หยางฟานนี่ร้ายไม่เบา

หญิงสาวคนนั้น เมื่อขึ้นรถไปแล้ว ก็ยังคงยืนอยู่ริมหน้าต่าง คอยมองหยางฟานที่อยู่ข้างล่าง พร้อมโบกมือกล่าวลาอย่างจริงใจ

ชายวัยกลางคนเห็นรถเมล์ออกตัวไป ก็เพียงส่งสายตาไม่พอใจใส่หยางฟานแวบหนึ่ง แล้วทำท่าจะเดินหนี

แต่หยางฟานไม่มีความคิดจะปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนั้น

เขาเดินตามชายคนนั้นไปตลอดทาง แม้จะไม่ได้เกิดเหตุการณ์รุนแรงอะไรขึ้นระหว่างนั้น แต่เขาก็เฝ้าจับตาดูไม่ห่าง

กระทั่งเมื่อตำรวจเดินทางมาถึง หยางฟานจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง พร้อมแนะนำว่า ชายคนนี้น่าจะมีปัญหาทางจิต ควรให้แพทย์มาตรวจสอบให้แน่ชัด

สุดท้าย ชายกลางคนก็ถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไป เรื่องทั้งหมดจึงจบลงเพียงเท่านี้

เมื่อหยางฟานเรียกรถไปถึงจุดนัดหมาย เพื่อนเที่ยวที่จองไว้ก็ยืนรออยู่หน้าร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว

หญิงสาวคนนี้ไว้ผมยาวเลยบ่า สวมหมวกแก๊ปสีขาว เสื้อยืดสีชมพูอ่อนกับกางเกงขาสั้นสีดำแบบสปอร์ต รองเท้าเป็นสนีกเกอร์สีขาวทั้งคู่ ดูคล่องแคล่วและสดใสมาก

เรียวขาของเธอสวยสะดุดตา ทรงเป็นแบบแก้วไวน์ ช่วงต้นขาเต็มเนื้อแต่ไม่ใหญ่เกินไป ไล่สัดส่วนลงมาเป็นน่องเรียวยาวสมดุล ดูออกว่าเป็นคนที่ชอบออกกำลังกาย

ตอนเขาเลือกในแอป ก็ได้เห็นข้อมูลเบื้องต้นของเธอไปแล้ว ชื่อในระบบคือ ซืออี๋ อายุ 21 ปี สูง 163 เซนติเมตร หนัก 46 กิโลกรัม

【ตรวจพบเป้าหมายการใช้จ่ายที่มีผล ต้องการดูข้อมูลหรือไม่?】

“ดูเลย”

【ชื่อ】: เฉินซืออี๋
【อายุ】: 21
【ส่วนสูง】: 163
【น้ำหนัก】: 46
【คะแนนหน้าตาโดยรวม】: 85
【...】: 97
【สถานะ】: ปกติ
【ค่าความสนิทสนม】: 0

รหัส: หมายเลข 3

แม้จะยืนยันได้แน่ชัดแล้วว่า คนที่มาคือคนเดียวกับที่เขานัดไว้ แต่หยางฟานก็ยังเดินเข้าไปถามให้แน่ใจ

“คุณคือ ซืออี๋ ใช่ไหมครับ?”

หญิงสาวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แววตาพลางมองสำรวจเขา แล้วถามกลับอย่างสุภาพ

“พี่ชื่อว่าอะไรเหรอคะ?”

หยางฟานกำลังจะตอบ แต่เสียงของระบบก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

【เฉินซืออี๋ ค่าความสนิทสนม -15】

???

ให้ตายสิ ไอ้บ้าเอ๊ย

ไม่ใช่แค่ค่าความสนิทลดลงอีกแล้ว แต่รอบนี้ลดไปถึง 15 แต้ม

มากกว่าครั้งก่อนอีก! หยางฟานเริ่มสงสัยอย่างแรงในรสนิยมของสาวๆ พวกนี้

แต่พอมองไปที่รอยยิ้มหวานหยดของหญิงสาวตรงหน้า เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตช่างน่าเศร้า เส้นเลือดบนหน้าผากเริ่มปูดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

แม่ของจางอู๋จี้เคยกล่าวไว้ว่า ยิ่งสวยยิ่งโกหกเก่ง ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจคำพูดนั้นขึ้นมาชัดเจนเสียเหลือเกิน ต่อหน้าเธอมีแต่รอยยิ้ม แต่ในใจกำลังสาปแช่งเขาอยู่ชัดๆ

ช่างเถอะอย่าไปโกรธเลย อย่าให้แค่เครื่องมือคนหนึ่งมาทำลายอารมณ์วันดีๆ ได้!

“งั้นเรียกพี่ชายก็แล้วกันฟังดูดีออก”

“โอเค! ขอแค่พี่ชายมีความสุขก็พอ งั้นเราไปกินข้าวกันเลยไหม?”

“อืม ไปกันเถอะ!”

พูดจบ หยางฟานก็เดินตรงไปยังร้านอาหารหรูข้างๆ ทันที

เฉินซืออี๋ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

แม้จุดนัดพบของทั้งคู่จะอยู่หน้าร้านนี้ และเธอก็เคยนึกไว้บ้างว่าอาจจะได้เข้าไปกินในร้านนี้จริงๆ แต่ลึกๆ ก็ยังไม่กล้าปักใจเชื่อ

เพราะร้านอาหารแห่งนี้มีชื่อเสียงมาก เป็นภัตตาคารจีนที่ได้รางวัลมิชลินสองดาว และขึ้นชื่อเรื่องราคาที่สูงลิ่ว

เธอเคยอยากลองมานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยกล้าเข้ามา

ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีเงินกิน หากเก็บหอมรอมริบก็พอจะมาทานได้สักมื้อ แต่มันก็ไม่คุ้มพอจะยอมเสียเงิน

พอเห็นหยางฟานเดินเข้าไปจริงๆ ใจเธอก็ทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น

ไม่อยากเชื่อเลยดวงดีขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอรีบตั้งสติ แล้วก้าวเร็วๆ ตามเขาไปทันที

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเคียงข้างเขาพร้อมถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

“พี่ชาย เราจะกินข้าวกันที่นี่จริงๆ เหรอคะ?”

“ใช่”

หยางฟานตอบพลางเหลือบมองเธอเล็กน้อย เพราะจู่ๆ เธอก็เดินเข้ามาใกล้ แต่พอนึกถึงค่าความสนิท -15 ที่ระบบแสดงไว้เมื่อครู่ เขาก็อดถอนใจไม่ได้

ได้ยินคำตอบแล้ว เฉินซืออี๋ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“หนูเคยได้ยินว่าร้านนี้อร่อยมากเลยค่ะ อยากลองมานานแล้ว แต่แพงเกินไป”

พูดจบยังแอบแลบลิ้นน่ารักๆ ให้เขาอีกด้วย

“งั้นเดี๋ยวก็จัดเต็มไปเลย สั่งของแพงๆ ได้ตามใจ ไม่ต้องเกรงใจ”

หยางฟานชวนเธอมาเป็นเพื่อนเที่ยวก็เพราะอยากหาใครมากินของดีๆ ด้วยกันอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้เขาไม่อยากให้เธอเกรงใจให้เสียอรรถรส

เฉินซืออี๋ได้ยินเขาพูดเหมือนยืนยันกลายๆ ว่าจะเป็นคนจ่ายเอง อีกทั้งในข้อตกลงการจ้างงานก็ระบุไว้อยู่แล้วว่า เมื่อลูกค้าเลือกสถานที่ ลูกค้าจะต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการทานอาหารด้วย

เพราะแบบนั้น เธอจึงไม่รู้สึกเกรงใจอะไรนัก

แต่อาชีพนี้ก็มีกฎอยู่เหมือนกันห้ามเอาเปรียบลูกค้า

เธอจึงไม่ได้สั่งแบบจัดหนัก แถมก่อนจะสั่งแต่ละอย่างยังหันมาถามความเห็นเขาทุกครั้ง

หยางฟานเห็นแบบนั้นกลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงย้ำอีกครั้งให้เธอสั่งของแพงๆ ได้เต็มที่ แล้วมื้อนี้จึงได้เริ่มต้นขึ้นจริงๆ

เฉินซืออี๋แอบตกใจนิดหน่อยกับความใจกว้างของลูกค้าคนนี้ แต่พอเห็นอีกฝ่ายกำลังนั่งกินอาหารอย่างสงบ ก็ไม่คิดมากอะไรอีก แล้วจึงลงมือทานด้วยความเอร็ดอร่อย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

“คุณลูกค้าค่ะ มื้อนี้ราคารวมทั้งหมด 7,368 ค่ะ ไม่ทราบจะชำระด้วยวิธีใด?”

หยางฟานหยิบบัตรออกมายื่นให้ทันที

“รูดบัตร”

【ค่าความสนิทของเฉินซืออี๋ +15】

ทันทีที่เขาจ่ายเงินเสร็จ เสียงระบบก็ดังขึ้นเพิ่มมาตั้งสิบห้าแต้มเลยทีเดียว ถือว่าไม่เลวเลย

เฉินซืออี๋ต้องยอมรับว่าผู้ชายเวลาจ่ายเงินมันดูเท่จริงๆ

ตอนเจอกันครั้งแรก เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับหยางฟานมากนัก เพราะเขาดูธรรมดาเหลือเกิน ไม่มีจุดไหนที่ดึงดูดสายตาได้เลย แถมอายุก็ดูจะมากกว่าตัวเองไม่น้อย

แต่แค่มื้อเดียวเท่านั้น ความคิดของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป

ถึงระหว่างกินข้าวจะไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่เขาก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนดีพอสมควร

อย่างน้อยก็มีข้อดีเรื่องใจกว้างนี่ล่ะ

เมื่อทั้งสองเดินออกจากร้าน เฉินซืออี๋ก็เอ่ยถาม

“พี่ชายคะ หนูดูจากรายการที่พี่จองไว้ เห็นว่าต่อไปเราจะไปเดินเล่นใช่ไหมคะ?”

“อืม!”

“พี่ชายอยากซื้อของอะไร หรือว่าอยากเดินเล่นในสวนสาธารณะ กับแหล่งท่องเที่ยวอะไรพวกนี้เหรอคะ?”

“หือ? เดินเล่นตามสวนหรือแหล่งท่องเที่ยวก็ได้เหรอ?”

เฉินซืออี๋ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ถึงแอปจะไม่ได้แยกรายละเอียดขนาดนั้น แต่กิจกรรมเดินเล่นก็รวมสถานที่เปิดทั้งหมด ไม่ว่าจะสวนสาธารณะ ห้าง หรือแหล่งท่องเที่ยว เดินได้หมดเลยค่ะ”

อ๋อ อย่างนี้เองสินะ

แบบนี้ก็ทำให้บริการดูไม่จำเจจนเกินไป

แล้วทันใดนั้น หยางฟานก็เหมือนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงถามออกไปตรงๆ

“แล้วบริการแบบที่ไม่ขึ้นในแอปมีไหม?”

ใช่แล้วเขาอัดอั้นมานานจนอยากจะลองทำการซื้อขายแบบนอกระบบดูสักครั้ง

เฉินซืออี๋ได้ยินเข้าก็หันมามองเขาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ปั้นหน้าไร้เดียงสาเสแสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ

“พี่ชายพูดถึงบริการอะไรเหรอคะ?”

“อืมก็คือบริการที่ไม่ สีเขียว”

【ค่าความสนิทของเฉินซืออี๋ -10】

เวรเอ๊ย!!

แม้ในใจจะบ่นอุบกับตัวเลขที่ลดลงอีก แต่แปลกที่หยางฟานกลับรู้สึกชื่นชมเธอมากขึ้นกว่าเดิม

พอคิดดูดีๆ มันก็สมเหตุสมผลอยู่ เธอเป็นหมายเลข 3 ในระบบ ถึงจะยังด้อยกว่ากู้รุ่ยเจี๋ยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะมาทำธุรกิจแบบนั้นง่ายๆ

และก็จริงตามคาดเฉินซืออี๋เพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้าอย่างใจเย็น

“คนอื่นหนูไม่รู้ค่ะ แต่ตัวหนูไม่มีแน่นอน หนูเป็นเพื่อนเที่ยวสายสีเขียวล้วนๆ เลยนะ”

หยางฟานคิดในใจว่าไหนๆ ค่าความสนิทก็ลดจนติดลบไปอีกแล้ว จะกลัวอะไรอีกล่ะ?

เขาจึงตัดสินใจลองหยั่งเชิงอีกขั้น ให้เธอได้ลิ้มรสพลังของเงินตรา

เขายื่นสองนิ้วขึ้นมาช้าๆ แล้วเอ่ยว่า

“สองหมื่น”

เฉินซืออี๋ถึงกับอึ้งไปทันที

เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง รอยยิ้มที่เคยสดใสค่อยๆ แข็งค้างอยู่บนใบหน้า สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่ชายอาจจะต้องผิดหวังแล้วค่ะ หนูไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะคะ”

【ค่าความสนิทของเฉินซืออี๋ -5】

“สี่หมื่น ถ้าตกลง เดี๋ยวโอนให้เลย”

ซู่!!