บทที่ 8 เหตุพลิกผัน

บทที่ 8 เหตุพลิกผัน

แสงอาทิตย์แรกยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของกระโจม เกิดเป็นลำแสงตรงบนเสื่อสักหลาดกันความชื้น

ฝูงนกป่าขนสีเขียวมรกตบิน พรึ่บๆๆ ออกมาจากป่า มองจากระยะไกลดูคล้ายพายุฝุ่นขนาดย่อมๆ กำลังก่อตัว ตามที่ซูลดักบอก เนื้อนกป่าชนิดนี้ทั้งสดและนุ่มมาก หมักกับพริกไทยป่นและเกลือ คลุกแป้งสาลีชั้นหนึ่งแล้วโยนลงกระทะน้ำมัน สามารถทอดด้านนอกให้เหลืองกรอบได้

เพียงแต่ตอนจับนั้นยุ่งยากมาก การจัดการวัตถุดิบเหล่านี้ก็ต้องใช้ความอดทนอย่างสูง

ยูลิซิสสวมเสื้อกันฝนผ้าใบกันน้ำหนาเตอะ ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้าง หาวหวอดนั่งอยู่บนรถลากสินค้าคันหนึ่ง ในอ้อมแขนยังกอดหอกเล่มหนึ่งไว้

บนใบหญ้าสีเขียวสดเกาะเต็มไปด้วยหยดน้ำค้างใสราวคริสตัล

เถ้าแก่ลาร์คินหลังจากรู้ว่าเหอโป๋เฉียงยังมีฝีมือทำอาหารที่ไม่เลว ก็ให้เขารับผิดชอบเรื่องอาหารเช้า

เมื่อคืนยังเหลือเนื้อกระต่ายย่างอยู่ครึ่งตัว เหอโป๋เฉียงตั้งใจจะนำมาต้มรวมกับข้าวโอ๊ตให้เป็นโจ๊กเนื้อหม้อหนึ่ง

อาหารการกินของชาวจักรวรรดิกรีนค่อนข้างจำเจ มีโจ๊กข้าวโอ๊ต, แป้งสาลีอบกรอบ, เนื้อย่าง และน้ำแกงเนื้อนานาชนิด สรุปคืออะไรก็สามารถนำมาต้มเป็นซุปได้ อะไรก็สามารถใส่ลงไปในหม้อซุปได้ ดูเหมือนสตูว์จับฉ่ายหม้อหนึ่งเสียมากกว่า แต่โดยปกติแล้วตอนเช้าจะกินกันง่ายๆ บางครั้งก็เป็นโจ๊กข้าวโอ๊ต บางครั้งก็แค่แบ่งแป้งสาลีอบกรอบกันคนละแผ่น

นับตั้งแต่เสียท่าครั้งนั้น ยูลิซิสก็ดูเรียบร้อยขึ้นมาก เมื่อเห็นเหอโป๋เฉียงคลานออกมาจากกระโจม เขาก็หิ้วถังไม้ไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำ

แม่น้ำสายเล็กๆ ที่เชิงเขาของป่าไม้อยู่ไม่ไกลจากค่ายพักเท่าใดนัก เพียงแต่ทางเดินไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะตอนเช้าที่พื้นหญ้าเต็มไปด้วยน้ำค้าง การเดินผ่านพื้นหญ้าจะทำให้ขากางเกงทั้งสองข้างเปียกชุ่ม พันอยู่รอบขาทำให้รู้สึกอึดอัดมาก

เตาทั้งหมดวางอยู่นอกกระโจม เหอโป๋เฉียงเขี่ยขี้เถ้าถ่านบางส่วนในเตาที่เย็นแล้วออกมา หยิบท่อเป่าไฟจากข้างๆ มาอันหนึ่ง เป่าลมแรงๆ ใส่ถ่านที่ยังคุกรุ่นอยู่ในขี้เถ้าสองสามครั้ง ประกายไฟก็กระเด็นออกมา จุดเศษหญ้าแห้งข้างๆ ให้ติดไฟ เปลวไฟ พรึ่บ ลุกโชนขึ้นมาทันที

แน่นอนว่า หากในเตาไม่มีประกายไฟเหลืออยู่เลยก็ไม่เป็นไร ในมือลาร์คินยังมีหินเหล็กไฟอยู่ การจุดไฟก็สะดวกมากเช่นกัน

"เฮ้ ดักน้อย อรุณสวัสดิ์!" หัวหน้าหมู่แซมนำสมาชิกหมู่ที่สองทั้งหมดเดินมาจากทางค่ายพัก ตะโกนทักทายเหอโป๋เฉียงแต่ไกล

เหอโป๋เฉียงลุกขึ้นยืน เขาพยายามเปล่งเสียงมาตลอด แต่น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถจับหลักการพูดได้

หลังจากหัวหน้าหมู่แซมเดินเข้ามาใกล้แล้ว เขาก็ตบไหล่เหอโป๋เฉียงแล้วถามว่า: "เจ้าอยู่ที่กองคาราวานของลาร์คินเป็นอย่างไรบ้าง?"

เหอโป๋เฉียงพยักหน้าแรงๆ แสดงว่าทุกอย่างที่กองคาราวานนี้ปกติดี

หัวหน้าหมู่แซมยิ้มแล้วพูดกับเหอโป๋เฉียงว่า: "ดูเหมือนซูลดักจะหางานดีๆ ให้เจ้าได้นะ"

ซูลดักเดินขึ้นมาจากด้านหลัง พูดกับเหอโป๋เฉียงว่า: "วันนี้เป็นเวรของหมู่เรา พวกเราจะไปตรวจการณ์ตามปกติที่เส้นทางภูเขาแถวหุบเขาทางตะวันตกของป่าไม้ ช่วงนี้พวกชนพื้นเมืองในเขตฮันดานาร์ไม่ค่อยสงบเสงี่ยมเท่าไหร่ ชอบพยายามสร้างสิ่งกีดขวางบนถนนบนเส้นทางนั้นอยู่เรื่อย ส่งผลกระทบต่อการขนส่งสัมภาระของหน่วยพลาธิการเราแล้ว ทางเรากับกองพันพันธมิตรได้ร่วมมือกันล้อมปราบหลายครั้งแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกชนพื้นเมืองเหล่านั้นอาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้ หลบหนีเข้าป่าไปก่อนเสมอ พอกองพันทหารราบถอยกลับ พวกเขาก็โผล่หัวออกมาอีก เหมือนกับขนมหนังวัว น่ารำคาญจริงๆ"

"สุดท้ายก็จนปัญญา ทางกองพันทหารราบจึงทำได้เพียงจัดให้พวกเราผลัดกันลาดตระเวนเส้นทางในป่าสายนั้น" ซูลดักพูดอย่างจนใจ "เจ้าพวกนี้... ไม่รอข้าเลย ข้าต้องไปแล้ว..."

"หวังว่าออกภารกิจครั้งนี้โชคจะดีหน่อย..." ซูลดักคาดดาบทหารประจำการและโล่สี่เหลี่ยมไว้ที่เอว สวมเกราะโซ่ รีบวิ่งตามหมู่ที่สองไป

...

โชคดี ที่ซูลดักพูดถึงนั้น หมายถึงการที่หมู่เข้าปฏิบัติภารกิจในป่าทึบรอบๆ ป่าไม้ แล้วสามารถเจอเนื้อสัตว์ป่าที่ปกติหาได้ยากในป่า

จากเขตป่านี้เดินทางไปทางทิศตะวันตก ไม่นานก็จะเข้าสู่เทือกเขา กันดาฮาเออร์ ที่นั่นคือป่ากว้างใหญ่ซึ่งเป็นอาณาเขตของอสูรเวท เป็นดินแดนอันตรายที่แม้แต่กองทัพอสูรก็ไม่กล้าย่างกรายเข้าไป บริเวณป่าไม้แถบนี้ก็มักจะมีสัตว์ป่าขนาดใหญ่ปรากฏตัวอยู่บ่อยครั้ง

ครั้งก่อน หมู่หนึ่งภายใต้กองพันที่สามของกองพันที่ห้าสิบเจ็ดล่าหมูป่าตัวผู้ได้ตัวหนึ่งในป่า แค่เขี้ยวก็ยาวกว่าหนึ่งเมตรแล้ว ทหารเกือบทั้งหมดในกองพันที่สามได้กินเนื้อหมูป่า เรื่องนี้ถูกคนในกองพันที่สามพูดถึงอย่างสนุกปากมาตลอด ทหารในกองพันอื่นย่อมต้องอิจฉาเป็นธรรมดา ทุกคนต่างหมายมั่นปั้นมือ อยากจะล่าเจ้าตัวใหญ่แบบนั้นในป่าให้ได้บ้าง

เขตป้องกันที่กองพันที่ห้าสิบเจ็ดตั้งมั่นอยู่นี้ค่อนข้างห่างไกล อยู่ใกล้กับป่าอสูรเวท ปกติแล้วที่นี่ไม่ค่อยมีอสูรปรากฏตัวนัก กลับเป็นพวกชนพื้นเมืองในเขตฮันดานาร์ที่ถูกพวกอสูรขับไล่ออกจากบ้านเกิด ที่มักจะก่อกวนอยู่ในเขตป่าแถบนี้ สร้างปัญหาให้กับกองทหารราบหนักที่ห้าสิบเจ็ดไม่น้อย

การออกปฏิบัติหน้าที่ของหมู่ที่สองครั้งนี้ ก็เพื่อกวาดล้างพวกชนพื้นเมืองที่ซุ่มซ่อนอยู่ใกล้เส้นทางในป่าด้วย

แน่นอนว่า พวกเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะจับพวกชนพื้นเมืองที่เหมือนลิงต้นไม้เหล่านั้นได้ในทันที เพียงหวังว่าการลาดตระเวนเช่นนี้จะทำให้พวกชนพื้นเมืองกลุ่มนั้นเพลาๆ ลงบ้าง แน่นอนว่าทหารของกองพันทหารราบไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนพวกลิงต้นไม้เหล่านั้นสักหน่อย

ในฐานะหัวหน้าหมู่ของหมู่ที่สอง แซมไม่ได้คิดอะไรมากมายขนาดนั้น เขาไม่ได้หวังว่าจะเจอเรื่องน่าอัศจรรย์มากมาย เพราะทุกเรื่องน่าอัศจรรย์ล้วนหมายถึงอันตราย

ถึงกระนั้น เมื่อหมู่ที่สองเข้าสู่เขตป่าทางตะวันตกของป่าไม้ ก็เหมือนกับหมู่อื่นๆ ทหารธรรมดาสองสามนายต่างก็มีกับดักสัตว์สองสามอันแขวนอยู่ที่เอว

จนกระทั่งสมาชิกหมู่ที่สองหายลับเข้าไปในป่าเชิงเขา เหอโป๋เฉียงจึงค่อยละสายตา

...

เหอโป๋เฉียงนั่งยองๆ อยู่หน้าแผงลอย ในมือถือดาบโรมันหนาหนักเล่มหนึ่ง

ในวินาทีนี้ เขามีความรู้สึกว่าดาบโรมันในมือราวกับเป็นส่วนต่อขยายของแขน เขาจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศอันน่าพิศวงนี้ ประสาทสัมผัสกลับเฉียบคมอย่างยิ่ง ความเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ รอบแผงลอยล้วนถูกเขารับรู้ได้อย่างรวดเร็วในทันที

ไอ้หนุ่มผมหยิกกาบี้อยากจะเดินเล่นในย่านการค้าชั่วคราวนี้ เหอโป๋เฉียงจึงเฝ้าแผงแทนเขา แน่นอนว่าเขาก็ไม่ลืมคำสั่งของเถ้าแก่ลาร์คิน ใช้ผ้าชุบน้ำมันผืนหนึ่งบำรุงรักษาอาวุธคุณภาพเยี่ยมเหล่านั้นในโกดัง เขาจับดาบโรมันในมือแน่นแล้วเหวี่ยงดู ทักษะการต่อสู้ต่างๆ พรั่งพรูออกมาราวกับเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

ลาร์คินยังคงเป็นเหมือนเดิม ทั้งวันไม่เห็นแม้แต่เงา เขาอาจจะเป็นเถ้าแก่ที่พึ่งพาไม่ได้ที่สุดเท่าที่เหอโป๋เฉียงเคยเจอมา กองคาราวานพ่อค้าเล็กๆ นี้ก็ไม่มีลักษณะที่กองคาราวานควรจะมี แผงลอยเล็กๆ ไม่ได้เปิดขายเลยติดต่อกันสามวัน กลับกัน... กาบี้รับซื้อหนังอสูรลายดำผืนหนึ่งมาจากทหารด้วยความดีใจ แล้วถูกลาร์คินชมเชยเล็กน้อย

"มีดสั้นเล่มนี้ขายเท่าไหร่?"

เหอโป๋เฉียงชี้ไปที่แผ่นไม้ข้างมีดสั้น บนนั้นเขียนราคามีดสั้นไว้อย่างชัดเจน:

'ราคาขายมีดสั้น: สามสิบห้าเหรียญเงิน'

ตัวอักษรบนแผ่นไม้เป็นฝีมือกาบี้เขียนไว้ แต่ลายมือไม่เพียงโย้เย้ ยังค่อนข้างหวัดอีกด้วย

ชายผู้นั้นมองเหอโป๋เฉียงเงียบๆ หยิบมีดสั้นเล่มนั้นจากแผงลอย ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบคมมีดสั้น สัมผัสความคมของมีดสั้น

"ลดหน่อยได้ไหม?" ชายผู้นั้นถามอีกครั้ง เหอโป๋เฉียงส่ายหน้า

เมื่อเห็นเหอโป๋เฉียงไม่มีท่าทีจะยอมลดราคาเลย ชายผู้นั้นก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป ล้วงเหรียญเงินสามสิบห้าเหรียญออกจากถุงเงินโยนให้เหอโป๋เฉียง แล้วถือมีดสั้นหันหลังเดินจากไป

รอจนกระทั่งไอ้หนุ่มผมหยิกกาบี้กลับมาจากถนนการค้า พบว่าเหอโป๋เฉียงใช้เวลาเพียงครึ่งวัน กลับขายมีดสั้นไปได้สองเล่ม และดาบโรมันอีกหนึ่งเล่ม ก็อดที่จะทึ่งไม่ได้

ในตอนนี้ ใกล้จะถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว

เหอโป๋เฉียงมองเห็นร่างที่อาบเลือดร่างหนึ่งวิ่งโซซัดโซเซออกมาจากป่าเชิงเขาแต่ไกล

เขายืดตัวตรงทันที ทหารที่วิ่งมาจากป่าทางนั้นคือไอ้หนุ่มผิวคล้ำเจี๋ยหลงหนานอย่างชัดเจน

(จบตอน)