บทที่ 31 โทริโกะ นักล่าอาหาร(ฉบับแก้ไข)

บทที่ 31 โทริโกะ นักล่าอาหาร(ฉบับแก้ไข)

ยามดึกสงัด ควรจะเป็นเวลาที่สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่กำลังหลับใหล

แต่ยิ่งเวลาเข้าใกล้เที่ยงคืนมากขึ้นเท่าใด เมืองเบตังกลับยิ่งคึกคักมากขึ้นเท่านั้น เพราะในยามเที่ยงคืนซึ่งเป็นเวลาปิดของดันเจี้ยน เหล่านักผจญภัยทุกคนที่ยังตกค้างอยู่ในดันเจี้ยนจะพากันกลับออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ได้ผลเก็บเกี่ยวกลับมา หรือผู้ที่ไม่ได้อะไรกลับมาเลย ทุกคนล้วนต้องการเหล้า, เหล้า, และเหล้า ไม่ว่าจะเพื่อดื่มฉลอง หรือเพื่อยืมเหล้าย้อมใจ!

ยามเที่ยงคืนจึงเป็นช่วงเวลาที่ผับทั่วทั้งเมืองทำเงินก้อนโต ในทำนองเดียวกัน ร้านขายยาเวทมนตร์, ร้านค้าวัสดุมอนสเตอร์ และร้านค้าอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดกับนักผจญภัยก็จะเปิดประตูต้อนรับในช่วงเวลานี้เช่นกัน

“น้องชาย วันนี้ผลเก็บเกี่ยวเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ค่อยๆ ดีขึ้น ข้าเริ่มคุ้นเคยกับเส้นทางของดันเจี้ยนแล้ว การเคลียร์เขตหนองน้ำได้นั้นเป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว มีอยู่สองครั้งที่พวกเราไปถึงหมู่บ้านโทรมๆ นั่นแล้ว”

“ได้ยินมาว่ามีคนกำลังจัดตั้งกลุ่มพิชิตอยู่ ผู้นำคือนักผจญภัยระดับเงิน ‘สิงโต’ ไลออน พวกเราจะไปร่วมวงด้วยดีไหม?”

“กลุ่มพิชิต? ไว้ชีวิตข้าเถอะ พวกนั้นมันพวกคลั่งไคล้ดันเจี้ยนชัดๆ ข้าถึงกับสงสัยว่า XP(รสนิยมทางเพศ) ของพวกมันคือดันเจี้ยนด้วยซ้ำไป”

“ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว ไปดื่มเหล้ากันดีกว่า! คืนนี้พวกเรา— เฮ้ย ดูคนนั้นสิ ทำไมถึงเดินออกไปข้างนอกล่ะ?”

ในขณะที่เหล่านักผจญภัยกำลังทยอยเดินทางกลับเข้าสู่เมือง ก็มีร่างหนึ่งที่(หลัง)ค่อมเล็กน้อยเดินทวนกระแสผู้คน มุ่งหน้าออกไปนอกเมือง

“คนนั้นดูคุ้นหน้าจัง เหมือนช่วงนี้เคยเห็นอยู่…”

แจ็คเดินมาถึงหน้าประตูเทเลพอร์ตอย่างไม่สบายใจ ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้คน เขาได้ก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยนไป

ในตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนที่ดันเจี้ยนจะปิด ใครกันที่จะเลือกเข้ามาในเวลาเช่นนี้? หนองน้ำที่คุ้นเคย ท้องฟ้าอันมืดครึ้มที่คุ้นเคย อากาศเหม็นเน่าที่คุ้นเคย… หลายวันที่ผ่านมานี้ ทีมที่เขานำทางน่าจะมีถึงหลักสิบทีมแล้ว ฉากของเขตหนองน้ำนี้เขาดูจนเอียนไปหมดแล้ว ทุกคนเมื่อเข้าและออกจากดันเจี้ยนจะมีคูลดาวน์(CD) ดังนั้นในหนึ่งวันเขาจึงสามารถนำทีมด้วยตนเองได้เพียงทีมเดียวเท่านั้น ทีมอื่นๆ ก็ทำได้เพียงดูเขาวาดๆ เขียนๆ ลงบนแผนที่

อันที่จริงแล้ว ด้วยการอนุญาตของกงชีอิง ดันเจี้ยนเซนนั้นเปิดให้แจ็คเข้าได้ตลอดเวลา ไม่มีคูลดาวน์(CD) แต่คนอื่นๆ หารู้เรื่องนี้ไม่ แจ็คยังคงต้องแสร้งทำเป็นเหมือนกับคนอื่นๆ

มักจะมีนักผจญภัยบางคนที่คิดว่า ในเมื่อเขาสามารถถือว่าเขตหนองน้ำเป็นสวนหลังบ้านของตนเองได้แล้ว เขตพื้นที่ถัดไปก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรอย่างแน่นอน พวกเขามักจะต้องการเพิ่มเงินเพื่อให้แจ็คนำทางพวกเขาบุกเข้าไปในดันเจี้ยนลึกยิ่งขึ้น

ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์เช่นนี้ แจ็คก็ได้แต่ยิ้มแล้วกล่าวว่า: “เขตพื้นที่ข้างหน้า เอาไว้ค่อยมาสำรวจวันหลังเถอะนะ”

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากหาเงิน แต่เป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นแผนที่ที่อยู่ถัดไปเลยต่างหากว่ามันหน้าตาเป็นอย่างไร!

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ รออยู่ครู่หนึ่ง

“ป๊อก!”

หีบสมบัติไม้ใบหนึ่งตกลงมาจากอากาศธาตุตรงหน้าของเขา เขาเปิดหีบออกอย่างชำนาญ ทันใดนั้นควันหนาทึบก็พ่นออกมา

【เปิดใช้งานกับดักเทเลพอร์ต！】

ในเวลาไม่นาน แจ็คก็ปรากฏตัวขึ้นภายในห้องบอสของเขตหนองน้ำ—ภายในป้อมปราการ ร่างสูงใหญ่สง่างามร่างหนึ่งกำลังยืนรออยู่ที่นั่น

เขาก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม กล่าวว่า: “นายท่าน”

“อืม” กงชีอิงในร่างการ์กอยล์ ตอบกลับเสียงเรียบ

ภายในใจของแจ็คกำลังคาดเดาว่า นายท่านของตนผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่

จะบอกว่าเขาไม่กลัวก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ผลประโยชน์ที่ได้รับจากกงชีอิงนั้น มันมีค่ามากกว่าความกลัวมากนัก ดังนั้นความรู้สึกจึงกลายเป็นความเคารพยำเกรง ความเคารพ และอื่นๆ แทน

ยิ่งไปกว่านั้น นายท่านผู้นี้ยังมีบุญคุณช่วยชีวิตเขาไว้อีกด้วย

“ชื่อเสียงของเจ้า เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?” กงชีอิงเอ่ยถาม

“ยังต้องพัฒนาอีกขอรับ” แจ็คตอบตามความจริง: “นักผจญภัยท้องถิ่นส่วนใหญ่สามารถจุดสัญญาณไฟ และเปิดประตูป้อมปราการได้โดยมีอัตราการบาดเจ็บล้มตายค่อนข้างน้อย สิ่งเดียวที่ยังขาดคือการสำรวจแผนที่ ส่วนนักผจญภัยที่มาจากต่างถิ่นนั้นต้องการความช่วยเหลือจากข้ามากกว่า ข้าพอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้างในวงการคนกลุ่มเล็กๆ แต่หากเทียบกับนักผจญภัยทั้งหมดแล้วก็…”

“สรุปสั้นๆ ก็คือ บทบาทของข้าในหมู่นักผจญภัยยังไม่สำคัญเท่าใดนัก หากมีข้อมูลแผนที่ใหม่กว่านี้ล่ะก็…” แจ็คไม่ได้พูดต่อ

กงชีอิงเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะพูด เขาต้องการแผนที่ของพื้นที่ถัดไป

เกี่ยวกับประเด็นนี้ อันที่จริงกงชีอิงได้ครุ่นคิดไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว เขาสามารถบอกข้อมูลของเมืองโรคระบาดที่นี่ให้กับแจ็คได้

แต่ก่อนอื่น—

“เอาไป”

เห็นเขาโยนหนังสือเล่มหนึ่งมาให้ แจ็ครีบรับไว้ เห็นเพียงบนปกมีตัวอักษรใหญ่ๆ สว่างจ้าเขียนไว้ว่า—《การฝึกฝนตนเองของนักแสดง》

“???”

แจ็คมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองกงชีอิง “ต่อไปนี้ เจ้าคือมหาเทพแห่งแดนดันเจี้ยน จะต้องแสดง(บทบาท)ให้ดีล่ะ” กงชีอิงยิ้มพลางคว้าตัวแจ็คขึ้นมา โบกมือทีหนึ่ง ประตูหลังป้อมปราการก็เปิดออกเสียงดังสนั่น

เขาบินอยู่บนท้องฟ้า ทำให้แจ็คสามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั้งหมดของเมืองโรคระบาดได้อย่างสุดลูกหูลูกตา อีกทั้งยังออกคำสั่งให้มอนสเตอร์และกลไกทั้งหมดหยุดทำงาน ให้แจ็คได้เดินสำรวจด้วยตนเองหลายรอบ จนกระทั่งคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี

และในท้ายที่สุด เขาก็ได้แสดงกองไฟให้แจ็คดู แทบจะไม่ต้องอธิบายอะไรมาก แจ็คก็เข้าใจหลักการของกลไกนี้แล้ว ความสามารถในการเข้าใจของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าสเตอแลนเสียอีก

“นำทางผู้คนมาที่นี่ให้มากขึ้น ขยายชื่อเสียง กลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลด้านดันเจี้ยนในใจของเหล่านักผจญภัย สองภารกิจ” กงชีอิงชูสองนิ้วขึ้นมา

“สำเร็จได้อย่างแน่นอนขอรับ!” แจ็คกล่าวอย่างฮึกเหิม

ทิวทัศน์ของเขตหนองน้ำดูจนเบื่อแล้ว ในที่สุดก็ได้เปลี่ยนแผนที่เสียที!

ขณะที่เขากำลังคิดว่าหมดเรื่องแล้ว และกำลังจะขอลาอยู่นั้น

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”

“ท่านโปรดว่ามาขอรับ”

“ของที่ข้าให้เจ้าไป ส่งออกไปรึยัง?”

“อาวุธและเวทมนตร์พวกนั้นน่ะรึ?” แจ็คพยักหน้ารัวๆ “ข้าใช้เส้นสายส่งออกไปแล้วขอรับ สมาคมอาคมลับ, โบสถ์แสงศักดิ์สิทธิ์, บ้านแห่งผู้กล้า… อีกไม่กี่วันก็น่าจะได้รับกันหมดแล้วขอรับ”

“ดีมาก รับนี่ไปด้วยสิ” กงชีอิงส่งก้อนแสงสีขาวที่ลอยไปมาไม่แน่นอนให้กับแจ็ค มันคือวิญญาณของกบคำสาปยักษ์

“ไปลองใช้มันข้างกองไฟดู นี่คือโอกาสที่เจ้าใฝ่ฝันมาตลอด”

“ขะ ขอบพระคุณอย่างสูงขอรับ”

หัวใจของแจ็คเต้นระรัวก้อนแสงในมือนั้น คือโอกาสที่เขาจะได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่ง!

“ยังมีของเหล่านี้อีก” กงชีอิงโยนห่อผ้ามาให้ ส่งกลิ่นหอมเข้มข้นออกมา กลิ่นหอมนี้ราวกับจับฉ่ายที่รวมเอาอาหารต่างๆ ไว้ด้วยกัน เพียงแค่ดมกลิ่นไม่กี่ทีก็ทำให้ท้องร้องครืดคราดขึ้นมาแล้ว

“นี่คือ…?”

แจ็คคลี่ห่อผ้าออกดู ของที่อยู่ข้างในทำให้เขาไม่เข้าใจอยู่บ้าง

ปลาที่มีก้ามล็อบสเตอร์ งูที่ส่วนหัวปูดขึ้นมาเหมือนกบ เห็ดที่เคลือบด้วยช็อกโกแลต กะหล่ำปลีที่กลิ่นเหมือนอัลมอนด์… ของที่อยู่ในห่อนี้ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นวัตถุดิบทำอาหาร!? ไปเอาวัตถุดิบทำอาหารแปลกประหลาดพิสดารเช่นนี้มาจากไหนกัน?

【ปลาล็อบสเตอร์ (เล็ก) (จาก《โทริโกะ นักล่าอาหาร》 ต่อไปนี้เหมือนกัน)】

【พลังจิตที่ต้องการต่อสิบหน่วย: 1】

【พลังต่อสู้รวม: G——】

【งูกบ】

【พลังจิตที่ต้องการต่อสิบหน่วย: 1】

【พลังต่อสู้รวม: G-】

【กะหล่ำปลีอัลมอนด์】

【พลังจิตที่ต้องการต่อร้อยหน่วย: 5】

【ไม่มีพลังต่อสู้】

“ของเหล่านี้ จะกลายเป็นของป่าของดันเจี้ยนในภายภาคหน้า”

กงชีอิงเผยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวออกมา: “เจ้าก็ไปป่าวประกาศเสียสิว่า พื้นที่ซ่อนเร้นในดันเจี้ยนจะผลิตของพวกนี้ออกมาเพิ่มอีก”

แจ็คกระพริบตาปริบๆ

เขาดูไม่เข้าใจ แต่เขาก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง

รู้สึกเหมือนข้ากำลังเขียนหนังสือแบบระดมทุนเลยแฮะ

(จบบท)