พลังแห่งวีรบุรุษ

ผลัวะ! ผลัวะ!

ฝีมือยิงธนูของพวกก็อบลินขี่หมูป่าร้ายกาจใช่เล่น

ก็เพราะพวกมันเป็นก็อบลินที่พัฒนาสายพันธุ์มาอีกขั้น ความอ่อนแอด้อยพลังที่มีแต่เดิมก็ได้รับการชดเชยไปหมดแล้ว

“อั้ก!”

ชูเดลนร้องครางออกมา เมื่อต้องเปลี่ยนทิศทางกะทันหันเพื่อหลบลูกธนูที่ระดมยิงมาเป็นชุด

“ชูเดลน”

“ผมขอโทษครับ ท่านชาย ผมว่าผมคงจะทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว”

เมื่อกี้เขาเพิ่งจะพลิกตัวเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหันจนข้อต่อแทบเคล็ด

มันยากที่จะวิ่งเร็วขนาดนี้ต่อไปเรื่อยๆ ขืนฝืนวิ่งต่อ ข้อต่อได้พังจริงๆ แน่

ชูเดลนออกความเห็นอย่างระมัดระวัง

“สู้กันไปเลย อาจจะดีกว่านะครับ”

“ตอนนี้พวกมันก็ไล่ตามเราทันแล้ว พวกมันแค่กำลังสนุกกับการล่าเฉยๆ ต่อให้พวกมันวิ่งช้าลงอีกหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร”

“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็เข้าทางพวกมันสิครับ?”

อั้ก ชูเดลนกัดฟันกรอด

เหมือนกำลังโดนมอนสเตอร์กระจอกๆ ไล่ต้อนเอาเสียอย่างนั้น

ถึงจะเป็นมือใหม่หัดขับ แต่ชื่อเสียงในฐานะอัศวินก็ใช่ย่อย

แต่อีธานกลับปลอบเขาอย่างใจเย็น

“ไม่เป็นไรน่า ทำตามที่ฉันบอกก็พอ”

ในตอนนี้ อีธานไม่มีร่างกายที่แข็งแรงพอจะทำตามแผนการที่คิดไว้ในหัวได้ ร่างกายที่ว่ากลับกลายเป็นของชูเดลนไปเสียแล้ว

เราอาจจะทำตามแผนได้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็พอจะพลิกสถานการณ์ตอนนี้ได้อยู่

"ครับ!"

ชูเดลนดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว เขาชะลอฝีเท้าลง

แล้วพวกก็อบลินขี่หมูป่าก็ไล่ตามมาทันในพริบตา

ในตอนนั้นเอง อีธานก็เหยียดร่างออก แล้วแทงดาบออกไป

ฉัวะ! ฉัวะ!

“กรี๊ด!”

พวกก็อบลินขี่หมูป่าที่วิ่งเข้ามาประชิด ถูกดาบของอีธานแทงเข้าใส่ แต่เพราะพวกมันขี่หมูป่ามีเขาเก่งกาจเกินไป เขาเลยไม่สามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ได้

‘ช่างมันก่อน!’

ฉันแทงดาบใส่จุดสีแดง แล้วก็ใส่ยาพิษเข้าไปด้วย

“วิ่งต่อ ชูเดลน!”

"ครับ!"

พวกก็อบลินขี่หมูป่าที่โกรธจัดเลิกเล่นสนุก แล้วบังคับหมูป่ามีเขาของพวกมันพุ่งเข้ามาสังหารอีธานกับชูเดลนอย่างเอาเป็นเอาตาย

“กรี๊ดดด!”

ผลัวะ!

ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศเล็งมาที่คอของอีธาน

แต่ใช่ว่าอีธานจะไร้ฝีมือ เพียงแต่ไม่มีพละกำลังจะเคลื่อนไหวให้รวดเร็วเท่านั้น

เขาปัดลูกธนูขาดครึ่งท่อนได้อย่างแม่นยำ แล้วหลบเข้าไปในดงไม้

ทันทีที่อีธานกับชูเดลนหายตัวไป พวกก็อบลินขี่หมูป่าก็กระจายกำลังกันเข้าไปในดงไม้บ้าง แต่ในตอนที่พวกมันกำลังจะเข้าไป ชูเดลนก็กระโจนออกมาจากที่ซ่อน

วูบ!

“กรี๊ดดด!”

ก็อบลินขี่หมูป่าตัวหนึ่งที่ตามเข้ามาถูกปลิดชีพ

อีธานออกคำสั่งทันที

“วิ่ง!”

คราวนี้ ฉันเปลี่ยนทิศทาง แล้ววิ่งไปในทิศตรงกันข้าม พวกก็อบลินขี่หมูป่าบนหลังหมูป่ามีเขามีปัญหาในการเลี้ยวโค้งกะทันหัน

ในทางกลับกัน ถึงข้อต่อของชูเดลนจะแทบพัง แต่ก็ยังเปลี่ยนทิศทางได้ง่ายกว่า

ในขณะที่เรากระโจนไปยังอีกฝั่ง พวกก็อบลินขี่หมูป่าที่โมโหร้ายก็เลี้ยวตามมาอย่างทุลักทุเล พร้อมกับส่งเสียงร้องแสบแก้วหูดังลั่น

แต่เมื่อกี้เขามุดหัวไปหลบอยู่ตรงไหนกัน?

ก็ตรงดงไม้นั่นแหละ การจะเลี้ยวก็ยากอยู่แล้ว แล้วจะเลี้ยวให้คล่องแคล่วในดงไม้ได้ยังไงกัน?

อีธานถือธนูของก็อบลินขี่หมูป่าที่เพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้เอาไว้ เขาง้างสายธนูจนสุดแรง แล้วยิงออกไป

‘แทนที่จะใช้ลูกธนู’

เข็มฝังเข็ม ถูกนำมาใช้แทนลูกธนู เข็มพวกนี้มีหลายขนาด แล้วถ้าใช้เข็มขนาดใหญ่ที่สุด ก็พอจะใช้แทนลูกธนูได้

ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ!

พวกก็อบลินขี่หมูป่าที่พยายามจะหนีเข้าไปในดงไม้โดนเข็มปักเข้าใส่

“กรี๊ด!”

ตำแหน่งที่เข็มปักลงไปคือจุดสีแดงของพวกมัน

เมื่อเข็มทิ่มแทงจุดอ่อน พวกก็อบลินขี่หมูป่าก็ร่วงลงมาจากหลังหมูป่ามีเขาที่ขี่อยู่

“อย่าเพิ่งการ์ดตก พวกที่เมื่อกี้โปรยเลือดเบี่ยงเบนความสนใจเรากำลังมา”

“ท่านรู้ได้ยังไงครับ!?”

ระยะห่างระหว่างเรากับพวกมันน่าจะพอสมควรไม่ใช่เหรอ?

“ก็ตอนที่แกกำลังจะตาย แกส่งเสียงร้องเรียกพวกพ้องไม่ใช่รึไง? แกบอกว่าเจอกับศัตรูที่รับมือยาก”

ตึ่บๆๆๆ!

ขณะที่ฉันพูด เสียงกีบเท้าหมูป่ามีเขา ก็ดังกระหึ่มใกล้เข้ามา

“ซวยแล้ว วิ่งอีก ชูเดลน!”

“เราฆ่าพวกมันแบบเมื่อกี้ไม่ได้เหรอครับ?”

“มีตัวใหญ่ปนมาด้วย”

“ถ้าท่านว่าตัวใหญ่… … .”

-กรี๊ดดด!

“นั่นไง ราชา ก็อบลินขี่หมูป่า”

[lv 35]

เลเวล 35 สมแล้วที่เป็นราชา

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่า ที่มีเลเวลสูงกว่าพวกก็อบลินขี่หมูป่าทั่วไปลิบลับ ตัวใหญ่โตกว่าก็อบลินธรรมดาเยอะ

มันขี่หมูป่ามีเขาที่ตัวใหญ่กว่าหมูป่าตัวอื่นๆ ไล่ตามอีธานกับชูเดลนมาอย่างดุดัน

“บ้าเอ๊ย ความเร็ว…”

ความเร็วของมันเร็วเสียจนชูเดลนถึงกับตกตะลึง

แต่อีธานกลับใจเย็น

“กลับไปที่ต้นไม้!”

เสียงที่สงบนิ่งของอีธานช่วยสยบความตื่นตระหนกของชูเดลนลงได้

ถ้าเป็นอีธาน เขาย่อมต้องมีหนทางรับมือ สถานการณ์นี้จะไม่ใช่หลุมฝังศพของเรา

ชูเดลนรีบก้าวเท้าไปยังต้นไม้อย่างรวดเร็ว

แต่ความหวังก็ต้องดับวูบลง เมื่อราชา ก็อบลินขี่หมูป่า พุ่งทะยานเข้ามาชนต้นไม้จนหักโค่นเป็นทาง

แบบนี้จะใช้วิธีเดิมไม่ได้แล้ว

“ท่านชาย! เราจะทำยังไงกันดีครับ!?”

อย่างที่อีธานว่า พละกำลังของฉันยังพอมีเหลืออยู่บ้าง ฉันต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เรี่ยวแรงทั้งหมดจะหมดไป ไม่อย่างนั้นคงได้เจอจุดจบที่เลวร้ายแน่

อีธานตัดสินใจอย่างรวดเร็ว แล้วออกคำสั่ง

“เข้าไปข้างในให้ลึกกว่าเดิม แล้วก็… รอ”

โครม! โครม! โครม!

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่าอวดอ้างพละกำลังมหาศาล เพียงแค่ฟาดกระบองครั้งเดียว ก็สามารถโค่นต้นไม้ให้ราบเป็นหน้ากลอง สร้างทางเดินใหม่ได้

เป็นพลังที่ไม่อยากจะเชื่อว่ามาจากก็อบลินกระจอกๆ ตัวหนึ่งได้

มีแต่มนุษย์ยักษ์โทรลล์เท่านั้นแหละที่จะแสดงแสนยานุภาพได้ถึงขนาดนี้ แต่มันก็สมเหตุสมผลดีแล้วสำหรับผู้ที่ถูกเรียกว่าราชาแห่งป่าทมิฬแห่งนี้

ที่นี่เป็นดินแดนที่คนอ่อนแอไม่มีสิทธิ์อยู่รอด

มันหมายความว่าทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ในป่าทมิฬแห่งนี้ ล้วนแต่เป็นผู้รอดชีวิตทั้งสิ้น

“กรี๊ดดด!”

ตึง! ตึง! ตึง!

เมื่อมาถึงใจกลางป่า ชูเดลนก็หยุดฝีเท้าลงครู่หนึ่ง เพื่อพักหายใจ

"ท่านชาย?"

ไม่มีการตอบสนองใดๆ จากอีธานที่อยู่บนหลัง

"แย่แล้ว!"

ฉันลืมไปสนิทเลยว่าอีธานยังป่วยอยู่

ชูเดลนเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง โดยไม่ได้คิดถึงอีธานบนหลังเลย เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงคู่ต่อสู้ให้ได้

แถมยังนึกขึ้นมาได้ว่า บางทีลูกธนูที่พวกก็อบลินขี่หมูป่ายิงมา อาจจะโดนอีธานไปแล้วก็ได้

"ท่านชาย!"

อีธานยังคงเงียบ ไม่ปริปากพูดอะไร

ในจังหวะที่ฉันกำลังจะประคองร่างของอีธานลง

“ไม่เป็นไร แต่ว่า ก้มลงมาหาฉันหน่อย”

ชูเดลนค่อยๆ วางอีธานลงกับพื้น

สีหน้าของอีธานซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาบอกว่าไม่เป็นไร แต่สภาพแบบนี้ ต่อให้เป็นก็อบลินขี่หมูป่าเมื่อกี้สักตัว เขาก็คงฆ่าไม่ไหว

โครม!

“ฉันจะหนีเอง จะพยายามออกไปจากป่าให้ได้”

“ไม่ได้ผลหรอกครับ ความเร็วของพวกมันเร็วกว่าเราไปแล้ว”

“งั้นฉันก็คงต้องตายที่นี่จริงๆ สินะ ไม่รู้สิ แต่แกมันไม่ใช่พวกที่จะมาตายในที่แบบนี้หรอก”

ถึงชูเดลนจะใช้เวลาอยู่กับอีธานได้ไม่นาน แต่เขาก็พอจะมองออกว่าอีธานมีคุณสมบัติที่ไม่ธรรมดา

อีธานเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงท่านหญิงเคานท์เตสวิคเกอร์สได้

เขาปล่อยให้อีกฝ่ายมาตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด

“ผมเป็นหนี้บุญคุณท่านอยู่ ถ้าผมจะใช้หนี้บุญคุณของท่านที่นี่ได้ ก็คงจะดีไม่น้อย”

โครม!

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที

ชูเดลนตัดสินใจแล้ว เขาจะถ่วงเวลาให้ อีธานหนีไป ในขณะที่ตัวเองสู้กับมอนสเตอร์อยู่ที่นี่

ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงต้องตายในสนามรบสักวัน แต่ไม่นึกว่าจะต้องมาตายให้กับมอนสเตอร์กระจอกๆ ตัวเดียวแบบนี้

แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว

“ท่านชาย ได้โปรดหนีไป… … .”

“จะทำยังไงดี ถ้ามัวแต่คิดถึงเรื่องความตายอยู่แบบนี้?”

ในชั่วขณะหนึ่ง แววตาของอีธานก็เป็นประกายขึ้นมา

แววตาที่มุ่งมั่นฉายชัดในร่างที่ดูราวกับจะล้มพังมิพังแหล่

นั่นคือเจตจำนง เจตจำนงที่แน่วแน่

อีธานไม่คิดจะยอมแพ้อะไรทั้งนั้น

“ฉันไม่มีทางตายที่นี่หรอก”

โครม!

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่า ยังคงพุ่งเข้ามาอย่างน่าสะพรึงกลัว โค่นต้นไม้ต้นสุดท้ายที่ขวางหน้าอีธานกับชูเดลนจนราบคาบ

“กรี๊ด!”

จากนั้นมันก็ยกหอกในมือขึ้นชี้ฟ้า แล้วส่งเสียงคำรามข่มขู่ดังลั่น

มันคงคิดว่าอีธานกับชูเดลนที่ไม่ยอมวิ่งหนี คงจะหมดกำลังใจสู้ไปแล้ว มันเลยลงจากหลังหมูป่ามีเขา แล้วส่งเสียงร้องดังขึ้นกว่าเดิม

ในเวลาเดียวกัน พวกก็อบลินขี่หมูป่าก็เริ่มทยอยกันมาถึงจากทั้งสองฝั่ง

ล้อมกรอบไว้หมดแล้ว

ตอนนี้ไม่มีทางหนีรอดไปได้ พวกก็อบลินขี่หมูป่าดูเหมือนกำลังรอว่าราชาของพวกมันจะแบ่งเหยื่อให้พวกมันยังไง

ชูเดลนรู้สึกสิ้นหวัง

จบแล้วสินะ ไม่มีหวังเหลือแล้ว

“ฉันจะลองหาทางดู”

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็วางดาบลงไม่ได้

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แล้วเล็งดาบไปข้างหน้า ราวกับจะปกป้องอีธาน

ในตอนนั้นเอง อีธานก็ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าบ้าง

ชูเดลนมองอีธานด้วยสายตาประหลาดใจ แค่จะขยับตัวยังลำบากแท้ๆ

ทำไมถึงยังเดินออกมาได้อย่างองอาจขนาดนี้?

สายตาของอีธานจับจ้องอยู่ที่ราชา ก็อบลินขี่หมูป่าเพียงผู้เดียว

‘หว่างคิ้ว’

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่า ตัวใหญ่กว่าก็อบลินธรรมดาประมาณสองเท่า สูงเกินสองเมตร

ดังนั้น การจะเล็งไปที่หว่างคิ้ว ก็ต้องยืดมือออกไป แล้วก็จะเสียความเร็วไป

‘ไหล่’

จุดสีแดงสดกำลังชี้ไปที่ส่วนลึกของหัวไหล่

เช่นเดียวกัน มันก็อยู่สูงมาก

“ฮู่…”

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่ายักษ์หัวเราะลั่น เมื่อเห็นมนุษย์ที่เหมือนกำลังสำรวจตัวเองอยู่ พวกก็อบลินขี่หมูป่าตัวอื่นๆ ก็หัวเราะตาม

ชูเดลนถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะกับเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของพวกก็อบลิน

อีธานหายใจเข้าออกอย่างใจเย็น ต้องขอบคุณลมหายใจแห่งวีรบุรุษ ที่ทำให้เขายังคงใจเย็นได้ แม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้

สถานการณ์คับขัน

มีทางเดียวเท่านั้นที่จะเอาชนะสถานการณ์นี้ไปได้

วิธีนั้นเรียบง่ายมาก: ฆ่า ราชา ก็อบลินขี่หมูป่า ภัยคุกคามที่อยู่ตรงหน้า

‘มีทางเดียวเท่านั้น’

ใส่พลังทั้งหมดลงไปในดาบในมือ

สิ่งที่ฉันมองเห็นก่อนหน้าก็มีแต่จุดอ่อนสีแดงสด แต่ละจุดก็ยากที่จะโจมตีให้โดนทั้งนั้น

-หายใจ หายใจเข้าไป จงเข้มแข็ง และกล้าหาญ บททดสอบเหล่านี้ล้วนมีไว้เพื่อทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น

คำพูดของวีรบุรุษเฮอร์คิวลิสผุดขึ้นมาในหัว

-จงรวบรวมลมหายใจ แล้วหายใจออกในรวดเดียว จงปลดปล่อยลมหายใจที่เจ้าสูดดึงจากส่วนลึกสุดของจิตวิญญาณออกมาผ่านมือของเจ้า

ภาพลักษณ์ของเฮอร์คิวลิส และสิ่งที่เขาแสดงให้ฉันดูในวิดีโอ ผุดขึ้นมาในหัว

ภาพของวีรบุรุษที่ทลายก้อนหินมหึมา และทำลายต้นไม้ขนาดบ้านให้พังพินาศได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ไม่ลังเลสงสัย ไม่มีอะไรคลุมเครือ มีแต่ความเชื่อมั่นและความแน่ใจ

เฮอร์คิวลิสเป็นคนที่ทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้กลายเป็นจริงได้

• สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จงมั่นใจในพละกำลังของเจ้า จงมั่นใจว่าเจ้าจะฟันทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้ขาดสะบั้นได้ในการโจมตีครั้งเดียว ไม่ว่าจะเป็นสิงโตกินคน หรือมังกรยักษ์ที่เฝ้าต้นไม้ทองคำ นั่นแหละคือลมหายใจของวีรบุรุษ นั่นแหละคือสิ่งที่วีรบุรุษเป็น

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่าปรากฏขึ้นในสายตาของอีธาน

เขาเห็นกระบองยักษ์ที่มันถือไว้ในมือชี้ขึ้นฟ้า แล้วกำลังจะฟาดลงมาใส่ตัวเอง

ถ้าโดนเข้าไป คงยากที่จะมีใครรอดชีวิตได้ นอกจากพวกสุดยอดฝีมือเท่านั้น

หวือออออออ!

แม้ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิวที่แหวกอากาศ อีธานก็ยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของเฮอร์คิวลิสอย่างใจเย็น

เฮอร์คิวลิสเป็นเทพเจ้าที่ไม่ใจดี

แต่ในจังหวะที่ฉันเข้าใจทุกสิ่งที่เขาพูด ฉันก็สามารถจำลองพลังของวีรบุรุษมาไว้ในร่างกายได้

หายใจ แล้วก็เชื่อมั่น

เส้นทางของวีรบุรุษย่อมต้องมีบททดสอบ แต่เหล่าวีรบุรุษจะไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อบททดสอบ

กระบองถูกฟาดลงมา ในเวลาเดียวกัน ดาบของอีธานก็ถูกเหวี่ยงออกไปราวกับสายฟ้าฟาด

• ในวินาทีที่หายใจ จงมั่นใจว่าเจ้าคือวีรบุรุษ

“เข้าใจแล้ว”

มีสิ่งเดียวที่ต้องทำ

ไม่ต้องกังวลว่าดาบจะฟันโดนหรือไม่โดน ถ้าตัดสินใจจะฟันแล้ว ก็ฟันไปเลย!

ฉับ!

ราชา ก็อบลินขี่หมูป่าที่ถูกฟันเฉือนจนร่างเอียงกระเท่เร่ ก็ล้มลงกระแทกพื้นดังตุ้บ

ในชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างก็เงียบสงัดจนน่าขนลุก

แล้วในที่สุด ชูเดลนก็ค่อยๆ เอ่ยปากออกมา

"ให้ตายสิ"

ในเวลาเดียวกับที่ชูเดลนตกตะลึง พวกก็อบลินขี่หมูป่าตัวอื่นๆ ก็เบิกตากว้าง แล้วเริ่มส่งเสียงร้องคิกคัก

สิ่งที่พวกมันรู้สึกคือความกลัว ความกลัวที่ราชาของพวกมัน ผู้นำของพวกมัน ต้องมาสิ้นชีพในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

พวกมันเริ่มค่อยๆ ถอยร่น หนีตายไปด้วยความหวาดผวา

ส่วนอีธานที่ฟัน ราชา ก็อบลินขี่หมูป่า ด้วยดาบเดียว ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ไปกันได้แล้ว”

ขณะที่ฉันจ้องพวกมันด้วยสีหน้าถมึงทึง พวกก็อบลินขี่หมูป่าทั้งหมดก็หันหลังกลับ แล้วเริ่มโกยอ้าวหนีไป