การประชุมของผู้นำสำนัก

หลินฮันและหลินหงที่มาถึงขุนเขาโดดเดี่ยวแล้วนั้น รับรู้ได้ถึงพลังปราณพี่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล มันเข้มข้นเสียยิ่งกว่าขุนเขาใดทั้งมวลในสำนัก

“พลังปราณในขุนเขาเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้เลยหรือ” หลังจากที่ประตูลงทัณฑ์เทพถูกเก็บโดยหลินฮัน พลังปราณก็เพิ่มขึ้นอย่างมากจนน่าประหลาดใจ ทันใดนั้นเสียงร้องตะโกนของหญิงสาวดังสะท้อนเข้าโสตประสาทของมันทั้งสอง

“ท่านอาจารย์ ท่านหายไปไหนมาทั้งวันเจ้าคะ จริงด้วยเมื่อชั่วยามที่แล้ว พลังปราณในขุนเขาของเราก็เข้มข้นขึ้นมากเลยเจ้าคะ เอ๋...ท่านอาจารย์ไปเอาแมวตัวสีแดงน่ารักตัวนั้นจากมาที่ไหนเจ้าคะ ข้าขออุ้มมันหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ” หลงซินซินชี้ไปที่หลินหงที่อยู่บนไหล่ของหลินฮันด้วยท่าทีน่ารัก

“ได้สิ มันชื่อหลินหง เรียกว่าหงหงก็แล้วกัน” หลินฮันตอบ

หลินหง “=.=?? ไม่นะขอรับนายท่าน ข้ามิยอม ข้ามิยอมเด็ดขาด” มันสื่อสารกับหลินฮันผ่านพันธสัญญาจิตวิญญาณ แต่มีหรือที่มันจะหนีพ้นเนื้อมือของหลงซินซินได้

“ว้าวๆ หงหง ขนของเจ้าช่างนุ่มนิ่มยิ่งนัก ข้าขอเอามันไปนอนกอดได้หรือไม่เจ้าคะ”

หลินฮันมองหลงซินซินอย่างพินิจพิเคราะห์ “เพียงไม่ถึง 2 วัน จากระดับก่อเกิดเจ้าทะลวงสู่ระดับราชันได้แล้วรึ รวดเร็วยิ่งนักสมแล้วที่เป็นร่างหยินในตำนาน” หลินฮันกล่าว

“หะ ร่างหยินในตำนาน” หลินหงที่ถูกหลงซินซินอุ้มพลางลูกหัวอยู่นั้นได้ยินประโยคนี้เข้าก็มองหลงซินซินอย่างประหลาดใจ ร่างหยินในตำนานนั้น 1 ล้านปีจะผุดขึ้นมาสักคน ในอดีตตอนที่มันยังอยู่บนแดนเทวะนั้น ร่างหยินในตำนานที่มันรู้จักมีเพียงเด็กน้อยน้ำแข็งที่ผู้คนต่างเรียกขานว่าเทพีแห่งเหมันต์ เทพน้ำแข็งแห่งแดนลำนำหิมะสวรรค์เท่านั้น มันรู้จักมักคุ้นกับนางมิน้อย มิคิดเลยว่าจะได้พบร่างหยินในตำนานที่แดนมนุษย์หลักจากถูกกักขังมานานแสนนานเช่นนี้

“ที่ข้าบ่มเพาะได้รวดเร็งเช่นนี้ เป็นเพราะหินลมปราณและเม็ดยาที่ท่านอาจารย์มอบให้ข้า แต่ว่า..มิรู้เป็นเพราะอันใด ข้าใช้พวกมันแปปเดียวก็ละลายหายไปจนหมดแล้วเจ้าคะ” นางมิได้โกหกหลินฮันแต่อย่างใด เพียงนางหยิบหินลมปราณระดับสูงขึ้นมาดูดซับพลัง 1 ก้อนไม่เกิน 10 ลมหายใจก็ละลายหายไปจนหมดสิ้น ทั้งๆที่คนปกติทั่วไปใช้ได้เป็นเดือนๆ

“เจ้ามิต้องเป็นกังวล เป็นเพราะร่างกายเจ้ามิเหมือนคนทั่วไป หากผู้คนธรรมดาดูดซับพลังจากหินลมปราณได้เพียงส่วนเดียว เจ้าสามารถดูดซับได้ถึงสิบส่วนเต็มในเวลาอันสั้นมันเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก” หลินฮันพูดพลางหยิบแหวนมิติออกมาให้นางสิบกว่าวง ทุกวงล้วนเต็มไปด้วยหินลมปราณทั้งสิ้น

“ขอบคุณเจ้าคะท่านอาจารย์” หลงซินซินกล่าวขอบคุณ

ไม่นานนักเจ้าพี่น้อง 2 แสบก็วิ่งเข้ามาทักทายหลินฮัน “นายท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ น้องซินซิน เจ้าอุ้มแมวของผู้ใดกัน น่ารักยิ่งนักพี่ขออุ้มได้หรือไม่” ไอ้โล้นกล่าวออกมา

“พลังของพวกเจ้าก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วยิ่งนัก หลินต่งนั้นทะลวงเข้าสู่ระดับราชันได้สำเร็จ ส่วนไอ้โลนก็ทะลวงเข้าสู่จักรพรรดิขั้น 2 แล้ว”

“เป็นเพราะความเมตตาของนายท่านที่มีให้กับพวกเราขอรับ” มันสองคนตอบพลางคิดในใจ พวกข้าว่าเร็วแล้วแต่มิสู้ซินซิน มีที่ไหนจากก่อเกิดสู่ระดับราชันภายในข้ามคืน หากผู้คนได้ยินคงเป็นบ้าตายแน่

คุยกันได้มินานก็มีผู้มาเยือนเสียแล้ว เป็นไป๋เฉียงประมุขขุนเขาโอสถนั่นเอง เดินทางมาถึงมินาน มันแปลกใจยิ่งนักพลังปราณในขุนเขาของหลินฮันเข้มข้นกว่าขุนเขาของมันเป็นเท่าตัว แต่มันก็เลือกที่จะไม่กล่าวถามอันใด

“สนายน้อยหลินสบายดีหรือไม่”

“ข้าสบายดีขอรับ ท่านประมุขไป๋ดูหนุ่มขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะขอรับ”

“เป็นเพราะหัวใจเทวะพิสุทธิ์ของเจ้า ช่วยข้าได้มากยิ่งนัก เจ้าบอกว่าต้องการแลกกับสมุนไพรในครานั้น ข้าเลยนำมาส่งถึงที่ หากขาดเหลืออันใด เชิญสหายน้อยที่ขุนเขาของข้าได้ทุกเมื่อ” ไป๋เฉียงยื่นแหวนมิติหลายวงให้กับหลินฮัน ทุกวงล้วนบรรจุด้วยสมุนไพรนานาชนิดของขุนเขาโอสถ ตอนนี้ร่างกายของมันดูหนุ่มและแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านัก มันรู้สึกขอบคุณหลินฮันด้วยใจจริง

“ขอบคุณท่านมากขอรับประมุขไป๋” หลินฮันกล่าว

“เรื่องที่สอง ที่ข้ามาในวันนี้เพราะท่านเจ้าสำนักเรียกประชุมในอีกครึ่งชั่วยาม เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้าอารยธรรมโบราณในอาณาจักรเราจะเปิดขึ้น ได้ข่าวมาว่าขั้วอำนาจใหญ่ทั้งหลายกำลังเดินทางมาแล้ว” ไป๋เฉียงประมุขขุนเขาโอสถบอกกล่าวหลินฮันเสร็จแล้วมันก็ขอตัวกลับไปทันที

“พวกเจ้าทั้งสามคนจงฝึกฝนตนเองให้หนัก ข้าจะไปพบท่านเจ้าสำนักก่อน”

พรึบ! หลินฮันหายตัวไปต่อหน้าต่อตาพวกมันทันที มันมุ่งหน้าเข้าสู่ตำหนักเจ้าสำนัก พอเดินเข้าไปในห้องประชุมก็พบกับผู้นำระดับสูงของสำนักทั้งหลายกำลังนั่งพูดคุยถกเถียงกันอย่างเคร็งเครียด หลินฮันเดินเข้าไปนั่งประจำที่ของตนเอง

“ไงประมุขหลิน หุบเขาเดียวดายของเจ้าคงจะดีมิใช่น้อยสินะ”หลี่กวงกล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้มเย้ย

“ก็ดีพอควรนะท่านประมุขหลี่ ร่มเย็นสบายนักมิค่อยร้อนระอุดังขุนเขาบางลูกที่ข้าพึ่งให้ศิษย์ไปขนแร่มากว่าครึ่ง”หลินฮันตอบกลับด้วยใบหน้าอันกวนบาทา

"หลี่กวงข้าไปเยื่อนขุนเขาของสหายน้อยหลินมาเมื่อครู่ ร่มเย็นจริงอย่างที่ว่า อีกทั้งพลังปราณหนาแน่นกว่าขุนเจ้าเจ้าสำนักลูกนี้เสียอีก” ไป๋เฉียงกล่าวออกมา

ทุกคนในที่ประชุมหันหน้ามามองหลินฮันด้วยความสงสัย