ค่าปราณโลหิตลดลง

ตอนที่ 14 ค่าปราณโลหิตลดลง

“ภายในเมืองศิลาคราม การอยู่ร่วมกันอย่างสันติของสี่ตระกูลใหญ่ดำรงอยู่มานานกว่าสามร้อยปีแล้ว”

“หากตระกูลหลัวถูกทำลายล้างโดยตระกูลจ้าวอย่างกะทันหัน ความสมดุลภายในเมืองก็จะหายไป…”

“ข้ากลัวว่ามันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ไม่อาจคาดการณ์ล่วงหน้าได้!”

ในศาลาหิน หูต๋าพูดด้วยเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความกังวล

“แล้วท่านคิดจะอะไร ท่านพ่อ…” หูหมินหยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่อย่างกะทันหัน

เขาเงยหน้าขึ้นมา และจ้องมองพ่อของตน หูต๋าอย่างเงียบๆ

“สิ่งที่ข้าต้องการน่ะเหรอ…”

“ข้ากำลังคิดอยู่ว่าหากตระกูลหูของเรายื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกเขาในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ จะเป็นยังไง?”

“อย่างเช่นความร่วมมือระหว่างสองตระกูลด้วยการแต่งงาน เจ้าคิดดีมั้ย?”

“จับมือเป็นพันธมิตรด้วยการแต่งงาน?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หูหมินก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นสีหน้าครุ่นคิด

“ถ้าข้าจำไม่ผิด หลัวผิง ผู้นำตระกูลหลัวคนปัจจุบัน นอกจากจะมีบุตรชายชื่อหลัวซวนแล้ว ดูเหมือนว่าเขายังมีบุตรสาวอีกคนหนึ่งด้วย และเธอก็ยังไม่ได้แต่งออกไป…”

ขณะที่หูต๋าหัวเราะคิกคัก เขาก็มองไปที่บุตรชายของตนที่นั่งอยู่ตรงหน้า และพูดขึ้น

“ท่านพ่อ ท่านกำลังคิดจะให้ข้าแต่งงานกับบุตรสาวของผู้นำตระกูลหลัวงั้นเหรอ” หูหมินดูประหลาดใจเล็กน้อย

“ทำไม เจ้าคิดว่าความคิดนี้ไม่ดีงั้นเหรอ?”

“ไม่รู้สิท่านพ่อ ข้าแค่ได้ยินมาว่าบุตรสาวของผู้นำตระกูลหลัวค่อนข้างอ่อนแอ และป่วยไข้อยู่บ่อยครั้ง เธอจึงทำได้เพียงใช้ชีวิตอยูบนเตียง”

“โดยเฉพาะในค่ำคืนที่จันทร์เต็มดวง ก็มีข่าวลือว่ามักได้ยินเสียงกรีดร้องประหลาดออกมาจากห้องนอนของเธอ”

“ท่านพ่อ หากท่านให้ข้าแต่งกับเธอ เกรงว่าอย่างมากเธออาจอยู่ได้ประมาณสามถึงห้าเดือนก่อนที่จะเผชิญหน้ากับความตายอันน่าเศร้า”

“เมื่อเธอตายขณะอยู่ในตระกูลเรา อาจจะเป็นปัญหาได้”

“พอได้แล้ว!” หูต๋าโบกมือเพื่อหยุดไม่ให้หูหมินพูดต่อ ด้วยท่าทีที่มั่นใจอย่างแน่วแน่ เขาออกคำสั่งว่า “เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้ว!”

“หมินเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ว่าผลประโยชน์ของตระกูลสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด”

“ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้า ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถรับอนุได้”

“อีกสามวัน ข้าจะพาเจ้าไปสู่ขอเธอที่ตระกูลหลัว”

หลังจากพูดจบแล้ว หูต๋า ผู้นำตระกูลหูคนปัจจุบันก็ยืนขึ้น

จากนั้นก็เดินไปนอกศาลาหินอย่างเงียบๆ โดยไม่สนใจเกมหมากรุกที่ยังเล่นไม่จบอีกต่อไป

“ผลประโยชน์ของตระกูลเหนือสิ่งอื่นใด?” ใต้ศาลาหิน หูหมินเฝ้ามองร่างของพ่อที่ค่อยๆ ห่างออกไป

เขาถอนหายใจเบาๆ

จากนั้น ก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

แม้ว่าเขาจะลังเลใจเล็กน้อยที่จะตอบตกลงการแต่งงานครั้งนี้

สิ่งที่พ่อของเขาเพิ่งพูดนั้นเป็นความจริง

เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล ย่อมต้องมีการเสียสละเล็กๆ น้อยๆ

…

เวลาผ่านไป และไม่นานก็ผ่านไปอีกสามวัน

ดินแดนบรรพบุรุษของตระกูลหลัว ณ เมืองศิลาคราม

ในลานบ้านที่ตั้งอยู่ตรงกึ่งกลาง

ขณะนั้น หลัวฉางเฟิงกำลังนั่งเงียบๆ ใต้ศาลาที่สร้างด้วยหินชิงสือ

ในมือของเขา เขาถือ... ไม่สิ ถ้าให้พูดอย่างแม่นยำกว่านั้นก็คือ...

ควรเรียกว่าเป็นคัมภีร์บ่มเพาะครึ่งเล่มซึ่งเขาได้ศึกษาอย่างละเอียด

เขานั่งอยู่ในสถาพเดิม แข็งเหมือนหินได้ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว

จากนั้น หลัวฉางเฟิงก็วางคัมภีร์ครึ่งเล่มที่อยู่ในมือของเขาลงบนโต๊ะหินอย่างช้าๆ

“‘ทักษะก้าววายุเงาช่างซับซ้อนมากจริงๆ”

“เมื่อพิจารณาจากเนื้อหาที่เขียนไว้ในคัมภีร์ ดูเหมือนว่าจะสำเร็จวิชาได้ก็ต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลานานประมาณสามถึงห้าปี”

“อย่างไรก็ตาม หากข้าเพียงแต่ต้องการเพียงแค่ความเข้าใจขั้นพื้นฐาน…”

“นั่นก็ไม่น่าจะยากจนเกินไป”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลัวฉางเฟิงก็ยืนขึ้น และเดินไปที่พื้นที่เปิดโล่ง

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถอนหายใจออกช้าๆ

มุ่งมั่นควบคุมความเร็ว และจังหวะการไหลเวียนของพลังปราณในร่างกาย

เขาค่อยๆ ผลักดันพลังปราณไปยังจุดเฉพาะบนขาของตน

ยกเท้าขึ้น และก้าวไปข้างหน้า

แม้จะเป็นเพียงก้าวเดียว แต่มันก็ทำให้เขาต้องตกใจเล็กน้อย

ทุกย่างก้าวที่เขาเดินจะมีสายลมพัดผ่านเท้าของเขา ส่งเสียงหวีดหวิว

ความเร็วของเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะเร็วกว่าปกติถึงสามเท่า

“สุดยอดไปเลย ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเพียงครึ่งเล่มก็เทียบได้กับทักษะบ่มพาะระดับสองขั้นสูงสุด”

“ทักษะนี้มีบางสิ่งที่พิเศษในตัวจริงๆ”

-

หลังจากได้สัมผัสความมหัศจรรย์ของก้าววายุเงาแล้ว

หลัวฉางเฟิงรู้สึกพอใจที่ได้ฝึกฝนในลานกลางแจ้ง

จนกระทั่งเขาค่อยๆ คุ้นเคยกับการฝึก

ความชำนาญของเขาค่อยๆ ไปถึงขั้นต้น

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หยุดลง และเปิดหน้าต่างของระบบขึ้นมา

[ ชื่อ : หลัวฉางเฟิง! ]

[ อายุขัย : 4 วัน ( + ) ]

[ ระดับการบ่มเพาะ : กลั่นกระดูกขั้นสูง ( 90 / 300 ) ]

[ ค่าปราณโลหิต : 1330 ( -83 ) ( ปราณโลหิตที่ใช้ได้อย่างปลอดภัยคือ 50 ) ]

[ ทักษะบ่มเพาะ : ทักษะพยัคฆ์คลั่ง ( ระดับสองขั้นสูงสุด ความเข้าใจ 30% ) ทักษะก้าววายุเงา ( ระดับสองขั้นสูงสุด ( ไม่สมูบรณ์ ) ความเข้าใจ 1% ) ]

สิ่งเหล่านี้คือค่าสถานะของเขาในตอนนี้

เมื่อเวลาผ่านไปสามวัน อายุขัยที่เหลืออยู่ของเขาก็เหลือเพียงสี่วัน ไม่มีปัญหาอะไรอีก

ค่าประสบการณ์ที่อยู่เบื้องหลังระดับการบ่มเพาะของเขาอยู่ที่ 90 แต้ม ซึ่งก็ถือว่าดีเช่นกัน

ถือว่าเป็นการพัฒนาที่เร็วแล้ว น่าจะอีกไม่นานก่อนที่เขาจะสามารถทะลวงผ่านได้อีกครั้ง และหวนคืนสู่จุดสูงสุดเดิม

อย่างไรก็ตาม ตัวเลขที่อยู่ข้างหลังค่าปราณโลหิต… มีอะไรบางอย่างแปลก มันใช่ตัวเลขนี้แน่เหรอ

ถ้าเขาจำไม่ผิด ตัวเลขหลังค่าปราณโลหิตน่าจะต้องเป็น 1350 ไม่ใช่หรือ?

แม้กระทั่งเมื่อวานนี้ ก็ดูเหมือนว่ามันยังคงเหมือนเดิม ค่าปราณโลหิตอยู่ที่ 1350 แต้ม

ทำไมวันนี้ถึงร่วงลงมามากถึง 20

หรือว่าภายในดินแดนบรรพบุรุษของตระกูลหลัว ใครบางคนอายุขัยกำลังหมดลง หรือไม่ก็อาจจะตายไปแล้ว

เป็นการตายที่ไม่คาดคิด หรือเพราะเหตุอื่น?

ความคิดต่างๆ มากมายฉายแวบผ่านจิตใจของหลัวฉางเฟิง

อย่างไรก็ตาม ต่อให้คิดให้ตาย เขาก็ไม่มีทางรู้คำตอบ จึงควรจะถามคนที่รู้จะดีกว่า

เมื่อรู้สึกไร้หนทาง หลัวฉางเฟิงจึงทำได้เพียงขอให้ใครสักคนเรียกหลัวผิงมาพบ เขาจะได้ถาม

“บรรพบุรุษ ท่านกำลังตามหาข้าอยู่เหรอ?”

นอกศาลาหินในลานบ้านที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเรียบง่าย และเก่าแก่โบราณ

หลัวผิงสวมชุดคลุมสีเขียวอ่อนมองดูรอบๆ อย่างเงียบๆ

จากนั้น เขาก็ได้เห็นใบหน้าซีดเผือดของหลัวฉางเฟิง และพลังชีวิตในดวงตาของอีกฝ่ายที่ค่อยๆ ผสมกับสัญญาณแห่งความตาย

อารมณ์ของเขาจึงหนักหน่วงขึ้นอย่างกะทันหัน

ขณะนี้ ตระกูลหลัวกำลังตกอยู่ในความโกลาหล

เนื่องจากน้องสามของเขา หลัวหย่งได้ยึดสายแร่ชิงสือชั้นยอดโดยใช้กำลัง…

สิ่งนี้ทำให้ตระกูลหลัวตกอยู่ภายใต้การเฝ้ามองอย่างใกล้ชิดจากตระกูลจ้าว

หากในเวลานี้ มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับบรรพบุรุษของพวกเขาจริงๆ

สถานการณ์ของตระกูลหลัวก็จะเลวร้ายลงในพริบตา

“มีอะไรเกิดขึ้นภายในดินแดนบรรพบุรุษของตระกูลเราเมื่อไม่นานมานี้หรือเปล่า?”

เมื่อบรรยากาศระหว่างทั้งสองเริ่มเคร่งขรึมมากขึ้น หลัวฉางเฟิงเป็นคนแรกที่กล่าวขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

เขาถามหลัวผิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“หา บรรพบุรุษ ท่านไม่ได้เรียกข้ามาเพื่อมอบคำสั่งสุดท้ายให้งั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวฉางเฟิง หลัวผิงก็เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“เมื่อกี้เจ้าพูดอะไรนะ” คิ้วของหลัวฉางเฟิงขมวดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“เปล่า ไม่มีอะไรขอรับ…” หลัวผิงรีบส่ายหัว

จากนั้น เขาก็ตอบคำถามของหลัวฉางเฟิงอย่างละเอียด