ความสุขที่มั่นคง

เรื่องราวดำเนินต่อไป

บริษัทสำรวจพบผู้หญิงในภาพวาดศิลปะเรือนร่าง เธอคือผู้รอดชีวิตหลังจากเรือไททานิคจม

แต่ตอนนั้น เธอก็กลายเป็นหญิงชราใกล้จะสิ้นอายุขัยเสียแล้ว

ผ่านคำบอกเล่าของเธอ ทุกคนก็ได้ทราบความเป็นมาทั้งหมด

เรื่องราว ถึงได้เริ่มเปิดฉากอย่างเป็นทางการ

ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ (小李子 - ฉายาของ Leonardo DiCaprio)

ลีโอนาร์โดสมัยนั้นก็หล่อจริงๆ ปากแดงฟันขาว เต็มไปด้วยความรู้สึกของเด็กหนุ่ม ไม่มีใครสามารถเชื่อมโยงเขากับคุณลุงที่วิ่งอยู่บนชายหาดคนนั้นได้เลย

………

“เมื่อกี้ในหนังพูดว่าอะไรนะ?”

ขณะที่กำลังจมดิ่งอยู่กับภาพยนตร์ เซี่ยจือ ไม่ได้ฟังบทพูดประโยคหนึ่งชัดเจน

คำบรรยายข้างล่างก็มองเห็นไม่ชัด

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างๆ

“Outwardly, I was everything a well-brought up girl should be. Inside, I was screaming。” (ประโยคภาษาอังกฤษ)

เสียงที่ได้ยินดังมาจากข้างๆ คือเสียงของ หูเฟย ที่พูดทวนบทพูดเมื่อกี้อีกครั้ง ด้วยสำเนียงที่บริสุทธิ์และมาตรฐานมากๆ

หูเฟย ยังช่วยแปลให้ด้วย

“หมายความว่า : ภายนอกดูเหมือนเป็นคุณหนูที่ได้รับการอบรมมาดี แต่ข้างในนั้น ฉันกำลังกรีดร้อง”

“โอ้~ เข้าใจแล้ว”

เซี่ยจือ พยักหน้าเล็กๆ

หืม?

จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หันไปมอง หูเฟย ในดวงตาที่ขาวดำชัดเจน เผยแววตาประหลาดใจ

ในหนังพูดเร็วขนาดนั้น ตัวเองยังฟังไม่ทันเลย ทำไมเขาถึงฟังทันล่ะ?

แถมยังแปลออกมาได้อีก ไม่ใช่ว่าภาษาอังกฤษเขาได้ 75 คะแนนหรอกเหรอ?

หูเฟย ดูเหมือนจะมองเห็นความสงสัยในแววตาของ เซี่ยจือ ทราบว่าจะโป๊ะเสียแล้ว ก็รีบแก้ไขสถานการณ์ทันที :

“เรื่องนี้ผมเคยดูมาก่อนหลายรอบแล้ว ชอบมากๆ เลยล่ะ”

“แถมบทพูดข้างในผมเกือบจะท่องได้หมดแล้วด้วยนะ”

อ้อ~ อย่างนี้นี่เอง!

เซี่ยจือ พยักหน้า

อย่างนี้ถึงจะเข้ากับภาพลักษณ์ของ หูเฟย สิ!

จากนั้นก็กลับไปสนใจภาพยนตร์ต่อ

………

“เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”

“I figure life is a gift and I don‘t intend on wasting it. You never know what hand you‘re going to get dealt next. You learn to take life as it comes at you.” (ประโยคภาษาอังกฤษ)

“ผมคิดว่าชีวิตเป็นของขวัญ และผมไม่คิดจะปล่อยให้มันเสียเปล่า คุณไม่มีทางรู้ว่าไพ่ใบต่อไปที่คุณจะได้รับคืออะไร ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับชีวิตตามที่มันเข้ามาหาคุณ” (คำแปล)

“โอ้~ ขอบ...”

เซี่ยจือ ยังพูดคำว่า ขอบคุณ ไม่ทันจบ ก็พลันหยุดชะงัก เธอเพิ่งจะนึกได้ว่า พูดขอบคุณกับ หูเฟย ไม่ได้ ไม่อย่างนั้น หูเฟย จะต้องใช้กลยุทธ์กับเธออีกแน่ๆ

กับดักนี้เธอโดนมาแล้วสองครั้ง ห้ามโดนอีกเป็นอันขาด

ดังนั้น เธอจึงใช้มือเล็กๆ ปิดปากตัวเองไว้ แล้วหันกลับไปดูหนังต่อ

หูเฟย : ดาเมะ~??? (ไม่นะ 達咩 : ญี่ปุ่น)

เสี่ยวจือน้อยเอ๊ย เธอไม่พูดขอบคุณเหรอ?

ถ้าเธอไม่พูดขอบคุณ แล้วข้าวเที่ยงพรุ่งนี้ของฉันจะเป็นยังไง?

แย่แล้ว แย่แล้ว ปั้นกระต่ายขาวตัวน้อยๆ ให้กลายเป็นจิ้งจอกตัวน้อยซะแล้ว

………

เรื่องไททานิค ฉายจบทั้งเรื่องใช้เวลาสามชั่วโมงกว่าๆ โชคดีที่อาจารย์อวี๋เหยียน สลับคาบเรียนกับอาจารย์ท่านอื่น ทำให้ช่วงบ่ายทั้งหมดเป็นคาบภาษาอังกฤษ เลยสามารถฉายภาพยนตร์จนจบได้

ภาพยนตร์ไททานิค สมแล้วที่เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ซาบซึ้งที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์

ภาพสวยงาม เนื้อเรื่องกินใจ

ตอนที่ แจ็ค เกลี้ยกล่อม โรส ไม่ให้กระโดดลงจากเรือ แล้วพูดว่า ‘you jump, I jump’ ทุกคนต่างก็ซาบซึ้ง

ตอนที่ แจ็ค และโรส ยืนกอดกันที่หัวเรือ ยื่นแขนออกไปเหมือนปีกโอบกอดมหาสมุทร ฉากที่มีชื่อเสียงปรากฏขึ้น ทุกคนต่างก็ดื่มด่ำอยู่ในช่วงเวลาที่งดงามนี้

ตอนที่ แจ็ค เสียสละตัวเองเพื่อให้ โรส มีชีวิตรอด เขาแข็งตายในน้ำทะเลอันเย็นเยือก ทุกคนหลั่งน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง

………

สามชั่วโมงผ่านไป ภาพยนตร์จบลง

ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในเรื่องราวความรักที่ยิ่งใหญ่

ไฟในห้องเรียนเปิดขึ้นกะทันหัน ทำให้ทุกคนกลับมาสู่โลกแห่งความจริงในทันที

“เอาล่ะ ภาพยนตร์ก็จบลงแล้ว”

“ทุกคนรู้สึกอย่างไรกับภาพยนตร์เรื่องนี้บ้าง?”

“สนุกครับ/ค่ะ”

“ซาบซึ้งมาก”

“ใช่เลยครับ/ค่ะ แต่ทำไมไม่จบแบบสุขนาฏกรรมนะ”

“ตอนที่ แจ็ค ตาย ฉันร้องไห้เลยอ่ะ”

………

ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นหลังชมภาพยนตร์กันอย่างจอแจ อาจารย์อวี๋เหยียน ไม่ได้ขัดจังหวะ ปล่อยให้ทุกคนแสดงความรู้สึกอย่างเต็มที่

“ติ๊ง ติ่ง ติ้ง~” เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้น

“เอาล่ะ ตอนนี้จะมอบหมายการบ้านแล้ว”

“การบ้านข้อหนึ่ง ทุกคนกลับไปเขียนเรียงความหลังชมภาพยนตร์เป็นภาษาอังกฤษ 500 คำ”

“ถ้ามีบางประโยคที่ไม่รู้จะเขียนยังไงเป็นภาษาอังกฤษ สามารถใช้ภาษาจีนแทนไปก่อนได้ แล้วค่อยไปถามเพื่อนนักเรียนหรือถามอาจารย์ให้แก้เป็นภาษาอังกฤษทีหลังได้”

“ในภาพยนตร์เรื่องนี้มีบทพูดคลาสสิกมากมาย การบ้านข้อสองคือให้พวกเธอคัดลอกบทพูดที่ชอบออกมา 5 ประโยคขึ้นไป และท่องจำให้ได้”

“การบ้านข้อสาม พวกเธอสามารถจับคู่กันแสดงบทบาทตามฉากในภาพยนตร์ได้”

“เอาล่ะ คาบเรียนภาษาอังกฤษวันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ ทุกคนเลิกเรียนได้”

หลังจากอาจารย์อวี๋เหยียน ออกไปแล้ว หูเฟย เห็นนักเรียนหลายคนยังคงจมดิ่งอยู่ในอารมณ์ของภาพยนตร์ จริงๆ แล้ว หูเฟย ต่างหากที่เป็นคนที่รู้สึกซาบซึ้งที่สุด

มีเพียงเขาเท่านั้นที่เคยผ่านประสบการณ์การพลัดพรากจากกันชั่วนิรันดร์ และมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าการได้เห็นคนที่รักตายไปต่อหน้าต่อตาตัวเองรู้สึกอย่างไร

โรส คือผู้หญิงที่กล้าหาญ เธอเลือกที่จะแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดและมีชีวิตอยู่ต่อไป

ส่วน หูเฟย ตัวเขาเอง คิดว่าตัวเองเป็นคนขี้ขลาด

ชาติก่อน เซี่ยจือ ตายไป เขาไม่สามารถทนความเจ็บปวดจากการพลัดพรากได้ สุดท้ายจึงกระโดดตึกตายตาม

………

ตอนกลางคืน หูเฟย ล็อกอินเข้า QQ

ในกลุ่ม ‘สี่ดอกไม้เล็กๆ’ เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับภาพยนตร์ในวันนี้

[อี้เจี่ยนเหมย : จริงๆ แล้วผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนะ ถ้าตอนนั้นนางเอกนั่งเรือชูชีพไปเลย ไม่วิ่งกลับมาหาพระเอก เรื่องก็คงไม่ลงเอยแบบนี้ พระเอกคงไม่แข็งตายในทะเลเพราะต้องคอยดูแลนางเอก]

[อี้เจี่ยนเหมย : สรุปแล้วเป็นความผิดของนางเอกหรือเปล่า? ถ้าเธอไม่งี่เง่า เรื่องก็น่าจะจบอย่างสมบูรณ์แบบใช่ไหม?]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : นายพูดแบบนี้ได้ยังไง? นางเอกชัดๆ ว่าเพราะรักพระเอกอย่างลึกซึ้ง อยากอยู่กับพระเอก ถึงได้ออกจากเรือชูชีพมา ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องหลังจากนั้นล่ะ?]

[อี้เจี่ยนเหมย : ...ซือซือ เธอพูดถูก]

หูเฟย : “.....”

ถุย! ไอ้สายเปย์เอ๊ย!

[อี้เจี่ยนเหมย : ว่าแต่ ผมเห็นหลายคนบอกว่า ถ้าตัวเองเป็นนางเอก จะเลือกตายตาม ไม่ยอมอยู่รอดคนเดียว]

[อี้เจี่ยนเหมย : เรื่องนี้พวกคุณคิดว่าไงกันบ้าง?]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : ฉันคิดว่า ถ้าฉันเป็นโรส ฉันจะเลือกมีชีวิตอยู่ต่อไป ยังไงแจ็คก็เสียสละตัวเองเพื่อช่วยโรสให้รอด โรสมีชีวิตอยู่รอด ก็เท่ากับมีชีวิตอยู่โดยแบกรับเจตนารมณ์ของแจ็คไว้]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : แล้วเซี่ยจือล่ะ คุณคิดยังไง?]

หูเฟย จู่ๆ ก็ส่งข้อความในกลุ่ม

เขาอยากได้ยินคำตอบของ เซี่ยจือ มากๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ฉันคิดว่า ฉันน่าจะเลือกไปพร้อมกับแจ็คนะ]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : คนรักที่รักที่สุดในโลกจากไปแล้ว ตัวเองจะอยู่บนโลกนี้ต่อไปมีความหมายอะไรล่ะ?]

คำตอบของ เซี่ยจือ เต็มไปด้วยความมองโลกในแง่ร้ายและความเด็ดเดี่ยว หูเฟย ฟังแล้วรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ในใจ

จริงๆ ด้วย นิสัยของ เซี่ยจือ ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ..วางใจเถอะ จือจือ ชาตินี้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด

ฉันจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เพื่อให้พวกเรามีความสุขได้อย่างมั่นคงให้ได้