น้ำแข็งบนหิมะ

บทที่ 5 น้ำแข็งบนหิมะ

อู๋ฉุยฮวาก็กระโดดออกมาและแสร้งทำเป้นสาปแช่ง "พวกเนรคุณพวกนั้นกินปลาของข้าเมื่อคืนนี้ และตอนนี้พวกมันยังไม่คิดจะช่วยเหลือข้าอีก"

หลี่เหล่าซื่อจ้องมองนางอย่างเย็นชา และไม่คิดที่จะตอบอะไรออกมา

พี่สะใภ้สามยังคิดที่จะปกป้องสัมภาระและภรรยารวมถึงลูกน้อยของเขาได้ แต่พี่สะใภ้รองนอกจากจะไม่ช่วยปกป้องอะไรแล้ว ยังไปซ่อนตัวเมื่อเกิดปัญหาอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะพี่รอง เขาคงจะตบนางจนฟันร่วงเต็มพื้นไปแล้ว

เมื่อแม่เฒ่าหลี่และคนอื่น ๆ กลับมาถึง นางรู้สึกแย่เมื่อได้ยินว่าเสบียงถูกปล้นไปจนหมด

อู๋ฉุยฮวาทำเป็นเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรน ราวกับว่านางพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องเสบียง

แม่เฒ่าหลี่เห็นเช่นนั้นก็เคาะกล้องยาสูบเสียงดัง

“หุบปากไปเสีย ใช่ว่าคนในครอบครัวจะไม่รู้นิสัยเห็นแก่ตัวของเจ้า ! ถ้ายังขืนพูดมากกว่านี้ คืนนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้กินอะไร”

“อาหารก็ถูกแย่งไปหมดแล้ว เช่นนี้จะยังเหลืออะไรให้กินอีกเล่า”

อู๋ฉุยฮวาเดินออกห่างจากกล้องยาสูบ และพึมพำบางอย่างออกมา ซึ่งทำให้ทั้งครอบครัวเย็นชากับนางไปทันที

แม่เฒ่าหลี่ไปอุ้มเอาหลานสาว แล้วเห็นดวงตาของนางที่เป็นประกายสดใส ก็รู้สึกโล่งใจ

“ย่าอยู่นี่ ฟู่หนิวเอ๋อไม่กลัวอย่างนั้นหรือ ? ย่ากลับมาแล้ว ทุกคนปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรอีก”

เจียอินตอบกลับด้วยการพ่นฟองน้ำลายออกมาเต็มปาก พยายามปลอบใจหญิงชรา แต่สิ่งที่นางทำก็แค่การพล่ามออกมาเท่านั้น

ทว่ามันกลับทำให้แม่เฒ่าหลี่มีความสุขมากขึ้นไปอีก “ถ้าเสบียงหมด ก็ปล่อยให้มันหมดไป ตราบใดที่ทุกคนในครอบครัวยังปลอดภัยก็ถือว่าดีแล้ว นอกจากนี้เรายังมีสาวน้อยนำโชคของเราอยู่ แค่มีนาง เดี๋ยวเราก็จะมีเสบียงเข้ามาไม่ขาด ไม่ต้องหิวอีกต่อไป”

อู๋ฉุยฮวาเม้มริมฝีปากแน่น และอยากจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมาเตือนสติแม่เฒ่า แต่ก็ถูกหลี่เหล่าเอ้อดึงไว้ก่อน

“รีบไปเก็บข้าวของ เราจะได้ออกเดินทางเสียที”

อู๋ฉุยฮวากลอกตามองบน และไม่กล้ากล่าวอะไรออกมาอีก

หลี่เจียอินนอนอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่ สองแม่ลูกนั่งบนเกวียนที่พ่อของนางขับ และออกเดินทางกันต่ออีกครั้ง

คิ้วเล็ก ๆ ของนางขมวดเป็นปม พยายามคิดที่จะช่วยเหลือครอบครัวของนางอีกครั้ง แต่ไม่อยากจะทำให้มันดูเป็นปาฏิหาริย์มากจนเกินไป

แต่น่าเสียดายที่สมองเล็ก ๆ ของนางยังพัฒนาได้ไม่เต็มที่ นางจึงผล็อยหลับไปเสียก่อน โดยที่ยังคิดหาทางไม่ออกด้วยซ้ำ...

เมื่อหลี่เจียอินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

ดวงอาทิตย์ส่องแสงอยู่กลางศีรษะ เถาหงอิงจึงกลัวว่าลูกสาวของนางจะถูกแสงแดดแผดเผา ดังนั้นนางจึงขอให้เจียซีและเจียอันไปหาไม้มาสองสามอันเพื่อเอามาขึงผ้าทำเป็นที่กำบังแดด

ผ้าผืนใหญ่ของหลี่เหล่าซื่อถูกขึงไว้ด้วยไม้ เพื่อทำที่กำบังแดดขึ้นมาอย่างลวก ๆ

อู๋ฉุยฮวาเหลือบมองกลับไปที่หลี่เจียอินเป็นครั้งคราว พึมพำบางอย่างในปากของนาง ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใด และอาจไม่ใช่เรื่องดีอะไร

เนื่องจากเสบียงถูกปล้นไปแทบจะหมด ตอนนี้จึงเหลือข้าวฟ่างเพียงครึ่งกระสอบบนเกวียน และยังมีมันเทศที่ขุดขึ้นมาก่อนหน้านี้

แต่เมื่อเทียบกับสมาชิกในครอบครัวใหญ่ และเด็กเล็กอีกสี่ห้าคน เสบียงเพียงเท่านี้ ไม่สามารถอยู่ได้ข้ามวัน

แม่เฒ่าหลี่หยิบกล้องยาสูบขึ้นมาสูบสองครั้ง ดวงตาที่ขุ่นมัวของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“พี่สี่ ตอนนี้เรายังเหลือข้าวฟ่างและมันเทศอยู่บ้าง ข้าว่าจะเก็บไว้ก่อน เจ้าลองขึ้นไปบนภูเขา แล้วดูว่าพอจะหาอะไรกินได้อีกหรือไม่”

แม่เฒ่าหลี่มองย้อนกลับไปและเห็นว่าดวงตาของหลานสาวของนางยังคงปิดสนิทอยู่ แลดูเหมือนว่าเจ้าตัวน้อยคงกำลังหลับฝันดี นางจึงลดเสียงลงเล็กน้อย

หลี่เหล่าซื่อทำตามที่ผู้เป็นแม่บอก เขาแบกคันธนูไว้บนหลัง แล้วมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขา

เด็กชายหลายคนต้องการจะติดตามไป แต่หลี่เหล่าซื่อก็ไล่พวกเขากลับลงมา

เป็นการยากที่จะหาของป่าได้ หากมีคนติดตามไปจำนวนมาก เมื่อมีเสียงดังเอะอะโวยวาย แม้ว่าจะเจอไก่ฟ้า กระต่ายป่า หรืออะไรก็ตาม พวกมันคงจะวิ่งหนีหายเข้าป่าไปหมด

เมื่อเจียอินได้ยินสิ่งที่แม่เฒ่าหลี่กล่าว นางก็ลืมตาขึ้นและมองดู นางเห็นเพียงแผ่นหลังที่แข็งแกร่งของผู้เป็นพ่อ ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย

ในสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้นเช่นนี้ แม้แต่ผู้คนก็ยังไม่มีอะไรจะกิน สัตว์นักล่าเหล่านั้นจะอยู่รอดได้อย่างไร ?

หากไม่มีนางคอยช่วยเหลือเขา มันคงจะแปลกมาก ที่พ่อของนางจะสามารถล่าสัตว์ป่ากลับมาได้ !

หลี่เจียอินยื่นมือเล็ก ๆ ของนางออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วชี้ไปในทิศทางที่หลี่เหล่าซื่อเดินออกไป พึมพำอย่างออกมา พยายามเรียกพ่อของนางกลับมา

เถาหงอิงเห็นเช่นนั้นก็คิดว่าหลี่เจียอินหิว นางจึงรีบอุมนางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน และให้นมกับลูกสาว

จู่ ๆ เมื่อจุกนมถูกยัดเข้าปากของหลี่เจียอิน ด้วยธรรมชาติของทารก ก็ทำให้นางเริ่มกลืนเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

เนื่องจากถูกขัดจังหวะกะทันหัน จึงทำให้หลี่เหล่าซื่อจากไป ไม่เห็นแม้แต่เงา

หลี่เจียอินถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ อนิจจา ไว้คราวหน้านางค่อยหาโอกาสช่วยเขาอีกที

ครึ่งชั่วยามต่อมา เนื่องจากว่านางไม่สามารถแอบเอาของออกมาจากดินแดนต่างมิติได้ อย่างที่ทุกคนได้จินตนาการไว้ หลี่เหล่าซื่อจึงกลับมามือเปล่า

ผู้คนมากมายจำต้องลี้ภัยออกจากดินแดนนี้ ไม่ต้องพูดถึงสัตว์ป่าบนภูเขา แม้แต่เปลือกไม้ก็แห้งจนเกือบจะหลุดออกมาแล้ว ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของผักและผลไม้ป่าเลยด้วยซ้ำ

ทุกคนท่เห็นหลี่เหล่าซื่อกลับมามือเปล่า แม้ว่าพวกเขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเสบียงที่เหลืออยู่น้อยนิด

หลี่เหล่าเอ้อมองไปที่ใบหน้าสีเข้มของน้องชายของเขา ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาก็ยกมือขึ้นและตบไหล่เบา ๆ เป็นการปลอบใจ

“ดูสิ เห็นหรือไม่ ว่าถ้าไม่มีฟู่หนิวเอ๋ออยู่ข้าง ๆ เราก็จะไม่ได้อะไรติดไม่ติดมือกลับมา ? ”

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าควรพาฟู่หนิวเอ๋อออกไปด้วย เช่นนั้นเจ้าอาจจะจับไก่ฟ้า กระต่ายป่า หรืออะไรสักอย่างติดไม้ติดมือกลับมาได้ ! ”

เรื่องตลกขบขันเช่นนี้ช่วยคลายความโศกเศร้าที่เพิ่งเกิดขึ้นให้กับตระกูลหลี่ลงอย่างมาก และทุกคนก็หัวเราะไปด้วยกัน

หลี่เจียอินค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของหลี่เหล่าเอ้อ ปากเล็ก ๆ ของนางถูไปมากับเหงือกที่ไร้ฟันขึ้นลง ทำปากขมุบขมิบเป็นการตอบกลับอีกด้วย

เมื่อเห็นนางทำเช่นนี้ แม่เฒ่าหลี่ก็ยิ้มอย่างมีความสุข นางยื่นมือออกไปแกล้งหลานสาว โดยที่เหน็บกล้องยาสูบไว้ตรงเอวของนาง

ใบหน้าของหลี่เจียอินเต็มไปด้วยเส้นสีดำ ทำไมการกระทำของท่านย่าถึงราวกับว่ากำลังหยอกล้ออยู่กับลูกสุนัขอยู่อย่างไรอย่างนั้น

แม้ว่านางจะคิดอย่างนั้นในใจ แต่นางก็ยังคงเอื้อมมือเล็ก ๆ ออกไปคว้านิ้วของผู้เป็นย่า เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ทำให้แม่เฒ่าหลี่และคนอื่น ๆ หัวเราะออกมาอีกครั้ง

"น้องสาวของข้าไม่ใช่แค่เป็นเด็กนำโชคเท่านั้น แต่ยังเป็นตัวตลกอีกด้วยนะขอรับ ! "

เจียอันปรบมือแล้วกล่าว เขายิ้มจนเผยให้เห็นไรฟันออกมา

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เจออะไรดี ๆ บนภูเขา แต่ตระกูลหลี่ก็ไม่ได้รู้สึกหดหู่แม้แต่น้อย

แม่เฒ่าหลี่หยิบข้าวฟ่างออกมาหนึ่งกำมือ แล้วหยิบมันเทศหัวเล็กออกมาสองหัว นางมอบให้ลูกสะใภ้สามและขอให้นางเอาไปต้มโจ๊กมาให้

จ้าวหยูหรูรับมันเทศและข้าวฟ่างมาอย่างระมัดระวัง ใส่ลงไปในหม้อแล้วนำไปล้างที่แม่น้ำ

อู๋ฉุยฮวายืดคอของนางขึ้นเพื่อมองดูมันเทศครึ่งถุง จากนั้นก็มองไปที่สองคนพี่น้องหลี่เจียซีและหลี่เจียอัน ที่กำลังรีดนมแพะมาให้หลี่เจียอินอยู่ นางกลอกตาไปมา ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อจ้าวหยูหรูกลับมาพร้อมหม้อ อู๋ฉุยฮวาก็เข้ามาช่วยงานอย่างเกียจคร้าน

“นี่ สะใภ้สี่มีนมให้ลูกของนางดื่มแล้วใช่หรือไม่ ? ” เมื่ออู๋ฉุยฮวาอยู่กับจ้าวหยูหรูเพียงลำพัง นางก็ได้กระซิบถามออกมาเสียงเบา

จ้าวหยูหรูกำลังหั่นมันเทศเป็นชิ้นเล็ก ๆ เมื่อนางได้ยินอู๋ฉุยฮวาถามเช่นนี้ นางก็หยุดมือและมองไปที่พี่สะใภ้รองด้วยความสงสัย

“ท่านพี่คิดจะทำอะไรอย่างนั้นหรือ ? ”

เดิมทีอู๋ฉุยฮวาไม่เคยสนใจเถาหงอิงอยู่แล้ว แต่จู่ ๆ การที่นางมาถามว่าเถาหงอิงมีนมเพียงพอหรือไม่ ก็ทำให้จ้าวหยูหรูรู้สึกว่านางมีเจตนาที่ไม่ดี

"ข้าแค่จะถามดู"

อู๋ฉุยฮวารู้สึกว่าเริ่มถูกจับผิด ก็ยกมือขึ้นบีบจมูก และช่วยจ้าวหยูหรูต่อไป

ข้าวฟ่างหนึ่งกำมือ มันเทศสองลูก และน้ำครึ่งหม้อ ในที่สุดทุกคนก็ได้ทานโจ๊กข้าวฟ่างพร้อมทั้งมันบดเป็นอาหารมื้อกลางวัน

ตอนที่ไปล้างข้าวฟ่าง ดวงตาที่เฉียบคมของจ้าวหยูหรูก็เหลือไปเห็นผักป่าสีเขียวพุ่มเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ นางจึงเด็ดมาและเติมลงไปในโจ๊กเพื่อเพิ่มรสชาติอีกเล็กน้อย

แต่เนื่องจากเสบียงมีน้อย อาหารที่ทำในมื้อนี้จึงน้อยลงตาม ส่งผลให้ผู้ชายที่กินโจ๊กไปคนละหนึ่งชาม รู้สึกว่ายังอิ่มไม่ถึงครึ่งท้องเลยด้วยซ้ำ

จ้าวหยูหรูกินไปครึ่งหนึ่งของชามแล้วเทที่เหลือของนางลงในชามของหลี่เหล่าซานด้วยสีหน้าสงบ

ในช่วงเวลาแห่งความอดอยากและยากลำบากนี้ หากอยากให้ครอบครัวมีชีวิตรอด พวกเขายังคงต้องพึ่งพาสุภาพบุรุษเหล่านี้

แม้ว่านางจะได้กินน้อยลงก็ไม่เป็นไร แต่นางจะปล่อยให้สามีของนางต้องทนหิวไม่ได้

หลี่เหล่าซานมองภรรยาของเขาด้วยความรู้สึกผิดและเป็นทุกข์ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและดื่มโจ๊กจนหมดในคราเดียว

ดูเหมือนอู๋ฉุยฮวาจะไม่สังเกตเห็นการกระทำของจ้าวหยูหรู นางยังคงก้มหน้ากินโจ๊กในชามของนางต่อไป

พลางแอบจ้องมองแม่เฒ่าหลี่ด้วยสายตาแอบแฝง และเห็นว่าใบหน้าของหญิงชราค่อนข้างคลายกังวล นางจึงรวบรวมความกล้าที่จะกล่าวมันออกมา