ผลไม้หายากที่ไม่มีใครเทียบได้

อันจิงชักมือกลับและเอ่ยอาการของเฉาหลิงเอ๋อให้คนทั้งห้องได้ฟัง “เป็นอาการของพลังหยินและหยางไม่สมดุล”

“ท่านหมออันมีวิธีรักษาหรือเปล่า” ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าป็นประกายด้วยความหวัง แม้หมอคนอื่นๆจะตรวจอาการของผู้เป็นหลานสาวมาเป็นเวลานานแต่ก็ยังไม่สามารถวินิจฉัยอาการได้ แต่หมอหนุ่มผู้นี้สามารถวินิจฉัยโรคได้ภายในชั่วพริบตา ซึ่งบ่งบอกได้ว่าเขามีความสามารถที่แท้จริง

หลี่ฟู่โจวมองอันจิงด้วยความสนใจ

“ขอข้าลองฝังเข็มดูก่อน” อันจิงกล่าว เขาหยิบกล่องเข็มเงินออกมาจากล่วมยา เขาเลือกขนาดเข็มเงินที่พอเหมาะและแทงลงข้อมือของเฉาหลิงเอ๋อ

ซู่!

พลังหยินเริ่มไหลออกมาตามเส้นลมปราณแต่ก็ถูกพลังหยางที่หินใบโพธิ์ปลดปล่อยออกมากลืนกินทันที เมื่อร่างกายของเฉาหลิงเอ๋อถูกกำจัดพลังหยินที่เกินขีดจำกัดในร่างกายอออก อาการของนางก็ดูสงบลง นางไม่มีสีหน้าทุรนทุรายเหมือนก่อนหน้านี้

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หมอหนุ่มอันจิงผู้นี้มีฝีมือจริงๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า นางไม่สามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจนแต่ไม่ใช่กับหลิวฟู่โจว เขาเห็นว่ามีบางอย่างที่ดึงพลังหยินออกมาและมันก็ดับลงทันทีราวกับมีบางอย่างดูดกลืนมันเข้าไป

‘ดูเหมือนอันจิงจะมีเคล็ดลับบางอย่างซ่อนอยู่’ หลิวฟู่โจวพึมพำด้วยความประหลาดใจ

พลังหยินเป็นพลังภายในที่ซับซ้อนมาก มันมีความอ่อนกำลังกว่าพลังชี่ที่อันตรายและรุนแรงมากกว่าแต่มันกลับมีความทนทานมากกว่า เมื่อมันอยู่ในร่างกายในปริมาณที่มากกว่าปกติมันจะขับออกจากร่างกายได้ยาก นอกจากนี้พลังหยินยังเป็นพลังที่พบได้ทั่วไปมากกว่าพลังชี่ แม้มันจะอันตรายน้อยกว่าแต่มันกลับสร้างความยุ่งยากได้มากกว่าเช่นกัน

หากอันจิงเป็นคนที่มีกำลังภายในล้ำลึก หลี่ฟู่โจวก็คงคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาหากอันจิงจะสามารถกำจัดมันไปได้ แต่อันจิงเป็นเพียงหมอชาวบ้านที่ไม่มีพลังภายใน เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเชือดไก่ด้วยซ้ำ

“นี่เป็นเพียงการบรรเทาความเจ็บปวดของนางได้ชั่วคราว” อันจิงดึงเข็มเงินออกและเริ่มอธิบายต่อช้าๆ

“พลังหยินและหยางเป็นกลไกของร่างกายตามธรรมชาติ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดล้วนถูกควบคุมโดยหยินและโอบรับหยาง ผสานพลังทั้งสองให้เกิดความสมดุลในร่างกาย หากสมดุลของหยินและหยางถูกทำลายก็จะทำให้เกิดอันตรายต่อร่างกายได้ ในเมื่อร่างกายของคุณหนูเฉาหลิงเอ๋อมีพลังหยินเกินขีดจำกัดก็ต้องเติมพลัง หยางเข้าไปในเกิดความสมดุล”

พื้นฐานการแพทย์ในโลกยุทธภพ ความสมดุลของพลังหยินและหยางคือสิ่งสำคัญที่สุด เมื่อมองเห็นถึงปัญหานี้ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาได้ตรงจุด

ความสามารถในการรักษาของอันจิงจนสามารถคว้าทำเลทองในการเปิดโรงหมอในเมืองหยูย่อมไม่ใช่ธรรมดา เขาย่อมมีความสามารถทั้งเรื่องของความรู้และทักษะ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมองข้ามเขาได้ง่ายๆ

ในแง่ของความรู้ทั่วไป หยินเป็นตัวแทนของเลือด ของเหลวในร่างกาย น้ำ ผิวหนัง กระดูก อวัยวะภายในและส่วนประกอบต่างๆของร่างกาย ในขณะที่หยางเป็นตัวแทนของพลังชี่ เป็นพลังความร้อนและรูปแบบพลังอื่นๆ ทั้งสองมีความสัมพันธ์กันและอยู่ร่วมกันอย่างพึ่งพาอาศัย

ทักษะทางการแพทย์ทั้งหมดของเขามาจากการศึกษาตำรับยาแผนโบราณจีนและแน่นอนว่าพลังภายในของเขาย่อมรักษาอาการเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมอคนอื่นๆในห้องก็รู้สึกละอาย ท่าทางที่พวกเขามองอันจิงก็เปลี่ยนไป พวกเขาทั้งหมดทิ้งสายตาดูถูกเมื่อก่อนหน้านี้และตั้งใจฟังอันจิงอย่างตั้งใจ

‘สิ่งมีชีวิตทั้งหมดล้วนถูกควบคุมโดยหยินและโอบรับหยาง ผสานพลังทั้งสองให้เกิดความสมดุลในร่างกาย’ หลี่ฟู่โจวพึมพำในใจ ประโยคเหล่านี้อาจฟังเหมือนคำพูดธรรมดาแต่มันกลับลึกซึ้งกว่านั้น คล้ายกับผู้ที่มีพลังยุทธ์ในระดับสูงจะถูกดึงดูดเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ไม่สามารถต้านทานมันได้

หลักการสูงสุดของหยินและหยางครอบคลุมทุกอย่างบนโลกและการแพทย์ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของมันเท่านั้น

“ท่านหมออัน ท่านคิดจะเติมพลังหยางให้หลิงเอ๋ออย่างไร?” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามอย่างรีบร้อน โดยความคิดของนางจดจ่ออยู่ที่หลานสาวสุดที่รักเท่านั้น

อันจิงไม่ได้ทำให้พวกเขารอนาน “มันต้องใช้สมุนไพรหายากที่ต้องบดละเอียดด้วยพลังภายใน จากนั้นจึงนำไปเคี่ยวด้วยความร้อนที่พอเหมาะเพื่อให้ยามีความเข้มข้นสูง รวมกับการฝังเข็มบนจุดเหอล่าง*ทั้งหกจุดเพื่อให้พลังภายในไหลเวียนจึงจะทำให้พลังหยินและหยางในร่างของนางกลับมาอยู่ในระดับสมดุล”

ถ้าตอนนี้ในห้องมีเขาเพียงลำพัง เขาสามารถใช้หินโบโพธิ์และพลังภายในของเขาชำระพลังหยินออกจากร่างของเฉาหลิงเอ๋อได้ แต่ทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถเปิดเผยออกไปได้ อีกทั้งเฉาหลิงเอ๋อไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาจึงไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเปิดเผยความลับนี้

“รีบไปที่คลังสมบัติของตระกูลและนำสมุนไพรล้ำค่าทั้งหมดออกมา” ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปสั่งพ่อบ้าน

.”ขอรับ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้” พ่อบ้านตอบรับและเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว

“ฮูหยินผู้เฒ่าเฉา เรายังต้องการผู้ฝึกยุทธ์อีกสองคน ข้าขอคนผู้ที่มีพลังยุทธ์ระดับสี่เป็นอย่างต่ำ” อันจิงเอ่ยสำทับ

“ได้ ข้าจะรีบไปหาคนเดี๋ยวนี้”

ไม่นาน พ่อบ้านประจำตระกูลเฉาก็กลับเข้ามาพร้อมบ่าวรับใช้อีกหลายคน พวกเขาต่างขนหีบเข้ามาในห้อง นี่คือสมุนไพรที่ตระกูลเฉาเก็บสะสมเอาไว้ ซึ่งนับเป็นวัตถุดิบชั้นยอดของสวรรค์และโลกอย่างแท้จริง

“หมออัน ท่านลองดูว่าสมุนไพรตัวไหนที่ใช้ได้บ้าง” พ่อบ้านเอ่ยก่อนที่บ่าวรับใช้คนอื่นๆจะเปิดหีบสมุนไพรทั้งหมดออก

“นั่นมันเห็ดหลินจือใช่หรือไม่ ดูจากขนาดของมันน่าจะมีอายุถึงร้อยปีได้”

“โสมเลือด! มันคือโสมเลือดจริงๆด้วย!”

“นั่นมันราชินีสมุนไพรโชวูใช่หรือไม่?”

เมื่อสมุนไพรภายในหีบเปิดเผยต่อทุกสายตาก็ทำให้หมอคนอื่นๆในห้องพากันตื่นตะลึง

เป็นที่รู้กันว่าสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้สามารถพบได้เฉพาะในตำราการแพทย์เท่านั้น แต่ตอนนี้มันกำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

อันจิงก็รู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกัน การรวบรวมสมุนไพรล้ำค่าได้มากขนาดนี้คงลงทุนลงแรงไปไม่น้อย สมกับเป็นหนึ่งในสี่ของตระกูลใหญ่ในมณฑลเจียงหนานจริงๆ สมุนไพรแต่ละชนิดมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันตำลึงทอง

[คำเตือน : โชคชะตาสีส้มอยู่ใกล้แค่เอื้อม]

ทันใดนั้นระบบก็เปล่งแสงสีส้มขึ้นมา เขาอ่านข้อความที่ระบบแจ้งเตือนก่อนจะหันไปมองหีบสมุนไพรทั้งหมด

ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดที่หีบใบเล็กๆใบหนึ่ง ภายในหีบมีผลไม้สีแดงที่ดูธรรมดาและเหมือนไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษ

นี่มันผลต้นโพธิ์!

มันคือผลต้นโพธิ์จริงๆ

‘คนตระกูลเฉาถึงกับเก็บผลต้นโพธิ์ไว้ในหีบเรียบๆนี้’ เมื่อเห็นเช่นนี้ความคิดของอันจิงก็เริ่มสับสน ‘หรือว่าพวกเขาไม่รู้จักผลต้นโพธิ์’

ผลต้นโพธิ์เป็นผลไม้หายากที่เกิดในภูเขาลึกที่รอบล้อมด้วยบึงขนาดใหญ่ ผลของมันมีรูปร่างกลม ผิวเรียบมีสีแดงแวววาว คุณสมบัติทางยาของมันก็แข็งแกร่งเป็นพิเศษ หากคนทั่วไปทานผลไม้นี้เข้าไปก็จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นได้ แต่ถ้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์หากทานมันเข้าไปสามารถเพิ่มพลังยุทธ์ได้ถึงสิบสองปีทันที

แม้การบอกว่ามันสามารถเพิ่มพลังได้ถึงสิบสองปีจะดูเกินจริงไปบ้างแต่มันเป็นสมบัติที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ

ผลต้นโพธิ์หาได้ยากและรูปลักษณ์ของมันก็ดูไม่ต่างจากผลไม้ทั่วๆไป แม้ว่าคนตระกูลเฉาจะรู้ว่าผลไม้ชนิดนี้พิเศษแต่ก็ไม่ทราบถึงคุณสมบัติที่แท้จริงของมัน จึงเป็นสาเหตุให้ผลต้นโพธิ์วางอยู่ในหีบเรียบๆนี้

ถ้าพวกเขารู้ว่ามันคืออะไร มันคงถูกหัวหน้าตระกูลเฉากินไปนานแล้ว

‘ค่ารักษาของข้าขอเป็นผลต้นโพธิ์นี้แล้วกัน’ อันจิงคิดด้วยความตื่นเต้น

ภายในห้องไม่ได้มีเพียงอันจิงเท่านั้นที่รู้จักผลไม้ชนิดนี้ หลี่ฟู่โจวกำลังคร่ำครวญในใจว่าตระกูลเฉาเก็บรักษาสมบัติล้ำค่าได้อย่างเปล่าประโยชน์

‘ถ้าข้าได้ทานผลต้นโพธิ์นี้เข้าไป อาการบาดเจ็บของข้าคงฟื้นตัวได้มากทีเดียว’ หลี่ฟู่โจวคิดในใจอย่างมาดหมาย ท่าทางภายนอกเขายังคงสงบและสุขุมแต่เขาได้ทำเครื่องหมายติดจองไว้บนผลต้นโพธิ์นี้แล้ว มันต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

ชายทั้งสองมองไปยังหีบที่เก็บผลต้นโพธ์ไม่วางตา ในใจของพวกเขาได้แต่คิดว่าผลต้นโพธิ์เป็นของตัวเองแล้ว

ทันใดนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเฉาก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับผู้ฝึกยุทธ์ที่อันจิงร้องขอไป นางเอ่ยถามอันจิง “หมออัน ท่านจะใช้สมุนไพรตัวไหนบ้างรึ?”

ผู้ฝึกยุทธ์สองคนที่ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญมานั้นคือ ‘กัวชิง’ เจ้าของกระบวนดาบจิงหงและ ‘ไป่ชิวสุ่ย’ บัณฑิตผู้มีสมญานามนักปราชญ์สิบทิศทั้งยังมีพลังยุทธ์อันล้ำเลิศ

.

.

.

**จุดเหอล่าง (下合穴 เซี่ยเหอเสฺวีย) จุดเหอล่าง หมายถึง จุดฝังเข็ม 6 จุด ที่อยู่บนเส้นลมปราณหยางของขา 3 เส้น เป็นจุดที่ชี่ของอวัยวะกลวงทั้งหกไหลเวียนมาบรรจบรวมอยู่ จึงเป็นจุดที่ใช้รักษาโรคที่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติของอวัยวะกลวง