บทที่ 29 เอาจริงกันแล้ว

ตอนที่ 29 เอาจริงกันแล้ว

เดวิดไม่ได้ตอบทันที เขาคิดทบทวนเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า
"แน่นอนว่าเป้าหมายหลักของเราคือการเลื่อนชั้น ลีกจอห์นสโตนส์เพนท์โทรฟี่ (EFL Trophy) ไม่มีความหมายอะไรเลย เราทิ้งมันไปได้เลย แต่สำหรับลีกคัพกับเอฟเอคัพ ผมยังลังเลอยู่ ผมอยากให้ทีมพยายามไปให้ไกลที่สุดในถ้วยใดถ้วยหนึ่ง หรืออาจถึงขั้นคว้าแชมป์ แต่ผมก็รู้ว่ามันไม่ง่าย"

"ขุมกำลังของเราไม่ได้ลึกพอจะรับศึกทั้งสามรายการ เราต้องเลือกทิ้งไปอย่างน้อยหนึ่งถ้วยอยู่แล้ว และในตอนนี้ เราก็ยังไม่มีศักยภาพพอจะไปได้ไกลทั้งสองถ้วย แต่ถ้าหากเราเลือกทุ่มกับถ้วยใดถ้วยหนึ่ง แล้วเกิดพลาดตกรอบขึ้นมา เราก็จะเหลือแค่ลุ้นเลื่อนชั้นในลีกอย่างเดียว"

ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบ พวกเขาต่างรู้ดีว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ยากมาก

ในที่สุด เดวิดก็กัดฟันแน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราวกับนักพนันที่พร้อมเสี่ยงทุกอย่าง
"เอาเลย! อย่างมากก็แค่ล้มเหลวว่างเปล่ากลับบ้านเท่านั้น!"

เลิฟพยักหน้าอย่างหนักแน่น จริง ๆ แล้วเขาเองก็อยากจะลองเสี่ยงดูอยู่แล้ว พอได้รับการสนับสนุนจากเดวิด ก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจ

"เรามาสร้างปาฏิหาริย์ของน็อตต์ส เคาน์ตี้ด้วยกัน!"

พวกเขารู้ดีว่าปาฏิหาริย์ที่ว่านั้นหมายถึงอะไร!

การแข่งขันนัดที่สามของลีกมาถึงอย่างรวดเร็ว หลังผ่านศึกลีกคัพมา ดูเหมือนว่าน็อตต์ส เคาน์ตี้จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น บรรยากาศในการฝึกซ้อมสองวันที่ผ่านมา ทำให้เลิฟยิ้มไม่หุบ

คู่แข่งในนัดนี้คือ เรดดิ้ง ทีมที่เล่นฟุตบอลแบบดุดันไม่สนความสวยงาม และแน่นอนว่าเป็นทีมที่ประมาทไม่ได้ เดวิดจำได้ว่าในชีวิตก่อน เรดดิ้งเคยทะลุขึ้นไปเล่นในพรีเมียร์ลีกได้ด้วย

แต่สิ่งที่ติดอยู่ในความทรงจำของเขาที่สุดก็คือ เรดดิ้งมีชื่อเล่นว่า "พวกขนมปังกรอบ" แต่การเผชิญหน้ากับพวกเขานั้นไม่ได้ง่ายเหมือนกัดขนมกรอบแต่อย่างใด

อย่าลืมว่า เรดดิ้งเคยทำให้เชลซีเสียผู้รักษาประตูไปถึงสองคนในนัดเดียว!

ปีเตอร์ เช็ก กลายเป็นผู้รักษาประตูที่ต้องใส่เฮดการ์ดตั้งแต่นั้นมา และมันคงไม่ใช่เพราะโชคช่วยแน่นอน

ถึงแม้ว่าทีมเรดดิ้งในปัจจุบันจะยังไม่ใช่ทีมเดียวกับที่เดวิดเคยรู้จักในอดีต แต่เขาก็อดหวั่นใจไม่ได้ ทว่าเขาไม่สามารถแสดงออกมาให้เห็นได้ จึงทำได้แค่พูดพร่ำเตือนเลิฟไม่หยุด แถมยังไปพูดคุยกับนักเตะทีละคน ย้ำให้พวกเขาป้องกันตัวเองในสนาม

เลิฟและนักเตะทุกคนต่างคิดว่าเดวิดฟุ้งซ่านเกินไป ไม่มีใครสนใจคำพูดของเขาสักเท่าไหร่ และสุดท้าย พวกเขาก็ลงเล่นกันตามปกติ

เมื่อเสียงนกหวีดเริ่มการแข่งขันดังขึ้น เดวิดได้แต่นั่งลุ้นระทึกอยู่ข้างสนาม

เนื่องจากนักเตะตัวหลักไม่ได้ลงเล่นในเกมลีกคัพช่วงกลางสัปดาห์ พวกเขาจึงได้กลับมาออกสตาร์ทในเกมนี้ทั้งหมด ตอนนี้เลิฟเริ่มมีแนวทางการจัดตัวนักเตะที่ชัดเจนขึ้น

น็อตต์ส เคาน์ตี้เปิดเกมรุกเต็มที่ และดูเหมือนว่าทีมจะเริ่มเข้าใกล้รูปแบบที่เลิฟต้องการ หลังจากผ่านเกมอุ่นเครื่องและเกมทางการไปหลายเกม ในที่สุดทีมก็ไม่ใช่แค่กลุ่มนักเตะที่เล่นกันสะเปะสะปะอีกต่อไป แต่เริ่มมีระบบที่ชัดเจนขึ้นทั้งเกมรุกและเกมรับ

การแข่งขันเข้าสู่จังหวะของน็อตต์ส เคาน์ตี้ทันที ชาบี อลอนโซ่ ควบคุมจังหวะเกมในแดนกลางได้อย่างยอดเยี่ยม ยิ่งมีราอูล เมยเรเลสคอยสนับสนุน เกมตรงกลางสนามก็ตกเป็นของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ เรดดิ้งทำได้เพียงถอยร่นไปตั้งรับในแดนตัวเอง

แต่เรดดิ้งไม่ได้สนใจเรื่องการครองบอล ตราบใดที่น็อตต์ส เคาน์ตี้ยังไม่สามารถเข้าถึงกรอบเขตโทษของพวกเขาได้ ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา เรดดิ้งยังคงใช้สไตล์ฟุตบอลดุดันของพวกเขาอย่างเต็มที่

พวกเขาวิ่งไล่เข้าปะทะโดยไม่สนว่าจะแย่งบอลได้หรือไม่ ขอแค่มีจังหวะกระแทกตัวนักเตะคู่แข่งก็พอ ที่สำคัญคือ พวกเขามีเทคนิคในการเล่นนอกสายตาผู้ตัดสิน ข้อศอก หัวเข่า และส้นเท้าของพวกเขากลายเป็นอาวุธลับที่ทำให้นักเตะน็อตต์ส เคาน์ตี้ได้รับความลำบาก

นักเตะของน็อตต์ส เคาน์ตี้ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนอังกฤษ แม้ว่าพวกเขาจะเข้าใจสไตล์ฟุตบอลอังกฤษดี แต่พวกเขาก็ยังประเมินความดิบเถื่อนของเรดดิ้งต่ำเกินไป

แต่แน่นอน พวกเขาเองก็ใช่จะเล่นสะอาดเสียทีเดียว ในเมื่ออีกฝ่ายเล่นสกปรกก่อน ก็อย่าหาว่าไม่เตือน!

เกมเริ่มเปลี่ยนไปจากการแย่งบอล กลายเป็นศึกดวลกำลังกันมากขึ้น

ในแง่ของพละกำลัง น็อตต์ส เคาน์ตี้ยังเสียเปรียบ เพราะมีนักเตะตัวเล็กหลายคน แต่ด้วยความได้เปรียบจากเสียงเชียร์ในบ้าน เกมเริ่มสูสีขึ้นเรื่อย ๆ

การเข้าปะทะรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าผู้ตัดสินจะควักใบเหลืองออกมาแล้วถึงสี่ใบภายใน 20 นาทีแรก แต่ก็ไม่สามารถหยุดความเดือดของเกมได้

นาทีที่ 35 อลอนโซ่วิ่งเข้ายิงไกลบอลพุ่งเสียบตาข่าย น็อตต์ส เคาน์ตี้ขึ้นนำ 1-0!

เรดดิ้งไม่พอใจอย่างมาก พวกเขาเหมือนถูกหักหลัง ก็ไหนบอกว่าจะเล่นกันด้วยกำลังไง แล้วทำไมอีกฝ่ายเล่นงานพวกเขาด้วยลูกยิงไกลแบบนี้?!

พอรู้สึกว่าเสียเปรียบ พวกเขาก็ยิ่งเล่นหนักขึ้นไปอีก การเข้าปะทะของพวกเขาตอนนี้ใกล้เคียงกับการเล่นรักบี้มากขึ้นทุกที

จนนาทีที่ 40 อันโตนิโอ ดิ นาตาเล่ ถูกอัดจากด้านหลังจนร่วงลงไปกองกับพื้น ร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับกุมข้อเท้าแน่น

นักเตะเรดดิ้งที่เป็นคนทำฟาวล์กลับทำหน้าตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แค่ยักไหล่แล้วยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินจากไป

ภาพนั้นทำให้เมยเรเลสของขึ้น เขาวิ่งพุ่งไปชกหน้าคู่แข่งจนล้มลงกับพื้นทันที

จากนั้น นักเตะของทั้งสองทีมกรูเข้ามา สถานการณ์กลายเป็นความโกลาหล บางคนยังพยายามแค่ผลักกันไปมา แต่บางคนต่อยกันแล้วเรียบร้อย

แม้แต่นักเตะตัวสำรองที่อยู่ข้างสนามก็วิ่งลงไปสมทบ!

แฟนบอลน็อตต์ส เคาน์ตี้พากันส่งเสียงโห่เรดดิ้ง บางคนถึงกับปีนข้ามรั้วลงไปในสนาม

ผู้ตัดสินพยายามเป่านกหวีดสุดกำลัง แต่ไม่มีใครสนใจ แถมเขายังโดนใครบางคนเตะไปสองทีอีกต่างหาก!

ขณะที่ความวุ่นวายกำลังเดือดสุดขีด เดวิดก็พุ่งลงสนามไปแล้ว!

เขาไม่พุ่งไปหานักเตะเรดดิ้งโดยตรง แต่ เขาวิ่งไปต่อยผู้ช่วยโค้ชของเรดดิ้งแทน!

(โปรดติดตามตอนต่อไป!)