คำเตือนกลางดึก

บทที่ 6 คำเตือนกลางดึก

“ท่านแม่ ข้าคิดว่าหงอิงก็มีน้ำนมให้ลูกของนางดื่มเพียงพอแล้ว หนิวฟู่เอ๋อเองก็คงจะดื่มไม่มากนักหรอก แพะนมตัวนั้นไม่ต่างจากเป็นภาระที่ติดตามพวกเราไปด้วย ข้าว่าเราฆ่ากินเนื้อมันไม่ดีกว่าหรือ นี่จะช่วยประทังความอดอยากของพวกเราทุกคนไปได้ใช่หรือไม่ ? ”

ยิ่งอู๋ฉุยฮวาพูดมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองมีเหตุผลมากขึ้นเท่านั้น และการแสดงออกของนางก็มีความมั่นใจมากขึ้น ราวกับว่าทุกคนจะเห็นด้วยกับนาง

ครอบครัวหลี่นั่งล้อมวงกันกินข้าว ซึ่งในตอนแรกบรรยากาศก็ค่อนข้างคึกคัก

ทว่าทันทีที่อู๋ฉุยฮวากล่าวจบ บรรยากาศก็เงียบงันลงทันที

อู๋ฉุยฮวารู้สึกผิดเล็กน้อยหลังจากถูกจ้องมอง แต่เนื่องจากนางกล่าวคำเหล่านั้นออกมาแล้ว นางก็ไม่สามารถเอามันกลับมาได้ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงมองไปที่แม่เฒ่าหลี่อย่างกระตือรือร้น

แม่เฒ่าหลี่มีสีหน้าเศร้าหมอง วางชามข้าวลงแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แกะตัวนั้นเป็นของฟู่หนิวเอ๋อ ! ข้ามักจะผ่อนปรนกับเจ้าเรื่อยมา ทั้งที่ความจริงแล้วเจ้าสนใจแต่ปากท้องของตนเอง เคยคิดจะสนใจปากท้องลูกของเจ้าและเด็ก ๆ บ้างหรือเปล่า ? ”

“สะใภ้รอง ข้าจะบอกเจ้าเอาบุญก็แล้วกัน เจ้าควรหยุดคิดเรื่องนี้จะดีกว่า ไม่เช่นนั้นอย่าตำหนิข้าที่โหดร้ายกับเจ้า ! เห็นหรือไม่ว่าหลายครอบครัวได้ปล่อยให้ลูกสะใภ้อดตายไปหลายคนแล้ว ? ”

อู๋ฉุยฮวาตกใจมากจนใบหน้าของนางซีดเซียวลง นางหดคอและไม่กล้ากล่าวอะไรออกมาอีก

หลี่เจียอินที่อยู่ในอ้อมแขนของเถาหงอิงได้ยินคำพูดเหล่านี้อย่างชัดเจน นางดีใจอย่างมากที่เห็นย่าของนางลุกขึ้นมาปกป้องนางเอาไว้

นางจึงพยายามอย่างหนักที่จะขยับศีรษะเล็ก ๆ ของนางไปอีกด้านหนึ่ง และยื่นมือเล็ก ๆ ของนางไปทางแม่เฒ่าหลี่

เมื่อแม่เฒ่าหลี่เห็นเช่นนั้น นางก็รีบดึงหลานสาวของนางออกจากอ้อมแขนของเถาหงอิง แล้วตบนางเบา ๆ ด้วยมือที่เหี่ยวย่นของหญิงชรา

“อย่ากลัวเลยนะหนิวฟู่เอ๋อของย่า ตราบใดที่ย่ายังอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครต้องอดหยาก หนิวฟู่เอ๋อเองก็ไม่มีทางที่จะอดเป็นอันขาด”

อู๋ฉุยฮวารู้สึกหดหู่และอยากจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่หลี่เหล่าเอ้อก็ดึงแขนของนางไว้อย่างแรง

นางเงยหน้าขึ้นมองทุกคน และตระหนักได้ว่ายกเว้นแม่เฒ่าหลี่ที่กำลังเกลี้ยกล่อมหลี่เจียอินด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าแล้ว ทุกคนก็มองมาที่นางอย่างเย็นชา รวมถึงสามีและลูกชายของนางด้วย

อู๋ฉุยฮวารีบก้มศีรษะและซุกหน้าลงในชาม ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมา แม้ว่าจะไม่เหลืออะไรอยู่ในชามแล้วก็ตาม

หลี่เจียอินถูกแม่เฒ่าหลี่ซุกหน้าลงที่ท้องเพื่อฟังเสียงการเต้นของหัวใจนาง ซึ่งทำให้นางรู้สึกประทับใจและซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

ครอบครัวหลี่รักและเอ็นดูนางจริง ๆ และด้วยความรักนี้ นางจะไม่มีวันปล่อยให้ครอบครัวหลี่อดหยากเป็นอันขาด !

เย็นวันนั้น เดิมทีหลี่เจียอินคิดที่จะรอให้ตระกูลหลี่หลับไปก่อน แล้วจึงจะแอบใส่ข้าวฟ่างลงในกระสอบเสบียง

แต่นางประเมินความแข็งแกร่งทางร่างกายของทารกสูงเกินไป ก่อนที่ฟ้าจะมืด นางก็ได้ผล็อยหลับไปหลังจากที่เรอออกมาเล็กน้อย...

ค่ำคืนนี้จึงเงียบสงบ เนื่องจากครอบครัวหลี่เดินทางมาทั้งวันแล้ว จึงรู้สึกเหนื่อยล้ามาก

ทำให้ทุกคนหลับอย่างสนิท แม้แต่หลี่เหล่าเอ้อที่คอยเฝ้ายามก็ยังผล็อยหลับไปบนก้อนหินข้างกองไฟ

จู่ ๆ หลี่เจียอินก็ตื่นขึ้นมาเนื่องจากจำเป็นต้องปัสสาวะ นางต้องร้องปลุกเถาหงอิงที่นอนอยู่ข้าง ๆ ให้ตื่นด้วย แต่เมื่อนางได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ของผู้เป็นแม่ นางก็รู้สึกลังเลขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้ให้ชีวิตใหม่แก่นาง และด้วยการเดินทางอันแสนไกลโพ้น ทำให้นางไม่ได้พักแม้แต่น้อยทั้งที่เพิ่งคลอดทารกออกมา

ขณะที่นางกำลังลังเลอยู่นั้น ก็มีคนสองคนย่องมาที่ข้างเกวียน หลี่เจียอินมองเห็นได้ชัดเจน

จิตใจของนางซึ่งยังสับสนเล็กน้อยในตอนแรก จู่ ๆ ก็ตื่นขึ้น !

มีขโมย !

นางมองดูชายทั้งสองเดินข้ามเกวียนแล้วตรงไปยังแพะนมที่กำลังนอนหลับสบายอยู่ใต้ต้นไม้

หลี่เจียอินจึงเปิดปากเล็ก ๆ ของนาง ร้องไห้ออกมาเสียงดังระงม

หลี่เหล่าเอ้อซึ่งคอยเฝ้ายามอยู่ในเวลากลางคืน จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่น และลุกขึ้นยืนทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของทารก

“พวกเจ้าสองคน กำลังทำอะไรอยู่ ! ”

ทันทีที่เขาลุกขึ้น เขาก็เห็นร่างลับ ๆ ล่อ ๆ สองร่างอยู่ใต้ต้นไม้ จึงได้ตะโกนเสียงดังออกไปทันทีและรีบวิ่งไปพร้อมกับค้อนในมือ

สมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลหลี่ก็ตื่นขึ้นมาในเวลานี้ พวกเขาสะกิดชายที่อยู่ข้าง ๆ ให้เข้าไปล้อมโจรขโมยแพะทั้งสองไว้

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนทำเรื่องเช่นนี้ และไม่เคยประสบกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้มาก่อน พวกเขาตกใจมากจนร่างกายชาไปหมด

ถึงกระนั้น หนึ่งในนั้นที่ตกใจยังคงถือขาแพะไว้แน่น ไม่รู้ว่าเขาลืมปล่อยหรือไม่อยากปล่อยกันแน่

“เจ้ากล้าดีอย่างไรคิดจะมาขโมยแพะของข้าไป ไอ้โจรสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย ! ”

เดิมทีอู๋ฉุยฮวาซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง แต่เมื่อนางเห็นว่าชายทั้งสองกลัวเกินกว่าจะเคลื่อนไหว นางก็แข็งแกร่งขึ้นมาทันที และรีบพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อที่จะเตะโจรทั้งสอง

ส่วนหลี่เหล่าซื่อก็ก้าวออกไปพยายามที่จะดึงแพะกลับมา แต่ชายคนนั้นก็ไม่ยอมปล่อยมือออก

สิ่งนี้ทำให้คนในตระกูลหลี่เริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาเข้าไปจับชายทั้งสองลง และเริ่มทุบตีอย่างแรง

ทั้งสองคนดูผอมกระหร่องราวกับลิง และมีใบหน้าที่ซูบตอบ

พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะปกป้องตัวเองด้วยซ้ำ ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่ร้องขอความเมตตา เดาว่าพวกเขาคงจะหิวเป็นอย่างมาก

แม่เฒ่าหลี่และเถาหงอิงที่อุ้มหลี่เจียอินไว้ ก็ได้แต่เฝ้าดูสถานการณ์ตรงหน้า

แม้ว่าเถาหงอิงจะโกรธ แต่นางก็กลัวว่าหลี่เจียอินจะตกใจกลัว นางจึงหันหน้าหนีและคอยปลอบลูกน้อยเบา ๆ

แม่เฒ่าหลี่มองดูคนทั้งสองอย่างระมัดระวัง และเดาว่าพวกเขาคงจะเป็นคนจนที่ลี้ภัยมาเช่นกัน

เพื่อความอยู่รอดของปากท้อง จึงต้องจำใจทำเช่นนี้ พวกเขาคงไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ดังนั้นจึงไม่ควรที่จะทุบตีพวกเขาจนตาย

การทุบตีนอกจากจะทำให้เจ็บแล้วก็ไม่ได้อะไรไปมากกว่านี้

นางรออยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตะโกนบอกลูก ๆ หลาน ๆ ให้หยุด “เอาล่ะ หยุดได้แล้ว”

เมื่อหลี่เหล่าซื่อและคนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนี้ พวกเขาทั้งหมดก็หยุดการกระทำลง

“ไปให้พ้น ! หากกล้ามาขโมยเสบียงอาหารของพวกข้าอีก ข้าจะหักขาของพวกเจ้าทิ้ง ! ”

หลี่เหล่าเอ้อเตะชายคนหนึ่งอย่างแรง และทุกคนก็เดินเข้าไปไล่ให้ชายทั้งสองออกไป

ชายทั้งสองถูกทุบตีจนจมูกฟกช้ำและใบหน้าบวมปูด พวกเขาคิดผิดที่จะมาขโมยแพะและวิ่งหนีออกไปราวกับว่ากลัวคนของตระกูลหลี่จะมาจับพวกเขากลับไปทุบตีอีกครั้ง

“ไอ้หยา นี่ก็ดึกมากแล้ว ยังจะมีคนมาขโมยเสบียงอาหารของข้าไปอีก หากตอนนี้ข้าโดนปล้นไปอีกครั้ง เช่นนั้นข้าจะอยู่ได้อย่างไร”

อู๋ฉุยฮวานั่งลงบนพื้นและถอนหายใจยาว ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม นางก็ช่วยรักษาแพะนมไว้ด้วยการเตะโจรไปสองครั้ง

แม่เฒ่าหลี่และคนอื่น ๆ มองไปที่อู๋ฉุยฮวาและขี้เกียจเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงกับนาง

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบนาง อู๋ฉุยฮวาก็ดูไม่มีความสุข เหลือบมองไปที่เถาหงอิง ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ และเริ่มพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง

“ท่านแม่ เชื่อข้าเถิด แพะนมตัวนี้เป็นต้นเหตุของปัญหามากมาย ถ้าไม่มีมัน เราคงจะได้นอนหลับสบายในคืนนี้แล้วไม่ใช่เหรอ ? รีบฆ่ากินเนื้อมันเถิดเจ้าค่ะ เราจะได้ให้พ้นจากปัญหามากมาย ! ”

นางนั่งอยู่บนพื้นและจ้องมองไปที่แพะที่หลี่เหล่าซื่อจับไว้

ดูเหมือนว่าตราบใดที่แม่เฒ่าหลี่พยักหน้า นางก็จะเข้าไปปลิดชีวิตมันทันที

ใบหน้าของแม่เฒ่าหลี่มืดลง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ

“สะใภ้รอง ! ข้าบอกอะไรกับเจ้าไปในระหว่างวัน ? เจ้าง่วงเกินไปหรือเจ้าไม่เห็นข้าเป็นแม่สามีอีกต่อไปแล้วหรือ ? เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทิ้งเจ้าให้อดหยากอยู่ตรงนี้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ ? ”

น้ำเสียงของนางเย็นชาและแข็งกระด้างเป็นอย่างมาก แม้ว่านางเป็นคนที่เข้มงวดเสมอมา แต่นางก็ไม่เคยพูดกับลูกสะใภ้คนไหนแบบนี้มาก่อน เห็นได้ชัดว่านางโกรธจริง ๆ

อู๋ฉุยฮวาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางเปิดและปิดปากของนางหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถกล่าวแก้ตัวอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว

“แพะตัวนี้เป็นของฟู่หนิวเอ๋อตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าใครริบังอาจกล้ามาขอข้าฆ่าแพะอีก ข้าจะขายคนผู้นั้นให้กับพ่อค้าทาสไป ! ” ดวงตาของแม่เฒ่าหลี่กวาดมองไปทั่วทั้งครอบครัว

แต่ทุกคนรู้ดีว่าประโยคนี้มีไว้สำหรับข่มขู่อู๋ฉุยฮวา

หลี่เหล่าเอ้อรีบดึงภรรยาของเขาขึ้นมาจากพื้นแล้วตบนางอย่างแรง

ตอนนี้อู๋ฉุยฮวาไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป และเบียดตัวอยู่ข้างหลังหลี่เหล่าเอ้อ ใบหน้าของนางแดงสลับขาวราวกับจานสี

เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวหยูหรูก็ได้ตื่นมาทำอาหารให้กับตระกูลหลี่

ขณะรับประทานอาหาร ทุกคนก็ได้เห็นชายสองคนที่มาขโมยแพะเมื่อคืนอีกครั้ง ทั้งคู่ดูหิวโซราวกับหมาป่า

พวกเขาจ้องมองชามข้าวของตระกูลหลี่จากระยะไกล ดวงตาของพวกเขาเป็นสีเขียว แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ตระกูลหลี่แม้แต่ก้าวเดียว

“เราจะเดินทางต่อไปในอีกสักครู่ เจ้าสี่ คอยจับตาดู และอย่าปล่อยให้พวกเขาเข้ามาใกล้กว่านี้อีก”

แม่เฒ่าหลี่เหลือบมองคนสองคนแล้วเตือนหลี่เหล่าซื่อ

หลี่เหล่าซื่อพยักหน้าและกระชับขวานในมือของเขาให้แน่น ไม่มีเด็กอยู่รอบตัวสองคนนี้ พวกเขาก็ไม่ต่างจากผู้สิ้นหวัง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากตระกูลหลี่เป็นครอบครัวใหญ่ จึงไม่จำเป็นจะต้องเข้าไปพัวพันกับคนพวกนี้