เถ้าแก่! เอามาอีกแก้ว! (ฟรี)

“ฉันมาถึงเร็วไปหรือเปล่า!”
เฉินลี่ที่ยืนอยู่หน้าร้านหม้อไฟเสียบไม้ มองดูโทรศัพท์ของตัวเอง
ยังเหลืออีก 13 นาทีถึงจะ 2 ทุ่ม
เธอหันกลับไปมองเข้าไปในร้านหม้อไฟ คนเยอะจริง ๆ!
มีโต๊ะว่างอยู่แค่ 3 โต๊ะ แต่เธอไม่รู้ว่าโต๊ะไหนที่ซูหยางจองไว้
หน้าร้านมีโต๊ะวางอยู่ 6 ตัว ลูกค้าหลายคนมองเธอด้วยความสงสัย
เฉินลี่ทำได้แค่หันหลังให้ หันหน้าออกไปทางถนน
ภายใต้แสงไฟถนน เธอยืนรออยู่ในชุดกระโปรงยาว ดูโดดเด่นสะดุดตา
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน ทำให้เส้นผมของเธอปลิวกระจาย
เธอรีบจัดผมให้เข้าที่ นี่เป็นทรงผมที่เธอบรรจงจัดแต่งมานาน
ที่โต๊ะข้างนอก กลุ่มผู้ชายเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“สาวคนนั้นสวยมากเลย!”
“คงกำลังรอใครอยู่แน่ ๆ!”
“ใครกันนะที่ไม่มีน้ำใจ ปล่อยให้สาวสวยมายืนรอริมถนน?”
“ใครจะไปรู้!”
“จะลองเข้าไปทำความรู้จักดีไหม?”
“...”
ขณะนั้นเอง รถออฟโรดสุดหรูรุ่น U8 คันหนึ่งก็เข้ามาจอดที่ช่องจอดริมถนน
ภายใต้แสงไฟถนน สายตาของเฉินลี่ถูกดึงดูดไปที่มันทันที
เธอรู้จักรถรุ่นนี้ดี เพราะลูกค้าของเธอเพิ่งซื้อไปคันหนึ่ง
มองดูท้ายรถที่ค่อย ๆ เข้าช่องจอด เฉินลี่ก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
สำหรับคนรวย U8 ก็แค่ของเล่นชิ้นใหญ่
แต่สำหรับเธอ มันเป็นได้แค่ความฝัน!
U8 ดึงดูดสายตาของลูกค้าในร้านหม้อไฟหลายคน
“โห นี่มัน U8 นี่นา! เท่สุด ๆ!”
“รถระดับหลักล้านก็ต้องสวยอยู่แล้ว!”
“ถ้าฉันมีเงินเป็นล้าน ฉันจะซื้อรถแลนด์โรเวอร์ ใครจะไปซื้อ U8?”
“ทำไมล่ะ?”
“เพิ่งออกมาใหม่ ใครจะไปรู้ว่ารถหรูของจีนคุณภาพเป็นยังไง?”
“เทคโนโลยีของ BBD ก็ไม่ธรรมดานะ!”
“นายหาเงินให้ได้ก่อนเถอะค่อยว่ากัน!”
“...”
พอเห็นคนที่ลงมาจาก U8 เฉินลี่ก็แปลกใจเล็กน้อย
เธอเขย่งเท้านิด ๆ โน้มตัวไปข้างหน้าเหมือนอยากเดินเข้าไปหา
แต่แล้วก็กลับมาวางท่าสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม ยืนกอดกระเป๋าไว้อย่างเรียบร้อย
“พี่เฉินลี่ มานานหรือยัง?”
“เพิ่งมาถึงเอง!”
ยังไงเธอก็ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าเธอรอมาหลายนาทีแล้ว
ซูหยางมองเฉินลี่ในตอนนี้แล้วถึงกับตะลึง
ลุคของเฉินลี่วันนี้แตกต่างจากทุกวันโดยสิ้นเชิง!
ผมดำยาวเป็นลอนอ่อน ๆ เดรสลายดอกสีอ่อน คลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีม่วงอ่อน
ถึงแม้หน้าอกจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็ได้สัดส่วนพอดี ทำให้รูปร่างของเธอดูสมส่วนยิ่งขึ้น
เธอให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวข้างบ้านที่อ่อนโยนและสวยสง่า!
เธอสวมรองเท้าส้นสูงเปิดปลายสีดำ เผยให้เห็นเล็บเท้าที่ทาสีแดงสด
ถ้าซูหยางจำไม่ผิด ครั้งที่แล้วเฉินลี่ไม่ได้ทาเล็บ
“ทำไมไม่เข้าไปนั่งข้างในล่ะ?”
เฉินลี่เชิดหน้าเล็กน้อย “ก็แค่อยากรับลม!”
“งั้นเข้าไปข้างในกันเถอะ!”
“อืม!”
พอเห็นซูหยางพาเฉินลี่เดินเข้าไปในร้านหม้อไฟ
กลุ่มลูกค้าผู้ชายที่นั่งข้างนอกก็พากันส่ายหัว หมดหวังกับเฉินลี่ทันที
มีชายคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “พาสาวสวยขนาดนี้มากินร้านข้างถนน นี่ขี้เหนียวไปไหม?”
อีกคนหัวเราะ “ถ้านายขับ U8 ต่อให้ชวนสาวไปกินมันเผาข้างถนน ก็คงมีเป็นสิบคนที่ยอมไปด้วย!”
ซูหยางแจ้งชื่อที่จองไว้กับพนักงาน จากนั้นพนักงานก็พาทั้งสองไปที่โต๊ะ
เขาสั่งน้ำซุป แล้วหยิบของที่ตัวเองชอบใส่ลงไป ผสมเครื่องจิ้มเสร็จ ก็นั่งลงตรงข้ามกัน
เฉินลี่มองน้ำซุปที่เริ่มเดือดพล่าน แล้วพูดขึ้นว่า “ฉันอยากดื่มเหล้า!”
“ถ้าชอบก็ดื่มสิ!” ซูหยางนึกถึงคำพูดของตงฟางที่ว่าเฉินลี่อารมณ์ไม่ค่อยดี จึงเสริมว่า “แต่อย่าดื่มเยอะเกินไป ดื่มมากเดี๋ยวจะปวดท้อง!”
“งั้นนายต้องดื่มเป็นเพื่อนฉัน!”
ซูหยางลังเลไปชั่วครู่ “ได้สิ!”
เดี๋ยวเขาค่อยเรียกคนขับรถให้ก็แล้วกัน
“เถ้าแก่ ขอเหล้าบ๊วยสองแก้ว!”
“ได้เลย!”
ซูหยางหันไปมองชั้นวางของในร้าน เห็นไหเหล้าขนาดใหญ่หลายไหที่ดองไว้
ไม่นาน แก้วเหล้าบ๊วยสีเข้มสองแก้วก็ถูกนำมาเสิร์ฟ
เหล้าบ๊วยถูกเสิร์ฟในแก้วใสธรรมดา แก้วหนึ่งราว ๆ สองออนซ์
เฉินลี่ยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ
ซูหยางจิบเหล้าไปเล็กน้อย รสชาติออกหวาน ไม่เผ็ดร้อนเหมือนเหล้าขาวทั่วไป
เขาเตือนว่า “กินกับแกล้มเยอะๆ หน่อยสิ”
“อืม!”
หลังจากรองท้องไปบ้างและดื่มไปครึ่งแก้วแล้ว ร่างกายของซูหยางเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นเล็กน้อย
เขามองไปที่เฉินลี่ซึ่งกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย “ได้ยินมาว่าช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเหรอ?”
เฉินลี่ชะงักไปชั่วครู่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจ “ใครบอกเหรอ?”
“พี่ตงน่ะ”
เธอมองซูหยาง “นายกำลังเป็นห่วงฉันเหรอ?”
“ก็ถือว่าประมาณนั้น”
ซูหยางมาอยู่ที่หรงเฉิงได้ปีหนึ่งแล้ว และเพื่อนของเขาก็ไม่ได้มีมากนัก
“ฉันโดนไล่ออกแล้ว”
“หืม?”
“ฉันโดนไล่ออกแล้ว”
“ทำไมล่ะ?”
เฉินลี่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ตอบด้วยน้ำเสียงไม่แยแส
“ฉันด่าทั้งหัวหน้าฝ่ายและผู้อำนวยการ ตอนนี้ทั้งบริษัทรู้กันหมดแล้ว”
“แล้วตอนด่ารู้สึกสะใจไหม?”
เฉินลี่เผลอหัวเราะออกมา “ตอนนั้นนะ สะใจมาก!”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
“อย่างน้อยก็ไม่เสียใจ”
“งั้นก็ดีแล้ว” ซูหยางพยักหน้า “แล้วบริษัทให้เงินชดเชยไหม?”
“ฉันโดนไล่ออกนะ จะมีชดเชยอะไรล่ะ?”
“เพราะเธอด่าหัวหน้า?”
“ไม่ใช่หรอก บริษัทบอกว่าฉันมาสายสี่ร้อยกว่าวันในสามปี...”
ซูหยางตกใจ “งานของเธอต้องตอกบัตรด้วยเหรอ?”
“จริงๆ ไม่ต้องหรอก เพราะเราทำงานนอกสถานที่บ่อย ไม่มีข้อกำหนดเรื่องตอกบัตร” เฉินลี่เงียบไปครู่หนึ่ง “พวกเขาแค่หาข้ออ้าง ถึงนายจะตอกบัตรครบ พวกเขาก็หาวิธีทำให้มันดูเหมือนนายไม่ได้ตอกอยู่ดี เรื่องพวกนี้...รู้ๆ กันอยู่”
“ไม่กลัวผิดกฎหมายเหรอ?”
เฉินลี่ยิ้มเยาะเหมือนกำลังขำความไร้เดียงสาของซูหยาง
“บริษัทเธอเป็นบริษัทใหญ่ไม่ใช่เหรอ?”
เฉินลี่หัวเราะเยาะ “ก็เพราะเป็นบริษัทใหญ่ไง พวกเขาถึงกล้าทำแบบนี้!”
“แล้วต่อไปเธอจะทำยังไง?”
“นายคิดว่าไงล่ะ?”
ซูหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “นิสัยเธอแบบนี้ คงไม่พ้นฟ้องศาลสินะ?”
เฉินลี่เลิกคิ้ว “ทำไมนายคิดแบบนั้น?”
“เธอเป็นคนประหยัดมาก...นั่นมันเงินก้อนใหญ่นะ”
เฉินลี่หรี่ตา “นายกำลังบอกว่าฉันขี้เหนียวเหรอ?”
“ฉันไม่ได้พูดนะ”
เฉินลี่กัดริมฝีปากแดง ก่อนจะถลึงตาใส่ซูหยาง “อย่ามาว่าฉันเลย จริงๆ นายก็ขี้เหนียวเหมือนกันนั่นแหละ!”
“เขาเรียกว่าประหยัด”
ซูหยางแก้ตัวหน้าตาเฉย
เฉินลี่เห็นท่าทางหน้าด้านของซูหยางแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันได้นะ” ซูหยางพูดพลางเคี้ยวเนื้อวัว “ฉันว่านะ เรื่องนี้คงต้องใช้เวลานาน”
เฉินลี่เทสมองหมูลงหม้อไฟ “ฉันทำใจไว้แล้ว คนก่อนหน้านี้ฟ้องอยู่ตั้งสามปีกว่าจะชนะ”
“เธอจะมาทำงานกับฉันก็ได้นะ ไม่มีรายได้มันก็ลำบาก”
“ขอฉันคิดดูก่อน”
ครั้งนี้เฉินลี่ไม่เถียง
ขณะนั้น โทรศัพท์ของเฉินลี่ดังขึ้น
พอเห็นชื่อคนโทรเข้า เธอก็รีบพูดว่า “ขอไปคุยโทรศัพท์แป๊บนะ”
“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้” ซูหยางหัวเราะ “ฉันไม่ได้จะแอบฟังสักหน่อย”
เฉินลี่ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย
“แม่”
“วันนี้ไม่ได้ทำโอที”
เฉินลี่เหลือบมองซูหยาง “งานฉันไปได้สวย...ที่นี่มีทุกอย่างครบ”
“นัดดูตัว? ไม่เอาดีกว่า งานฉันยุ่งมาก...ฉันรู้ๆ”
“แค่นี้นะ แม่ ฉันมากินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน...แค่นี้นะ”
ซูหยางหัวเราะ “เธอถึงขั้นโกหกแม่เลยเหรอ?”
“ถ้าไม่โกหก จะให้บอกว่าโดนไล่ออกเหรอ?”
“บอกไม่ได้หรือไง?”
"บอกพวกเขาไปก็มีแต่ทำให้กังวล ไม่มีประโยชน์อะไรเลย!" เฉินลี่พูดด้วยน้ำเสียงหดหู่เล็กน้อย "แถมพวกเขาก็มีแต่จะกดดันฉัน ไม่ก็ชวนให้กลับไปทำงานที่บ้านเกิด หรือไม่ก็ให้ไปสอบข้าราชการ หรือไม่ก็ให้แต่งงานกับใครสักคน..."
"พวกเขาไม่ดูเลยเหรอ ว่าการสอบข้าราชการสมัยนี้มันยากแค่ไหน? แข่งขันกันดุเดือดจะตาย ฉันเรียนจบมาตั้งเจ็ดปีแล้ว... เพื่อนฉันบางคนถึงกับเตรียมตัวเต็มเวลาตั้งสามปียังสอบไม่ได้เลย!"
"งานในบ้านเกิด เงินเดือนแค่สามสี่พันต่อเดือน... จะเอาไปทำอะไรได้?"
"ส่วนเรื่องแต่งงาน..."
เฉินลี่เหลือบมองซูหยางแวบหนึ่ง ซูหยางรีบก้มหน้าก้มตากินหมูสามชั้นเย็นๆ ทันที!
ร้านหมาล่าร้านนี้ลูกค้าเยอะทีเดียว วัตถุดิบสดใหม่ รสชาติก็ใช้ได้
เธอถอนหายใจ ก่อนจะกระดกเหล้าในแก้วจนหมดครึ่งแก้ว "เถ้าแก่! เอามาอีกแก้ว!"