รางวัลจากองค์หญิง
“น่าทึ่งมาก”
“ทำไมถึงให้เขาไปอยู่แนวหลังนะ? ฝีมือขนาดนี้ น่าจะให้อยู่แนวหน้าไปเลย”
“มีใครรู้บ้างไหมว่าเขาเป็นใคร?”
“ฉันเพิ่งเคยเห็นหน้าเขาเป็นครั้งแรกเลยนะ?”
“ไอ้บ้านั่นมันใครกัน? ดูยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยนี่หว่า”
ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนมากมาย
ผู้ช่วยอัศวินหลวงที่เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของอีธานอย่างเงียบเชียบตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงกับอุทานออกมาด้วยความชื่นชมทุกครั้งที่อีธานเข้าปะทะกับแมงป่องดำ
มันเป็นการเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบ
ท่วงท่าของเขาราบรื่นไร้ซึ่งความเคอะเขิน จนยากจะบอกได้ว่าเหตุใดเขาถึงถูกจัดให้อยู่แนวหลัง ดังที่ใครบางคนเคยว่าไว้
มันราวกับว่าเขาล่วงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าแมงป่องดำจะเคลื่อนไหวอย่างไรต่อไป
“เจ้านั่นเร็วใช่เล่นนะ แมงป่องดำน่ะ”
“ใช่เลยครับ มันเร็วจนน่าตกใจสำหรับสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่”
แมงป่องดำเป็นหนึ่งในสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่เร็วที่สุด
ถึงแม้จะมีขนาดมหึมา แต่ความเร็วของมันก็สูงเสียจนเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจับมันได้ด้วยทักษะระดับทั่วไปเพียงลำพัง
แม้แต่ในหมู่เหล่าอัศวินหลวงเอง ก็ยังมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถจับมันได้คนเดียว
ต้องมีอย่างน้อยสองหรือสามคนเข้าโรมรันเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวและแบ่งกำลังโจมตีเพื่อปราบมัน
และยังมีปัญหาอื่นอีก
“นายว่าเขาเจาะเปลือกนอกที่แข็งแกร่งนั่นได้เลยเหรอ?”
“ดูเหมือนจะไม่แข็งแรงเท่าไหร่ แต่จริงๆแล้วมันทรงพลังมากนะครับ”
“เหลือเชื่อจริงๆ เขาจัดการมันได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังเหนือกว่าแบบขาดลอย แมงป่องดำโดนต้อนจนมุมแล้วก็ตาย”
“เป็นไปได้ไหมครับ ท่านผู้ช่วย?”
“เป็นไปได้ แต่มันจะสมบูรณ์แบบขนาดนั้นหรือเปล่าฉันก็ไม่รู้ บอกตามตรงว่าน่าหงุดหงิดชะมัด”
ผู้ช่วยอัศวินกล่าวพลางกอดอก
“ท่านรู้ไหมครับว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ขอโทษที”
อัศวินหลวงคนเดิมส่ายหน้า
“สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ ผู้คนมากมายรอดชีวิตมาได้ก็เพราะคนๆนั้น”
“มันเป็นสิ่งที่เราควรทำแท้ๆ เราติดค้างบุญคุณเขาแล้ว”
บรรดาผู้คนที่รอดชีวิตมาได้เพราะอีธานต่างพากันกรูเข้าไปหาเขา
“ขอบคุณมากนะครับ/ค่ะ”
“ขอบคุณท่านมาก ชีวิตของข้าพเจ้ารอดมาได้ก็เพราะท่าน!”
ผู้คนพากันผงกศีรษะให้อีธาน ขณะที่เขาก็โบกมือราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
“เรากำลังมุ่งหน้าไปสู่เป้าหมายเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ? มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่เราจะช่วยเหลือชีวิตซึ่งกันและกัน”
ทุกคนมองอีธานด้วยสีหน้ายุ่งยากเล็กน้อยกับคำพูดที่แสนกล้าหาญเหล่านั้น
“ฉันปล่อยผ่านไปเฉยๆไม่ได้หรอก”
“นี่มันของที่ฉันจะกินนะ แต่ยังไงตอนนี้ก็จะตายอยู่แล้ว เลยกินไม่ได้ ฉันอยากให้นายกินมันจริงๆ”
-ผู้คนมากมายแสดงความขอบคุณ!
-คุณสามารถรับรางวัลตอบแทนจากพวกเขาได้
“ขอบคุณมากครับ ผมซาบซึ้งใจจริงๆ”
“ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ ข้าคงตายไปแล้ว”
-ท่านได้รับยาฟื้นฟูขั้นสูง
-ได้รับยาน้ำบัฟขั้นสูง
ผู้คนที่รอดชีวิตต่างแสดงความขอบคุณต่ออีธาน
ของรางวัลส่วนใหญ่เป็นยาที่พวกเขาพกติดตัวไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน
‘แม้แต่ยาชั้นสูงเลยเหรอเนี่ย’
ยาขั้นสูงจะออกฤทธิ์ทันทีหลังการบริโภค และมีประสิทธิภาพค่อนข้างสูง
‘ยังไงก็ตาม พอเราออกจากบททดสอบโบราณนี้ไป ทุกอย่างก็จะหายไปหมด’
มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันสามารถนำติดตัวออกไปจากบททดสอบนี้ได้
ก็คือรางวัลและทักษะที่สามารถรับได้โดยตรง
แต่เนื่องจากบททดสอบยังไม่จบสิ้น ฉันจึงไม่ยอมแพ้และรับยาเหล่านั้นมา
“ขอบคุณครับ ผมจะรับไว้อย่างยินดี”
อีธานละจากกลุ่มคนที่แสดงความขอบคุณเหล่านั้น แล้วเดินไปหา มูริม ที่ยังคงทำสีหน้าเหม่อลอย
“เฮ้ นั่นนาย! เป็นใครกันเนี่ย! นายเก่งเกินไปแล้ว! ไม่ใช่คนที่จะมาอยู่ข้างหลังฉันเลยสักนิด”
“ผมแค่โชคดีครับ ผมพอจะรู้เรื่องดาบบ้างเล็กน้อย”
“แค่นิดหน่อยที่ไหนกัน! มันสุดยอดต่างหาก! ฮึ่ย ฉันชักจะอายขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ”
“ไม่ครับ ต้องขอบคุณคุณที่ช่วยผมต่างหาก”
พวกเขาที่รู้สึกประหม่า ในที่สุดก็ยิ้มให้อีธาน
ดูเหมือนทุกคนจะผ่อนคลายลงแล้ว
และในระหว่างนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมจากแนวหน้าก็ดูเหมือนจะเงียบสงบลง ราวกับว่าการต่อสู้ได้จบลงแล้ว
ยาร์ท สมาชิกอันดับสี่ของอัศวินหลวง เดินตรงมาหาอีธานแล้วโค้งคำนับ
“เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตผู้คนมากมายในแนวหลัง ท่านพอจะบอกชื่อของท่านได้หรือไม่?”
“ผมชื่อ อีธาน วิคเกอร์ส ครับ”
“ วิคเกอร์ส, วิคเกอร์ส เป็นนามสกุลที่ไม่คุ้นหูเลยจริงๆ บางทีนับจากนี้ไป ชื่อ วิคเกอร์ส อาจจะก้องกังวานไปทั่วทวีปก็ได้”
เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะรายงานเรื่องนี้อย่างแน่นอน องค์หญิงน่าจะทรงประทานรางวัลให้ท่าน”
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าในเวลาไม่นานหลังจากสถานการณ์คลี่คลาย
พวกเรารีบตั้งค่ายพักแรม และในไม่ช้าก็มีคนมาตามหาอีธาน
“ วิคเกอร์ส! อยู่ไหน! องค์หญิงทรงตามหาท่าน!”
กระโจมที่พักชั่วคราว
เมื่อเดินตามการนำทางของอัศวินหลวง ฉันก็พบว่าบุคคลสำคัญของกองกำลังยึดคืนนี้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่
ทั้งทหารรับจ้างและนักเวทชื่อดัง รวมถึงผู้บัญชาการอัศวินหลวง
พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นนักรบผู้มีสายเลือดอันแข็งแกร่ง และใจกลางของพวกเขาก็คือองค์หญิงผู้เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างเลอา
สายตาของพวกเขาทั้งหมดหันมาจับจ้องที่อีธานทันทีที่เขาเดินเข้าไปในกระโจม
ในชั่วพริบตา แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่อีธาน
“เฮ้อ”
อีธานถอนหายใจเบาๆ
-ลมหายใจแห่งวีรบุรุษทำงาน!
แรงกดดันที่ผู้แข็งแกร่งแผ่ออกมานั้นก็คล้ายคลึงกับความหวาดกลัวของสัตว์ประหลาด ทุกอย่างสามารถถูกลบล้างได้ด้วยลมหายใจแห่งวีรบุรุษ
อีธานก้าวเดินอย่างสบายๆ เข้าหาองค์หญิง
จากนั้นเหล่าผู้แข็งแกร่งที่รวมตัวกันอยู่ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
สีหน้าของพวกเขาดูเหมือนจะสื่อว่า “เจ้านี่ทนแรงกดดันนี่แล้วเดินเข้ามาได้งั้นเหรอ?”
“ทรงเรียกหาหม่อมฉันหรือเพคะ องค์หญิง? หม่อมฉันชื่อ อีธาน วิคเกอร์ส”
องค์หญิงเลอา มาร์ติเนซ
แม้จะมีรูปลักษณ์งดงามและรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น แต่พลังอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในพระองค์ก็ทำให้พระองค์ทรงคู่ควรที่จะได้รับการขนานนามว่าเป็นองค์หญิงผู้เด็ดเดี่ยว
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าปราบแมงป่องดำได้ด้วยตัวคนเดียว ด้วยความช่วยเหลือของเจ้า ผู้คนมากมายในกองกำลังยึดคืนจึงรอดชีวิตมาได้”
“หม่อมฉันเพียงแต่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้นเอง”
เลอาแย้มสรวลกับคำกล่าวเหล่านั้น
“เจ้ามีจิตวิญญาณที่ยิ่งใหญ่มาก ชื่อของเจ้าคือ อีธาน วิคเกอร์ส สินะ เมื่อพวกเรากลับไป ข้าจะเสนอชื่อ วิคเกอร์ส เพื่อรับบรรดาศักดิ์ เจ้าทำความดีที่สมควรได้รับแล้ว”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
เพราะสิ่งที่อีธานทำนั้นคุ้มค่า
แต่อีธานกลับส่ายหน้า
“หม่อมฉันซาบซึ้งในความกรุณาของพระองค์ที่ทรงเห็นคุณค่าในความดีความชอบของหม่อมฉัน แต่ทว่า องค์หญิง หม่อมฉันใคร่ขอพระราชทานสิ่งที่พระองค์จะประทานให้เป็นคำขออื่นแทนที่จะเป็นบรรดาศักดิ์”
อย่างไรก็ตาม สิ่งของต่างๆจากที่นี่ ไม่สามารถนำออกไปได้โดยตรง
สิ่งเดียวที่คงอยู่ก็คือสิ่งที่สามารถเก็บไว้ในสมองได้ อย่างเช่น ทักษะ
‘ถ้าอย่างนั้น…’
“หม่อมฉันปรารถนาที่จะช่วยเหลือในการยึดคืนครั้งนี้ หม่อมฉันมีครอบครัวอยู่ที่เมืองไรชาร์ท หม่อมฉันคิดว่าหม่อมฉันจำเป็นต้องชดเชยข้อบกพร่องของตัวเองเพื่อที่จะปกป้องพวกเขาและเมือง”
อีธานกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ดังนั้น หม่อมฉันจึงใคร่ขอรับมอบ ‘วัตถุโบราณของยักษ์’ ”
“วัตถุโบราณของยักษ์… … ใช่แล้ว วัตถุโบราณชิ้นนี้เหมาะสมกับเจ้าอย่างยิ่ง การปฏิเสธบรรดาศักดิ์แล้วมาช่วยเหลือในการรบยึดคืนครั้งนี้เนี่ยนะ? ช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก เจ้าคือบทนิยามของอัศวินอย่างแท้จริง”
องค์หญิงทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ทรงพยักพระพักตร์อย่างใจเย็น
เมื่อพระองค์ทรงพยักพระพักตร์ อัศวินคนหนึ่งที่รออยู่ด้านหลังพระองค์ก็เดินออกจากกระโจมไป แล้วกลับเข้ามาใหม่
ในมือของเขาถือวัตถุโบราณที่มีลักษณะคล้ายแผ่นศิลา
วัตถุโบราณของยักษ์
มันเป็นเหมือนตำราทักษะโบราณชนิดหนึ่ง
‘มันเป็นตำราทักษะ แต่ถ้าใช้แล้วจะได้รับคุณสมบัติพิเศษ’
ปัจจุบันอีธานยังไม่มีคุณสมบัติพิเศษใดๆ
มีเพียงคำสาปเท่านั้น นั่นคือเหตุผลที่เขาจำเป็นต้องสะสมคุณสมบัติพิเศษดีๆ
“รับไป นี่คือรางวัลที่เหมาะสมกับสิ่งที่เจ้าได้ทำ จงใช้พลังนี้เพื่อช่วยเหลือในการยึดคืนเมืองไรจ์การ์ด และ… … .”
เลอามองหน้าอีธาน
“คนแข็งแกร่งอย่างเจ้า ควรจะอยู่แนวหน้า ไม่ใช่แนวหลัง จงก้าวไปข้างหน้าเถิด”
ตำแหน่งของอีธานถูกปรับเปลี่ยนใหม่พร้อมกับวัตถุโบราณของยักษ์
ไม่ใช่ข้อเสนอที่แย่
แต่ทว่าอีธานไม่มีความตั้งใจที่จะตอบรับข้อเสนอนั้น
“องค์หญิง”
อีธานที่คิดว่าตนเองจะได้รับรางวัลแล้วจากไป เอ่ยเรียกองค์หญิงอีกครั้ง และองค์หญิงก็ทรงหันพระพักตร์มามองอีธาน
“เจ้าต้องการสิ่งใดอีกหรือ?”
“เพคะ หม่อมฉันเสียใจ แต่หม่อมฉันใคร่ขอให้พระองค์ทรงงดมีพระบัญชาให้หม่อมฉันก้าวไปข้างหน้า”
“เจ้าบังอาจกล่าวเช่นนี้เชียวหรือ”
“มีพระบัญชาไปแล้วนะ”
เหล่าอัศวินหลวงต่างก็แสดงความไม่พอใจในทันที
สีหน้าของพวกเขาแข็งทื่อ
พระบัญชาขององค์หญิงคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์
เมื่อมีพระดำรัสออกมาแล้ว ก็ควรปฏิบัติตามนั้น
อย่างไรก็ตาม องค์หญิงทรงห้ามปรามเหล่าราชองครักษ์ และทรงมีพระราชานุญาตให้อีธานกล่าวต่อไป
“พระดำรัสของพระองค์ที่ตรัสว่าหม่อมฉันควรจะอยู่แนวหน้านั้นถูกต้องแล้ว แต่ทว่าหากหม่อมฉันก้าวไปข้างหน้า ผู้คนที่อยู่ข้างหลังหม่อมฉันก็จะตกอยู่ในอันตรายมากยิ่งขึ้น เส้นทางข้างหน้าจะยิ่งยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ”
“เจ้าจะยังคงปกป้องผู้ที่อยู่ข้างหลังเจ้าต่อไปอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ แนวหน้ามีผู้แข็งแกร่งมากมายอยู่แล้ว อย่างน้อยหม่อมฉันก็จะพยายามปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่าที่อยู่แนวหลัง หม่อมฉันคิดว่าด้วยวิธีนี้ พวกเราจะมีโอกาสยึดคืนเมืองไรชาร์ท ได้สูงขึ้น”
เลอาที่ทรงนิ่งเงียบไป ทรงแย้มสรวลอย่างมีความสุขอีกครั้ง
“นั่นก็ไม่ผิด สิ่งสำคัญก็คือหน่วยแนวหลังเช่นกัน หากเจ้าอยู่ในหน่วยแนวหลัง เจ้าอาจจะไม่มีโอกาสสร้างความดีความชอบมากนัก แต่เจ้าก็ยังสมัครใจที่จะทำ ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ ที่มีคนอย่างเจ้าอยู่ในกองกำลังยึดคืนนี้ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก”
เลอาทรงพยักพระพักตร์อีกครั้งแก่ผู้ที่นำวัตถุโบราณเข้ามาในกระโจมก่อนหน้านี้
“โอ้”
“อืมม”
“เอ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ!”
สีหน้าของผู้ที่เคยโกรธเคืองเริ่มอ่อนลงอีกครั้ง
บางคนถึงกับส่งเสียงออกมา ราวกับว่าพวกเขารู้สึกพึงพอใจ
เป็นเรื่องที่น่าสนุกทีเดียวที่ได้เห็นสีหน้าต่างๆเปลี่ยนแปลงไป
อีธานยิ้มสดใส
-เลอา มาร์ติเนซ เริ่มไว้วางใจคุณ!
-ขณะนี้คุณสามารถส่งผลต่อการตัดสินใจขององค์หญิงเลอาได้แล้ว!
‘ต้องดึงออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้’
การล่วงรู้ถึงแนวโน้มของ NPC ทำให้ง่ายต่อการคิดหาทางเลือกใหม่ๆ
‘นี่คือรางวัลเพิ่มเติมสินะ’
คนที่เดินกลับเข้าไปในกระโจม นำดาบรูปลักษณ์หรูหราเล่มหนึ่งกลับออกมาด้วย
มันคมกริบเสียจนสามารถบอกได้เพียงแค่การมอง
“ไดนาลิคัส นี่คือดาบสำรองที่ข้านำติดตัวมา”
ดาบเรียวบางด้ามจับหรูหรา เหนือสิ่งอื่นใด มันทำจากแร่ไทเทเนียม ทำให้มันเบาอย่างเหลือเชื่อ
อีธานที่ถือดาบไดนาลิคัสที่องค์หญิงทรงประทานให้ รู้สึกประหลาดใจกับความเบาของมัน ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
‘เบาอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับว่าฉันใช้เวทมนตร์ลดน้ำหนักบางอย่างเลย’
เนื่องจากมันเป็นดาบสำรองที่องค์หญิงทรงพกพา คุณภาพจึงสูงมากทีเดียว
“ข้ายืมดาบเล่มนี้ให้เจ้า มันดีกว่าดาบที่เจ้าใช้อยู่มากนัก จงปกป้องแนวหลังเช่นเดียวกับเจตจำนงของเจ้า ร่วมกัน พวกเราจะยึดคืนไรชาร์ท ให้จงได้”
‘น่าเสียดายที่ฉันนำมันติดตัวไปด้วยไม่ได้ หากฉันมีดาบแบบนี้ ฉันคงจะสามารถเปลี่ยนดาบกรงเล็บที่เพิ่งได้มาได้เลย’
ถึงกระนั้น ด้วยดาบเล่มนี้ ฉันอาจจะสามารถก้าวผ่านบททดสอบนี้ไปได้ง่ายขึ้นอีกเล็กน้อย
“ขอบพระคุณเพคะ องค์หญิง”
อีธานพยักหน้าพลางเก็บรางวัลเพิ่มเติมที่เขาค่อนข้างพอใจลงในฝักดาบ
อีธานเดินออกมาข้างนอกและกลับไปยังค่ายพักแรมที่แนวหลัง แต่ไม่ได้เข้าไปในกระโจมทันที
อีธานมุ่งหน้าไปยังที่เปลี่ยวผู้คน แล้วค่อยๆหยิบวัตถุโบราณออกมา
วัตถุโบราณของยักษ์
เมื่อเขาวางมือลงบนมัน วัตถุโบราณก็เริ่มเปล่งแสง
“… … !”
พลังไหลเข้าสู่ปลายนิ้วของอีธาน
ติ๊ง-!
-พลังอันแข็งแกร่งกำลังถูกมอบให้แก่ท่าน!
-พลังของยักษ์กำลังสั่นสะเทือน!
-ได้รับคุณสมบัติพิเศษ [พลังของยักษ์]
คว้าก-.
อีธานกำหมัดแน่น มันทรงพลังมากกว่าปกติ