึกกับตะลึง ตัวมันใช้ดาบใหญ่แต่มันรู้สึกว่ามิเข้ากับตัวมันเท่าใดนักทั้งหนักและควบคุมยากยิ่งนัก มันเหลือบไปเห็นง้าวเล่มหนึ่งในกองอาวุธจึงหยิบออกมา

“ข้าเลือกชิ้นนี้ขอรับ” “เอ๋..น้องโล้นเจ้าเลือกเหมือนข้าเลยนะ ใจเราคงจักตรงกันแล้ว”

หลินต่งกล่าวออกมา สุ่ยเทียนเหอพลันเสียวหลังวาบ อย่านะข้ามิได้ใจตรงกับเจ้าขนาดนั้นมันคิดในใจ

“ง้าวพยัคฆ์ผ่าโลกันตร์ นับว่าพวกเจ้าใจตรงกันดีแท้ยิ่งนัก” หลินฮันกล่าวออกมา สุ่ยเทียนเหอพลันเหงื่อเต็มหน้าผากเสียวสันหลังวูบวาบ “ข้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันหรือไม่ขอรับนายท่าน”

หลงซินซินเริ่มทำหน้ามุ่ยที่ถูกละเลย “ท่านอาจารย์ข้าขอเลือกสักอันได้ไหมเจ้าคะ” นางกล่าวออกมา หลินฮันยกยิ้มขึ้น ต่อไปนี้พวกเจ้าจะมีน้องเล็กอีกคน ซินเอ๋อพวกมันจะเป็นศิษย์พี่เจ้านับแต่นี้ต่อไป”

“ฮะฮ่า ข้ามีศิษย์น้องแล้ว”ไอ้โล้นกล่าวขึ้นอย่างดีใจ มันอดคิดไม่ได้ว่า จะต้องเป็นลูกน้องอยู่อย่างนี้ไปตลอดหรืออย่างไรหากมีโอกาศได้เป็นลูกพี่กับเขาบ้างก็คงจะดี พึ่งคิดไม่นานความฝันของมันก็เป็นจริง สวรรค์ประทานโดยแท้

หลังจากแนะนำตัวเสร็จหลงซินซินก็เริ่มสนใจอาวุธที่กองพะเนินอยู่ด้านหน้า นางหยิบดาบออกมาเล่มหนึ่ง ด้ามจับธรรมดาใบดาบบางเบาเปล่งประกายความคม “ท่านอาจารย์ข้าเอาอันนี้” “ตาถึงนะเราเลือกได้ดีมาก ดาบไร้ลักษณ์ระดับราชันจักรพรรดิขั้นสูง”

“ท่านอาจารย์ราระดับนี้มัน” นางถึงกับพูดไม่ออก “เจ้าอย่าได้เกรงใจนายน้อยเลยศิษย์น้อง นายน้อยมีอาวุธระดับนี้อยู่มากมายยิ่งนัก” หลินต่งกล่าวออกมา ไอ้โล้นเองก็อดแปลกใจมิได้ นายท่านของมันมีอาวุธระดับนี้มากมายขนาดนั้นเลยหรือ

“เอาละๆ ไอ้โล้นซ่า ซินเอ๋อมายืนตรงนี้” หลินฮันได้ถ่ายทอดทักษะภูษาสวรรค์เพื่อเป็นวิชาป้องกันตัวให้พวกมันทั้งสอง ส่วนวิชาการต่อสู้นั้นหลงซินซินได้รับเคล็ดดาบประกายแสงและเคล็ตจิตสมุทร ส่วนไอ้โล้นได้รับทักษะง้าวโลหิตพิชิตสวรรค์ ลิงโขมยลูกท้อและหินลมปราณเม็ดยาจำนวนมาก

เอาละพวกเจ้าแยกย้ายกันไปฝึกได้แล้ว ซินเอ๋ออยู่ตำหนักฝั่งนี้ ส่วนพวกเจ้าไปอยู่ตำหนักฝั่งโน้น หลินฮันจัดแจงอยู่ไม่นานพวกมันก็แยกย้ายกันไปฝึกฝน